Novel & Cerita Front Desk Uniform

Ngumiti naman ako sa kanya bago ako tumalikod at pumasok na sa gate ng university na pinag-aaralan ko. The guard asked for my ID first. Agad ko naman itong pinakita bago niya ako pinapasok. Nakasalubong ko ang mga estudyanteng iba-iba ang klase ng uniform. Bawat kurso ay may ibang uniform kaya makikilala agad kung saang kurso sila galing. Tulad na lang sa ‘ming mga Hotel and Restaurant Management course: isang kulay maroon na skirt na three inches above the knee, isang putting long sleeve na pinatungan ng kulay maroon din na blazer, at medyas na hanggang ibabaw ng tuhod ang haba. In other words, para kaming highschool sa unipormeng ito. “Ivy!”

Medyo kumunot ang noo ko dahil doon. I know this classic uniform. I've seen it on TV and some anime I've watched. It's a black maid dress with a white apron on top. The skirt is short with small ruffles at the edge. The sleeves are short and have white cuffs. May kasama pa ang uniform na small white collar with a thin black choker. Mayroon ding headpiece. Kita ko sa labas na nagsisiliguan na ang mga kasambahay para sa panibagong trabaho na naman.

Tila komportableng-komportable pang tinungkod nito ang siko sa edge ng nakababang front door glass na parang kaibigan niya lang na kinakausap si Conrad, nakakatuwang mukhang friendly at masayahin tao itong staff na sumalubong sa amin. Tingin ko'y nasa early twenties pa ito, pansin ko rin ang mga kasamahan nitong siguro'y mga kaedad lang din nito na sa may di kalayuan lang habang kumakaway kay Conrad nang may malalapad na mga ngiti. Di ko man kita ang buong mukha ni Conrad habang kinakausap sila ay alam kong nakangiti rin siyang kinakausap ang mga ito. Doon ko nakumpirmang staff nga sila ng lugar dahil maliban sa uniforms nila, may logo din ang magkabilang sleeves ng shirt nila at may nakalag

Lumawak naman ang ngiti tsaka kinuha ang kamay ko. Naglakad kami papasok ng hotel, binati naman kami ng mga staffs kaya ningitian ko sila. Pagkapasok na pagkapasok palang namin ay iba na kaagad ang atmosphere, na para bang hinihintay talaga nila kami. Lahat sila naka orange with a touch of fiery red color ang suot na dress, na ibang-iba naman sa uniform na sinuot nila dati.

“Ok, thank you.” Mabilis akong sumagot at tumalikod sa kaniya, Nakita ko pa ang pagkamot niya sa ulo. Dahan dahan kong binuksan ang glass door. Agad nagtinginan ang lahat ng nasa loob nang magsanhi ‘yon ng tunog. Tiningnan nila ako mula ulo hanggang paa. Sa mga itsura ng mukha nila, halatang nastar-struck sila sa itsura ko. Kahit naman kasi nag-change look ako, hindi ko naman mababago ang pagkakaroon ng model body. “Hi, good morning.” Dumiretso ako sa front desk, hindi ko na lang pinansin ang hindi pa rin napuputol na mga tingin nila sakin.

"Nandito ka na pala." Napatingin si Leah sa suot na work badge ni Francesca at nakita ang nakasulat na Front Desk Reception. Napangisi siya ng may pang-aasar. "So, our front desk is this idle now? Alam mo bang may mabigat na responsibilidad ang front desk ngayon? Kailangan mong bantayan sa baba. Kung hindi, baka walang makakilala sa bagong boss kapag dumating siya."

dagdag niya pa. Umismid ito at pinasadahan nang tingin ang buo niyang itsura. Hindi mawari ang mukha ng babaeng nasa front desk na kausap niya nang tingnan siya nito mula ulo hanggang paa. Tila ba'y sa paraan ng pagtingin nito sa kaniya'y hinuhusgahan na agad ang buong pagkatao niya. May problema ba sa suot niya?

Itim ‘din kasi ang kanilang uniform at long sleeve iyon at pencit skirt ang kaibahan lang ay mayroong red lining ang bawat gilid ng kanilang uniform. “Ma’am I’m sorry but I am not. I’m currently applying and waiting for me to be called but if you want let me help you to raised your concern at the front desk.” Nakangiti kong sabi sa kaniya na ikinagulat nito. “Oh, I’m sorry dear.” “No, it’s okay po.” Gusto kong kotongan sarili ko ng magtagalog ako pagkatayo ko. Kailangan kong alalahanin na nasa ibang bansa ako.

Nang makapasok na siya sa loob ng pangatlong hotel ay nanginginig na ang katawan niyang nakipag-usap sa front desk, kulang na lang ay magngalit ang mga ngipin niya dahil ‘di niya na kinakaya ang lamig. “Pasensya na po Miss, okupado na po ang lahat ng silid. Nahuli po kayo ng ilang minutong dating. Kakakuha lang ng last room ngayon-ngayon lang.” magalang na tugon ng front desk, puno ng pakikisimpatya ang mga mata sa kalagayan niya.