Novel & Cerita Front Desk Uniform

Naghihintay pa naman ito sa may counter, wala namang nakapila dahil siya lang ang costumer. “Hindi ka na makakatulog nito,” sabi ko sa kaniya nang maiabot ko na ang kape niya. He winked at me, “ayos lang may shift pa ako mamayang four.” Ngayon ko lang napansin na mukha nga siyang naka-uniform ng isang restaurant o kung ano pa man, basta naka-uniform nga siya. Hindi naman ito ang uniform niya sa University. May dala rin siyang transparent na bag, na kadalasang gamit ng mga katulad kong crew.

Sa likod siya dumaan para deretso tagos sa room kung nasaan ang mga locker at pwesto ng mga waitress. Binati niya ang manager pagkapasok pati na rin ang isang ka-work niya. Nagpalit na siya ng damit sa cr. Fitted polo shirt at pencil skirt ang uniform nila rito. Hindi man komportable pero okay na rin, wala naman siyang magagawa.

At gusto n'ya din na ngayong araw na agad magsisimula para makontak n'ya si Goldy at makausap ito. Kaya maaga pa lang ay nakagayak na s'ya at handa ng umalis. May mga damit sila sa safe house at kasama na ang kan'yang uniform kaya kahit hindi s'ya umuwi sa kan'yang bahay ay walang problema sa kan'ya.

It was just a matter of time when Damon put something in front of me. “I forgot to tell you; you are supposed to wear a secretarial uniform. I want everything formal.” Kaagad kong inabot ang nilapag niyang uniform. Sorry naman. Sa Cambodia kasi, kahit dress lang ay okay na basta presentable at laging nakasuot ng ID. Mas mahigpit pala rito. “Sige po, Mr. Dankworth. Magpapalit na po ako.” Kaagad akong tumayo ay tumungo sa bathroom niya rito.

"Chill ka lang, buddy! Sa ganitong ganda ba naman tingin mo ay gagawa ng kahina-hinalang bagay? Isa pa, sa tagal natin nagserbisyo dito ay wala pang naging problema. Bumalik ka na doon sa gilid. Ako na ang bahala dito." Bumuntong hininga ito sa kasama bago naglakad pabalik sa dati nitong kinatatayuan. At ang guwardiyang nasa tabi ni Uno, sumenyas sa kaniya na dumiretso na sa loob. He walked into the building without looking around and reached the lobby. While he moved closer to the five customer service employees dressed in formal black suits and standing at the front desk for check—ins—he spotted some people walking around. The others were sitting in the seating area. "Good morning, madam!

May iba siyang dahilan kung bakit niya naisip na kunin ang armas. Pagdating niya doon, dumiretso siya sa front desk, dahil naka-hoodie jacket at eyeglasses para hindi siya mamukhaan ng ganoon kadali, hindi siya kaagad nakilala ng receptionist na dati niyang fan diumano. Alam ni Irene na bahagi lang ng sales talk iyon ng mga tauhan doon dahil alam nila kung sino siya pero hindi naman siya magawang titigan ng matagal at kung maabutan man niyang nakatingin sa kanya ang naroon lang ay awa at minsan ay pandidiri.

she said. Tinignan nito ang gusto niya. He flicked his finger in the air and someone suddenly walked in. Nakasuot ito ng uniform na mayroong logo ng restaurant sa kanang dibdib. Lumapit ito sa kanilang pwesto at ngumiti sa kanya. “May I take your order, Ma’am?” he said with a smile on his lips.

Nasa kama ang tila uniform na lagi niyang sinusuot sa opisina. "Ha!" frustrated na kinuha niya ang damit. Muli siyang bumalik sa closet, picking a dress na madali na lang isuot. Pinili niya ang simpleng slip in black dress na walang manggas at walang kahirap-hirap niyang naisuot. As usual, mahaba iyon na lagpas sa kanyang tuhod. Pinatong niya rin lang ang isang blazer para takpan ang kanyang mga brasong nakalantad. Tumawag din siya ng U-ber para ihatid siya sa kompanya. "Miss Max? Bakit po kayo narito?" Nagtatakang tanong ng guard nang papasok na siya sa gusali. Gulat itong makita siya.

Mag-iisip pa sana ng sasabihin si Arah pero naunahan na siya ni Jonas. “Kasama namin yung kapapasok lang.” si Jonas ang sumagot. “Si Atty. Boo po ba?” tanong ng front desk. “Oo.” Sabay na tumango ang dalawa. “Ah, okay po.” anito at tinawag ang isang staff sa loob. Lumapit ang naka-puting uniform na babae. “Kasama ni Atty. Boo.” sabi ng nasa front desk sa staff na lumapit.

masiglang bati ng dalawang receptionist sa front desk nang pumasok sila sa resort. "Good morning, Tahani and Rona," pormal na sagot ni Alec, na nagpatigil sa kanya dahilan para lumingon at tumingin dito. "Good morning, Sir Alexander and Madame Emerald!" bati naman ng isang unipormadong bellboy na nilalagpasan nila, suot ang parehong ekspresyon na tila namamangha tulad ng mga receptionist. It was strange how he also acknowledged them.