Novel & Cerita Front Desk Uniform

"Uwi ka na, 'tol? Sama ka muna sa amin. Gigimik kami d'yan sa bagong bukas na bar. Ano tara?" "Salamat na lang pero may part time job pa kasi ako." "Sige ingat, 'tol. Sama ka na lang next time." Sinakbit ko na sa balikat ang backpack at lumabas na. 4:30 na ngayon ng hapun at alas cinco ang start ng work ko kaya nagbihis na ako sa restroom dito para diretso pasok na lang pagdating doon. Grey na polo shirt na may logo at itim na pantalon lang naman ang uniform namin. Pinaibabawan ko na lang iyon ng shirt para hindi naman mukhang sasabak kaagad sa kusina.

“Tss.” Shaking my head, I grabbed my phone from the counter and walked out of the kitchen. As I stepped out of the kitchen, I could still feel the annoyance from earlier with Clyren, but I wasn’t going to let it get to me. I needed to get ready. I had work. I headed straight to my room and opened the closet. I grabbed my pilot uniform, then searched for my black cap and matching shoes. This was my usual attire whenever I had presentations or meetings.

If I know isa ito sa mga tinitingnan nilang mga lalaki, kunwari pa. "It's our uniform, Roe?" imporma ko sa kanya. "What's wrong with my blouse?" sa tingin ko ayos lang naman, medyo hapit lang talaga ang uniforn namin kasi isa na rin ito sa mga pagsasanay para maihanda kami kapag nakapagtapos na. "It's too reavealing, kita ang balikat at leeg mo." "But it's our uniform and if ever I will be working in a hotel or cruise of if I will be an FA iba-ibang damit na ang susuotin ko."

And speaking of the guests, may namataan pa siyang isang kilalang personalidad sa larangan ng politika na naka-upo sa isa sa mga sofa sa lobby at nagbabasa ng dyaryo. Most of them are wearing tuxedos and formal dresses. Nailang tuloy siya dahil sa suot niya. Baka pagkamalan siyang staff ng hotel dahil naka-skirt lamang siya at blouse na kulay blue. The uniform of flight attendants in Vesarius Airlines. Hindi sila dumaan sa receptionists. Bagkus ay sinalubong sila ng babaeng nasa edad kwarenta na sa siyang manager ng hotel.

Nakakapanginig ang yaman ng mga Elagrue. Tumuloy sila sa loob. Medyo gulat pa ang nasa front desk nang makitang buhat buhat siya ni Daniel. May nakatabon na malaking jacket sa katawan niya pero hindi niya magawang itago ang mukha sa sout na jacket. Gusto niyang magtago sa kahihiyan. “Good evening, Mr. Elagrue.” Sabay sabay na bati ng nasa front desk na bahagya pang yumuko at umayos ng tayo.

Magiging madali nga para kay Jonathan Clark na kunin ang gusto nito, sa ayaw nila at sa gusto. Ipinilig ni Simone ang kaniyang ulo. Hindi dapat siya mamangha sa nakikita niya ngayon, bagkus ay dapat niya ngang kabahan. Kaya naman dumiretso nga si Simone sa front desk. May tatlong tao roon na nag-a-accommodate sa mga tao roon na nakapila at gustong pumasok. Hindi lang siya ang nasa front desk para humingi ng permiso o appointment sa kung sino-sinong nasa loob. Ni hindi nga kaagad siya naasikaso kahit tatlo na ang nasa front desk. Kinailangan pa niyang maghintay na matapos ang ilan bago siya balingan ng atensyon ng isa sa mga front ladies.

Para sa kanya, ang karaniwang bagay ay ang mga babaeng iyon mismo ay sapat na marumi. "Sorry, no comment," sabi ng front desk. Sa pagkakataong ito, lumapit ang manager at tumingin kay Reana Angeles, na nakasuot ng uniporme ng stewardess, na halos kamukha ng babaeng umakyat kanina. Hindi niya maiwasang isipin na ang mga malandi na bastard na ito ay lalong nagiging magaling sa paglalaro, at nagsagawa pa ng unipormeng tukso.

” Kasalukuyang sitwasyon…. “Mullon naega seonggonghal geoya.” (Of course magtatagumpay ako…) mapanganib kong sambit habang sinisipat ng tingin ang dulo ng hawak kong baril. Kinabukasan, tulad ng sinabi ni nanay Mercy, nagsimula akong magtrabaho bandang ala sais ng umaga. Suot ko ang uniporme ng katulong: isang long sleeve na polong puti at itim na slacks. Habang ang mga kusinera na tulad ni nanay Mercy ay nakasuot ng hairnet at whole body na bestida na kulay asul. Ang mga katulong dito ay mabilis mong malaman sa kung saan sila naka-assign dahil hindi pare-pareho ang kanilang mga uniform. Masasabi ko na hindi sila basta katulong lang dahil mukha silang mga empleyado ng isang hotel.

Tinitigan ang susuoting uniporme na ngayon nakasabit na sa dalawang hanger na naghiwalay ang palda at damit para bukas handa na ito. The color of the uniform is navy blue stripe polo shirt and navy blue skirt, the IFU (International Foreign University) logo was located on the upper breast of the uniform. The edges of the lower part of both armpits are colored white. I stretched out my hand to reach the bag on my mini table beside my bed where I place it.

Ang front desk employee ay natutuwa sa gwapong mukha ni Jay at sumagot nang hindi nag-iisip, “Opo.” Pagkatapos ay nahihiya siyang tumakbo palayo. Tumitig sa kaniya si Finn at nagbiro, sinasabing, “Ang front desk lady na ‘to ay parang isang empleyado ng Grand Asia. Sa pagbigay sa atin ng hinihiling natin, hindi ba siya natatakot na patatalsikin siya ng boss niya?” Nagsalita si Jay, “Ang maliliit na mga kumpanya ay walang maraming patakaran.”