Funny Jokes Tagalog Quotes の小説・ストーリー

Wala atang sense of humor ang isang 'to, masyadong sineseryoso ang buhay. Napasapo ako sa noo ko. “Hirap mo kabiruan. Baka bigla akong mag biro na mag saksakan tayo, baka totohanin mo bigla. Ay nako! Hindi pa ako ready mahimlay forever. Kaya jusko, iwas ako sa joke time.” Umiling-iling siya at hindi na kumibo. Pakiramdam ko nagalit siya. Sobrang ikli ng pasensya na, baka mag biro ka lang na batukan siya bigla kang barilin.

Ganoon ba ako kapangit sa paningin nila para hindi man lang sila mahiya sa akin? “Hindi ‘to libre, ah! Tigwa-one thousand kada shot!” may diin kong sabi na ikinagulat nilang lahat. Akala niyo ha! "Ate, sure ka? Hindi ba ‘yan joke?" sabat nung isa, tinaasan pa ako ng kilay. Tinaasan ko rin ng kilay. “Wala ng libre sa mundo, ’no! Buti nga papayagan ko kayong makipag-picture sa asawa ko!"

hindi ko alam kung bakit pero kusa na lang tumutulo 'yong luha ko na agad ko naman pinupunasan. "Akala ko ba bida ang saya rito sa jollibee, bakit ka umiiyak d'yan?" tanong ni kuya. "Masyadong maanghang 'yong manok..." pagsisinungaling ko. "Kailan naging spicy ang original chicken joy, Sining?" Kumuha ako ng tissue sa mesa at pinunasan ang luha ko. "May tatlo akong joke." biglang sabi ni kuya.

hasik ng dalaga sa kanya. "Di ko na uulitin," tumitig siya rito ng nakangisi pa rin sa kanyang labi subalit nang katagalan na ay kaagad siyang umiwas ng tingin at muling tumawa, "Hahahaha!" "Anong nakakatawa do'n? Can you please reflect on yourself first? Napakabilis mo lang kasi maghusga ng tao na di mo pa kilala," giit naman sa kanya ni Katherine.

“Sa bahay na tayo kumain ha. Nag-iwan ako roon ng niluto ko, e. Init na lang natin.” Ginilid ko ang mukha ko. “Fried chicken ulit?” “Hindi. Sinigenggeng,” sagot niya. Tumikhim siya. “May joke ako,” out of the blue niyang sabi. Hindi ako umimik. “Why do crabs never volunteer?” “Bakit?” “Because they're shell-fish.” Ipinaling ko ang ulo sa kaniya. Nakangisi siyang nilingon ako. Umiling-iling ako.

Akala niya ba ang daling kalimutan ng mga nangyari noon? “Ang tagal kitang hinanap. Ngayong nandito ka na, gagawin ko lahat maayos lang tayo.” Nahinto ako sa pagmumiglas dahil sa sinabi niya na isang malaking joke sa pandinig ko. Joke, pero hindi nakakatawa, kundi makapanginig laman. “What did you just say? Gagawin mo lahat, maayos lang tayo?” inis kong tanong na sumabay sa pagpihit niya sa akin paharap.

Hindi kaya uso ang joke kay Jolo ngayon? "Ah mali ba, teka ano pa ba ang pwede mong maitago dyan sa likuran mo. Ah alam ko na!" bulalas ko pa kasabay ng isang mabilis na pagpalakpak. Tila naexcite din naman si Jolo dahil lumitaw na ngayon ang mga ngipin sa sobrang pagkakalapad ng ngiti niya.

CHAPTER 112 "Puro ka naman kalokohan, Ninong! Kakagising mo pa lang pero 'yan na agad ang nasa isip mo! Magpagaling ka nga muna tsaka natin malalaman kung totoo 'yang sinasabi mo," naiinis na sabi ko. Ang hilig manira ng moment nung mga bastos niyang jokes! Para na tuloy akong tanga na nakangiti pero nagpupunas ng luha.

" Sweet nila nu? sana tayo rin " sabi niya " Dapat kasi sweet ka " sabi ko " Sweet kaya ako, kiss kita diyan eh " sabi niya Bigla namang naging awkward " Jokes lang HAHAHA " Nang makarating kami sa pinaka tuktok syempre masaya akong nagsisigaw, kasama ko si Justin at masaya ring pinagmamasdan ang tanawin

"Why are you laughing?" ["I’ve been calling you three times and you weren’t responding. Are you okay?"] "Sorry... May naisip lang. Bakit ka nga tumatawa?" ["In-screenshot o lang hitsura mo kanina. By the way, aren’t you hungry?"] "Hindi naman. Tatapusin ko na lang ’to tapos matutulog na ako. Sumasakit na rin ulo ko, eh."