Novel & Cerita Francisco Sionil Jose

“Wrong choice na sumama ako dito.” Humiwa ako ng cake na binili niya sa akin kanina at saka tamad na naghintay. Hindi na ulit ako sasama sa kaniya. Georgel Kien Point Of View “Thank you for your time, Mr. Juanillo.” He extended his hand to me. “Please say thank you to your mother.” “I will, Mr. Iligan. Thank you.”

Ang nakangiti nitong alok sa akin. Sinabi ko naman kaagad dito na doon nga ang punta ko. Hay mabuti nalang at may makasabay na ako pumunta doon. Nagsimula na kaming maglakad papunta sa room ng maisipan ko na magpakilala dito. "Ako nga pala si Avril Del Carmen," ang pakilala ko sa kanya. "Hello Avril, ako naman si Stephanie Ken Fajardo." Ang pakilala niya naman.

July 30, 1995 Timog Cotabato Hindi ko alam na may nabuhay pa pala sa linya ng mga Delcan. Ang alam ko ay tuluyan nang nabura ang kanilang pamilya noong nag disesyong pumasok sa semenaryo si Christopher. Ang buong pangalan ng ikalawang alay ay Joana Grace Delcan Tuazon.

Ako naman ay kumagat nalang sa sandwich ko at uminom sa frapp. "What's that?" I asked. May binabasa sila sa cellphone. "About Damon Montemayor.Yung guy kahapon." Aniya ni Jen.I shot up my brows. "Sabi dito sa Article ng HMU University. Si Sebastian daw ay tagapag mana nang ari arian ng angkang Montemayor. Siya kasi ang tunay na anak ni Don Antonio Montemayor." "At yung nakabangga mo kahapon ay ang anak ni Don Antonio sa ibang babae!"

maikling sagot nito. Nag-isip ako kung sino ang tinutukoy nito. Narinig ko na ang pangalang iyon, pero hindi ko matandaan kung saan nang biglang may maalala ako. Menandro din ang pangalan ng mayor ng San Bartolome. Is he going to… No… Franco said we will plan for it after our graduation. Nagtatalong sabi ng isip ko.

Tinignan ko ang antipatikong kasabay ko ngayon na naglalakad papunta saming lamesa ngunit parang hindi naman sya bothered sa pagbabago sa silid. "And now, to give appreciation to the society's top 10 most powerful, let's all give respect to the highest member of the Invincible Society's committee, the country's president himself, Mr. Alfonso Servantes-Cordova." Halos malaglag ang panga ko dahil sa pagkamangha.

iisang sigaw ng mga ito bago nag-apir sa isa’t isa. “Eh, how will you teach us? Are you a soldier?” tanong ni Evan. “Of course, I am! I am Lieutenant General Zachary Silva from the Armed Forces of the Philippines,” pakilala nito. Halatang giliw na giliw ito sa mga hindi pa nakikilalang mga anak.

Madami pang pinaalala sa amin si Celene na kailangan namin sundin kahit pa na medyo palayo pa iyon. “Marami ring gwapo diyan guys, pero siympre hanggang tingin lang tayo. Sino ba naman tayo, mga kasambahay lang naman.” Ani Beca. “Makikita ko na si Sir Josef,” kinikilig na sabi ni Fiona. “Sino si Sir Josef?” tanong ni Karin. “Ay oo nga pala, hindi pa namin nasabi. Si Sir Josef, pinsan ni Sir Yusuf. Napupunta ‘yon dito, itong mga nakaraan lang hindi dahil umalis ng bansa.” Sagot ni Fiona.

"Masyadong mabilis ang mga reflexes niya para sa isang probinsyano. I want him gone." "Huwag kang praning, Raul," sagot ni Froilan habang nauupo sa kaniyang swivel chair. "Ginalugad ko ang background ni Josep Macaraeg. Ang pamilya niya sa Batangas ay mga magsasaka. Namatay ang mga magulang niya sa bagyo. He's a nobody. Mas mabuting siya ang kasama ni Ally kaysa sa isang taong may utak na pwedeng gamitin laban sa atin."

ALA-UNA Y MEDIA kami umalis at ngayon ay nakarating na kami sa San Jose bandang alas cinco ng hapon. Palubog na ang araw at medyo mahangin na. Bayan din sa probinsya ang San Jose at medyo liblib dito. Simbahan din ang tinuluyan namin at ewan ko kung kakilala ni Padre Tiago ang kura-paroko dito. "Ibaba mo na ang mga gamit mo, hinihintay na tayo ni Isagani." wika ni Padre Tiago. Pagkasabi niya nito ay sumunod na rin ako sa kanya.