Funny Inspirational Work Quotes Novels & Stories

“Gusto kitang halikan. Pero baka mamaya magkunwari na naman akong may white envelope na hinahanap.” Napatawa ako sa sinabi niya. “Tama na nga ‘yan,” sabay tulak ko sa kanya ng mahina. “Ang dami ko pang gagawin.” “Okay,” he said, backing off a little, pero hindi pa rin umaalis ang ngiti. “Pero sabihin mo lang, ha? If ever... kailangan mo ng kiss of encouragement.” “Mas gusto ko ng tahimik na work environment.” “Pwede rin. Basta may kissing breaks in between.”

'' "Na-curious tuloy ako riyan." Huminto sa paghakbang si Andrea na sinundan din ni Celine. "Gusto mo bang pumunta roon after work?" "Ano namang gagawin natin doon?" "To get an inspiration.'' ''Mukhang iyon nga ang kailangan natin para magpatuloy ng buhay natin dito sa trabaho.'' ''So, settled?'' ''Okay lang. Wala rin naman akong pupuntahan o ginagawa pagkatapos ng trabaho.''

Dati, hindi ko maisip ang sarili kong may ganitong klaseng responsibilidad, pero ngayon, gusto kong patunayan na kaya ko. Habang abala sa trabaho, napansin kong mas madalas na akong ngumiti. Mas kaya ko nang makipagbiruan sa mga kasamahan ko. Hindi na ako parang isang taong laging may dinadala sa dibdib. "Luna, ang sipag mo ngayon, ah! Iba talaga kapag inspired," tukso ni Ryan, isa sa mga kaibigan ko. "Hala ka! Wala akong love life, noh!" sagot ko sabay hampas sa braso niya.

Ibabalik ko na sana ang mag bote sa paper bag ng may makita pa akong isang sticky notes. P.S. A tip to not being stressed at work is to love your boss. It will make you more inspired to go to work. Kapag nalaman ko kung sino ang Anon na ito. Ibabato ko sa kaniya ang mga pinadala niyang gamot. Na-stress lalo ako sa kaniya. Ang lakas ng amats niya. Ang pangit niya magpayo. Love my boss, no fucking way. I am will never love him again. Okay nang ma-stress kaysa ma-inspired sa pangit na boss.

“Aba. Sige, balik na sa trabaho. Naku baka wala ako sa opisina sa hapon. Kung may kailangan ka, tawagan mo lang." Sinusubukan niyang makakuha ng inspirasyon sa pamamagitan ng pagpunta sa paborito niyang lugar. Ito ay isang upuan sa tabi ng isang bintana sa isang café kung saan maaari niyang panoorin ang mga taong nagkakagulo sa kalye. Iyon ang nagbigay sa kanya ng higit na inspirasyon. Ang katahimikan ng kanyang silent corner kumpara sa magulo at mataong mundo sa kalye ay nakakatulong sa kanyang creative thinking na nagbibigay ng impactful discordant sa kanya.

Pagkalabas niya ng opisina ay sumakay siya sa kanyang sasakyan at umalis. Hanggang sa marating niya ang isang desyerto na aspalto na kalsada ay nagbago ang kanyang malungkot na ekspresyon. Huminga siya ng malalim at sinabi sa sarili, “Mahirap na trabaho ang pag-arte. Muntik na akong mabigo sa pagpigil sa pagpapakita ng aking kasiyahan.” Sa oras na ito, nakatanggap siya ng tawag mula kay Zach Quinn.

“Salamat dito, ha. Nag abala ka pa. Kaya ka hindi nagkakanobyo kasi wala ka ng ginawa kundi magtrabaho. Subukan mo kayang lumabas-labas. Mas nakaka-inspire kaya magtrabaho ng may inspirasyon. Sa kakatrabaho mo baka mamatay ka ng hindi nakakaranas ng sarap. Baka mamatay ka sa paghihirap. Ikaw din, baka mamatay kang hindi nakakaranas kung paano maging maligaya.” Namumulang tinulak ko ito palabas ng kwarto. “Umalis ka na nga kung ano-ano pa ang sinasabi mo!” “Hahahaha! Oo na! Oo na aalis na! Binibiro lang naman kita. Ikaw kasi masyado kang seryoso sa pagtatrabaho. Nakalimutan mo ng mag enjoy sa buhay. Kung inaamag lang ang love life malamag inaamag na iyang sa’yo!”

sigaw ni Gavine, dala-dala ang kape at energy ng 10 motivational quotes. Sa table ni Zoila, may tissue, kape, at stress ball. Si Zoila, ang art director, laging overworked. Laging naka-ponytail, laging may eyebags. “Gavine, please tell me you brought donuts. I’ve been awake for thirty six hours fixing layouts!” “Wala akong donuts, pero may yakap ako—virtual nga lang.” Sa kabilang mesa, si Joshua, ang senior writer, mukhang may trauma sa pagtaas ng boses ni Cesar. “I had a dream na nagalit sa font si Sir Cesar. Paggising ko… totoo pala.”

“Anong ginagawa mo rito? Bukas pa ang start mo sa work mo.” Saglit kaming nagyakapan at hindi ko mapigilan ang sayang nararamdaman. Hindi ko maitago ang excitement na magtatrabaho ulit ako. “Sorry, hindi na kasi ako makapaghintay. Ilang taon din akong hindi nagtrabaho kaya hindi ko mapigilang ma-excite,” natatawa kong pag-anim na naging dahilan ng paglambot ng tingin sa akin ni Mr. Thompson.

Nakita ko pa ang ibang few samples design mo sa office ni Miguel and it was beautiful. Mukhang natutuwa na sabi sa akin. Pilit kung hindi pinahalata ang aking kaba ng binanggit niya ang pangalan ni Miguel. ‘Iba talaga pag guilty,’ sita ko pa sa aking sarili. ‘’So Mss. Kuar once again I wish you good luck para sa launching at sa competition very soon. The very reason kung bakit kita pinatawag dahil sobrang naappreciate ko ang work mo kahit baguhan ka pa lamang dito ngunit masasabi kong isa ka sa mga example at talented person na kailangan ng aming company. Sana ma inspire mo pa ang ibang workers dito at ma guiguide mo din ang mga baguhan.’’