Freeing Love Novels & Stories

Sinubukan ko itong buksan ngunit hindi ko mabuksan kaya inilabas ko ang scrapbook ni ate na dinala ko dahil baka nandoon din kung paano buksan ito. Tama nga ako, nasa last part ng scrapbook ang sagot kaya kinuha ko ang suklay kong may kutsilyo at sinugatan ang daliri ko, ipinatak ko ito sa maliit na butas na nasa gitna ng libro at kusa itong magbukas. Puno man ng pagkamangha ay sinimulan ko paring basahin ito. Hindi ko pa man nakakalahati ang binabasa ko sa unang pahina ay may may kumuha ng libro at naramdaman kong may tumama sa batok ko na naging dahilan upang mawalan ako ng malay.

Hindi sa paraan ng kontrol. Sa paraang tunay. Sa paraang pantay. Sa paraang pipiliin namin araw-araw. At para sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang lahat ng ito… naramdaman ko ang kalayaan sa loob ng pag-ibig. Kalayaan na magmahal ng walang tanong, walang galit, walang laro. This is a real marriage.

"No! We're just friends! Believe it or not, we're just-" "I don't believe in you! Maraming beses mong ipinamukha saakin na si Ally ang mahal mo! Siya ang first love mo at-" "Noon 'yon, Freya! But then I realized lately na hindi ko na pala siya mahal.Yes, I enjoyed being with her. Pero ng umalis ka, tila nawalan ako ng gana sa lahat ng bagay. Halos mabaliw ako kakaisip kung nasaan ka. I can't find your social media accounts, Even Trisha and our parents doesn't have any idea if where the hell are you! Huli na mg ma-realized kong ikaw na ang mahal ko. Hindi ko lang maamin sa sarili ko. Freya, I love you!"

wika niya rito. Sumeryoso ang kanyang mukha at tumingin dito. “Love isn’t always about holding on. Sometimes, love means letting go, allowing someone to find happiness even if it’s not with me. It’s about wanting the best for them, even when that means I have to stand aside. Kahit ako na lang ang sasayaw sa musikang napili naming dalawa.” Nakatitig ito sa kanya. And after a moment, he asked something that made her still.

payo pa nito patuloy na hinagod ang likod niya habang nakatingin naman siya sa kawalan. "Kung natuloy ang kasal pero alam mo namang ayaw ka kasama, gagawin niya lang ang tumakas ng paulit-ulit kaya hindi maiiwasang mangyari na mapunta siya ulit sa mas masasamang tao, kaya tama lang din anak, you just made a right decision." Bumitaw ito sa kanya at hinawakan ang magkabilang pisngi niya. "Always remember that setting someone free isn't kind of torture it's a freewill kung anong makakabuti."

Letting go is not an easy task When smiling feels like I must wear this lonely mask It hurts deep inside And I just cannot hide That there's anguish at the thought That we should have to part "Hindi mo kaya hindi ba? Kasi siya ang mas mahal mo. Kaya nga bago ko marinig sa'yo na ako ang kailangan mong isuko, bago mo ako tuluyang iwan ay inunahan ko na ang magiging desisyon mo. Sa paraang ganoon ay alam kong hindi ako masasaktan ng mas matindi pa sa sakit na nararamdaman ko ngayon. Sa paraang ganoon ay hindi ka maiipit sa isang sitwasyong hindi mo naman talaga ginusto. Buksan mo ang isip at puso mo. Alam kong maiintindihan mo ang sinasabi ko sa'yo. If loving you is all that means to me When be

Makahulugan nitong sabi at marahan akong tumango. Kitang-kita ko kung paano muling nag-unahang tumakas ang mga luha nito sa kanyang mga mata. Nakaramdam ako ng paggaan sa aking puso at isipan. I can now finally say that- I am free. I set myself free from our past. I forgive myself from my past. "I love you so much, anak. You'll be forever in my heart.. Venus."

“I was just so young, and in love. He is the man of my dreams. “Lahat ng hinahanap ko sa lalaki ay nasa kanya na.” “But the only problem: he is married, kahit gaano ko pigilan. Wala akong nagawa; nahulog na talaga ang loob ko sa kanya. “I even accepted the fact na forever na akong magiging mistress, but one day I realized I love him so much at ayaw kong masira ang buhay niya.” “That's why I freed myself from him. I set him free. Napakasakit, but I have to, tatlo na yata ang anak niya noon.”

I am ready to walk away whenever you are. But I never sent those words. Instead, I sat there in the darkness, wrapped in the quiet solitude of a home that no longer felt like a place of love. I hugged my knees to my chest, trying to hold onto the last traces of warmth I felt when he was still near. “Carlo…” I whispered softly into the silence of the night, my voice barely audible, drifting away into the empty air. “I am setting you free. Very soon, I will leave, and you will be free to love whoever your heart truly desires.”

“I don’t know how to love right.” Tumigil ako sa hakbang. Lumingon ako sa kaniya, at sa gitna ng luha ko, ngumiti ako ng malungkot. “Then maybe… you should set me free," bulong ko bago umalis ng kuwarto.