Forgive And Forget Novels & Stories

“Are you still mad?” “No, I'm not... Not because I never forget the past, doesn't mean I'm still mad. I can't forget it because those pain are the reason for who am I today. I just realized those past years, hindi makakatulong sa'kin ang mag move forward kung mananatili ako sa nakaraan. Kung mananatili akong puno ng galit sa puso. So I already forgive those people who've hurt me, even they're not asking for my forgiveness. I'm not that heartless, Steve. You're forgiven, Dad is forgiven. Don't worry about it.”

“Naku! Hubby, huwag na, masyadong mataas ang level ng mama mo para makasama pa ako sa pagshopping shopping. Baka mamaya ay doon pa kami mag-away no’n. Okay na kami sa maayos na usapang ganito. Kung talaga ngang gusto niya ng peace na sa pagitan namin ay so be it. Mas maigi nga ang gano’n.” “That’s my wife, ituloy mo lang ang pagiging down sa mga bagay-bagay, ha. Wala namang mawawala kung minsan ay babalik tayo sa pagtapak sa lupa. And lastly, it’s better to forgive and forget para sa ikapapanatag ng kalooban natin.”

Pinapatawad ko na rin sila. "Forgiving is not forgetting, but it is a step towards healing. When you're able to forgive, you're able to let go of the pain, the hurt, the anger, the sadness, the brokenness and the despair. And when that happens you become lighter. You're allowing yourself to be free. In times like these, always remember 1 Peter 5:7, 'Cast all your anxieties on Him, because He cares for you.'"

"T-thank you so much, hija." In life, I've learned that the strongest person is the one who knows how to forgive despite the painful things happened. What had happened in the past, stays in the past. Kahit magalit pa ako kay Harold Aquino at sa Mama niya, wala rin naman iyong patutunguhan dahil wala na sila. Kapag naghiganti ako, hindi ko naman maibabalik ang buhay ng Mama at Papa ko. Now, I finally find the courage to closed this chapter in my life. And I think I should open a new one. A new chapter for me and Santri. Haharapin ko na siya at ipapakilala ko si Hope sa kanya. I don't care if he's got a wife now. Ang importante makilala ni Hope ang Papa niya.

Doon ko nakita na dapat huwag mo ipilit na gustuhin mo sa mga taong pagod ng lumaban. Kasabay nang pagkawala ng bituin ang malakas na pag-bagsak ng ulan. Sinalo ko ang lahat ang mga patak nito. I know how hard it is to let go, move on, forgive and forget! It's never too easy to do all those things at once, especially when you've poured your heart out loving him, especially when you've invested so much for the relationship to work. I know how hard it is to let go of something you once thought would last forever.

Hinawakan ni Pey ang hita ni Bryson at ngumiti ng maliit. "Na-forgive ko na si Rana kaya kalimutan nalang natin." Nanahimik si Bryson habang pinipigil ang umuusbong na galit para kay Pey. She's letting it slide kahit kanina ay parang baboy na kinakatay ito kung umiyak. There's something in it na parang hindi mabitawan ni Bryson ang usapan na ito. Muling nagsimulang umiyak si Pey.

"That's why I want to make it up to you" "No need, Giovan." Ani ko. "Just another chance Tham, I won't let you slip this time" "Is it because of the thrill?" Tanong ko, anong won't let me slip? Bakit laro ba to? "No Tham, I wanna make things right for us. Give me a chance" "No." Matigas na sabi ko. He then didn't move, and became silent. "Kung sa tingin mo nakalimutan ko lahat ng sakit, yes I did forget everything. I forgive myself for being selfless and focus on myself right now. Then Arc showed me how to be treated right" ani ko.

" Kung sana giniv-up ko na lang siya hindi mangyayari ang lahat nang ito. Sana mapatawad mo ako Av. Alam kong sobrang laki nang kasalanan ko sayo pero umaasang akong mapapatawad mo ako. Kung hindi man ngayon okay lang maghihintay ak—" I stopped her, tama na ang sakit na naramdaman naming lahat. It's time for us to be happy. Forgiveness. It's the right thing to do, kailangan naming patawarin ang isa't isa. Ito lang ang paraan para mahanap namin ang tunay na kasiyahan.

Pagkatapos ay tiningnan niya ang lalaking katabi ko na pala ngayon. “Pasensya na sa nangyari kay Amira, Adrian. Nagka-amnesia kasi ‘yan kaya laging nananaginip ng masama at madalas sumasakit ang ulo. Pero salamat at maingat mo siyang inuwi dito.” Rinig kong pasasalamat ni Nanay kaya saglit akong natulala sa lalaking ito ng marinig ko ang pangalan niya. Pakiramdam ko ay pamilyar sa akin ‘yon ngunit hindi ko naman matandaan kung narinig ko na ba talaga.

Alam kong totoo ang kung ano’ng sinabi ni Ken sa akin kahapon pero mas maganda nang malinaw sa mga nakarinig na 'yon na hindi ako bayarang babae na kung saan-saan lang niya napulot. "I will only forgive you kung . . . " Nakita kong naghihintay siya sa sasabihin ko. "Kung?" "Kung babawiin mo ‘yong sinabi mo roon sa mga nakarinig." Bahagyang napakunot ang noo niya. "Iyon lang?" Tumango ako. “Kapag nagawa mo ‘yan, patatawarin na kita.” Hindi na siya nagsalita pa at kaagad na lumabas ng unit ko. Nakahinga naman ako nang maluwang dahil sa wakas ay napahinga sa mabilis na pagkabog ang dibdib ko.