Novel & Cerita Funny Inspirational Work Quotes

“Workaholic. Kaya nailigtas tong kompanyang to eh. Dahil sa dedication mo. Salamat ma'am kasi hindi kami nawalan ng trabaho dahil sayo.” Ngumiti lang ako. Kahit anong mangyari, isasalba at isasalba ko ang kompanyang eto. Hindi lang dahil, sinimulan to ng aking papa. Dahil rin sa mga employee namin na pilit nilang sinisipagan. Para na silang pamilya sa akin. Gusto kong mag inspirasyon nila, para tumayo kahit ilang beses ng nadapa. Pag-upo ko sa chair ko, bumalik ang katahimikan sa mundo ko. Pero sa loob ng utak ko, maingay pa rin.

bulong ko pa ulit sa sarili ko bago umpisang ulit ang trabaho sa hapong iyon Hanggang sa mapa bungisngis ako dah sa nag lalaro sa aking isipan. Naging magaan din ang naging trabaho ko dahil sa pagiging inspired at masaya. Hanggang sa matapos ang office hours ay hindi ako nakakaramdam ng pagod. Dahil pinaplano ko na ang susunod kong gagawing panunuyo sa binatang aking iniirog na sigurado akong magugustuhan niya kahit nasaktan ako sa binitiwan niyang salita na after a month ay wala na siyang pakialam sa akin.

Mas lalo na kung ikaw ang subject ng obsession n'ya. "Point taken. Puwede ka ng maging philosoper sa dami ng mga quotable quotes mo. Come to think of it, sisikat ka. If you want to change your career, now's the time." "I'll take that as a compliment, baby doll. But no thanks. Busy ako." Inungusan ko siya. Ang kapal talaga ng apog ng gunggong na 'to. "Humor me. What do normal people do?"

napangiti ako sa tanong ni Wayde. "Well, you have an inspiration to go to work every day because you can see your crush. Pwede mo pa siyang maka-usap, masulyapan or whatever would you like to do. Find at least one, Wayde." Speaking from my experience, a little admiration could make me energize. "My world don't work that way, Celestia. Masyado akong abala sa mga gawain ko at marami pang mga conference ang kailangan puntahan. Not unless, I would hire someone to work on that. But I don't want that."

He is my shelter, my only cloud na handang humarang sa mainit na araw. Kahit malayo man kami sa isa't isa ay nandoon pa rin ang pagmamahal. Pinapadama niya sa akin yun everyday. Tumatawag kahit inaantok na, kailangan ng inspiration words kapag feeling stress na ito sa trabaho o pag-aaral, ako ang papasa sa kanya para malaman niya na nandito lang ako sa kanya.

I know that job is so important to you, but don’t waste your tears on that kind of work that doesn’t see your worth and dedication. Napapunas ako ng pisngi dahil sa sinabi ni Faye. Kahit papaano, gumaan nang kaunti ang nararamdaman ko. [Marami pang ibang trabaho d'yan, makakahanap ka pa. Don’t worry, I’ll help you, so stop crying and don’t think about it anymore. If he can’t see your worth, well then there are other people who can—like me.] Sa kabila ng lahat, may parte sa akin na nagpapasalamat dahil may taong kagaya niya na handang palakasin ang loob ko sa mga ganitong mabibigat na sitwasyon sa buhay ko.

Sa mga ganitong pagkakataon, naiisip ko kung paano ko rin maipapakita ang parehong dedikasyon at positibong pananaw sa aking trabaho. “Ang sipag mo talaga, Nurse Chrystallene. Dapat mag-aral ako sa’yo,” sabi ko, sabay ngiti. “Basta’t may hot choco, kaya ko ang lahat!” sagot niya, na nagbigay sa akin ng inspirasyon na harapin ang araw na may ngiti, kahit gaano pa ito kahirap.

“Alam mo narealize ko na ang saya pala ng ginagawa natin. Hindi ‘yung klase ng competition na toxic. Parang inspiration lang. Gusto ko ulit gawin ‘yun.” “You think it is a good idea?” “Sobra. Napwepwersa ako mag concentrate. Para hindi masyadong gumulo ang utak ko kakaisip sa mga bagay bagay.” “Let’s do it then.” “Do you want to do something with me?” “Ano?” “Let’s improve and get back on our feet together.”

panimula niya, na aking ikinangiti. “Inaamin ko, hindi naging madali ang buhay ko sa mundo ng mga mortal. Maaga pa lang ay namulat na ako sa katotohanan at hirap ng buhay. Kailangan kong maagang magbatak ng buto para malamnan ang aking tiyan. Hindi madaling mabuhay ng malungkot at gigising na lang sa umaga para magtrabaho, pero hindi ako sumuko. Araw-araw na gano’n ang ginagawa ko, pero nang dumating ka sa buhay ko, nakakita ako ng bagong rason upang mas bigyan kulay ito. Sa bawat oras na sasapit na ang pagtatapos ng aking trabaho ay imbes na sumimangot dahil sa pagod ay napapangiti ako kapag naiisip na nandoon ka at hinihintay ang pag-uwi ko. Hindi ko na naiisip pa na gugulin ang mga araw n

Ang bawat pulong ay tila isang pagkakataon na makalimot sa sakit ng aking puso, at ang bawat solusyon na aking ibinibigay ay nagbibigay sa akin ng pakiramdam ng tagumpay. Ang pagiging abala sa trabaho ay hindi lamang nakakatulong sa akin na umiwas sa emosyonal na sakit, ngunit nagbigay din ito ng pagkakataon na makilala ko ang mas malalim ang aking mga empleyado. Ang kanilang dedikasyon at pagsisikap ay nagbigay sa akin ng inspirasyon. Nakita ko ang kanilang mga pagsusumikap at ang kanilang determinasyon na magtagumpay, at ito ay nagbigay sa akin ng lakas ng loob upang ipagpatuloy ang aking mga layunin.