Gleaming นิยาย & เรื่องราว

You don’t just walk in and get a table—you need connections, money, or a last name that turns heads. Pagpasok ko pa lang, ramdam ko na agad ang bigat ng ambiance. Glass chandeliers hung like frozen fireworks above, casting soft golden light over the marble flooring. Each table was perfectly set—crisp white linens, gold-rimmed plates, and wine glasses that sparkled under the light.

Mukhang delikado sa akin ang smile niyang yan! ****** LMCD22

Hindi ito gaya ng paputok na mabilis at malakas; ang liwanag ng sparkler ay banayad, tumatagal, at nagbibigay ng kakaibang lambing at romantic na pakiramdam. At sa kabilang dulo ng romantic scene na ‘yon, nandoon si Harmony. Ang kislap ng sparkler hindi lang nagpasigla sa gabi, kundi nagbigay rin ng glow sa mukha niya. Nagniningning ang mga mata niya, ang ngiti niya kay ganda, parang kaya nang tapatan ang buwan sa langit. “Are you happy?” tanong ni Darien. “Happy,” agad niyang sagot, walang alinlangan. Tumingin siya rito at malambing na nagsabi, “Ito ang pinakamasayang New Year sa memorya ko.”

[Ang Glass Tower ng Paris] Ang Paris sa gabi ay isang dagat ng mga kumukititap na ilaw, ngunit mula sa ika-limampung palapag ng Miller Corporate Tower, ang lahat ng iyon ay tila mga dekorasyon lamang sa paanan ni Michael Miller. Ang penthouse na ito ay hindi lamang isang tirahan; ito ay isang kuta ng modernong arkitektura. Ang mga dingding ay gawa sa smart glass na kayang maging opaque sa isang pitik ng daliri, at ang bawat kagamitan ay simbolo ng kanyang bilyon-bilyong yaman.

Isang amoy na sumisigaw ng kapangyarihan at karangyaan. ​Dahan dahan kong iminulat ang aking mga mata. The bright light blinded me for a second kaya napapikit ako ulit. Nang mag adjust na ang paningin ko ay bumungad sa akin ang isang napakalaki at napakagandang kwarto. A massive crystal chandelier was hanging from the ceiling. Ang buong paligid ay may motif na black and dark gold. Napakalamig ng aircon pero balot na balot ako ng makapal na comforter.

Chapter 66 Umiikot ang liwanag mula sa magarang crystal chandelier sa kisame, tamang-tama ang bagsak ng shimmering light sa maputlang mukha ng babaeng nakahiga. She looked so delicate, so beautiful, parang isang mamahaling porselana na konting galaw lang ay mababasag na.

“Dahil kapag nakatingin ako sa’yo, baka hindi na ako makalingon.” Parang bumalik sa akin ang lahat ng init, lahat ng kaguluhan na pilit naming nilimot. Hindi kami nagsalita, ngunit ramdam naming pareho—ang gabing iyon ay puno ng panganib, ngunit mas lalo itong nakakaakit. Flashback — Mansion, Dalawang Buwan ang Nakalipas Sa isang maulan at malamig na gabi, nagtagpo kami sa lumang library.

Irina POV Parang kanina lang, abala pa ako sa panunuod sa glam team ko habang inaayusan ako, tapos paglabas ko sa suite, nag-aagaw na pala ang liwanag at dilim. Ang buong resort ay nabalot sa golden fairy lights, kaya sobrang ganda ng paligid. Sa gitna ng buhanginan ay itinayo ang isang glass stage na nakaharap sa dagat, at sa paligid nito ay may mga puting canopy tents na may kurtinang hinahampas ng hangin. Ang bawat lamesa ay may centerpiece na gawa sa mga white orchids at candles na lumulutang sa maliliit na crystal bowls. May mga waiter na naka-all black na uniform na may golden accents, dala-dala ang mamahaling champagne, caviar, at imported cheeses.

Elara’s POV Ang buong hall kumikislap sa ginto. Crystal chandeliers glowed like fire above the marble floors, at yung mahahabang mesa punô ng alak, pilak… at kasinungalingan. Lahat ng ngiti, pilit. Lahat ng toast, may halong takot.

Bigla naman lumapit si Glaze sa akin at mahinang bumulong. “Siya ‘yong billionaire na sinasabi ko sa ‘yo. Siya si Richmond De Guzman,” saad nito na ikinagulat ko. “Talaga?” bulong kong tanong dito. “Oo. Sabi ko sa iyo, eh. Bagay kayo.” Siniko ko bigla si Glaze dahil sa pang-aasar nito sa akin at sinamaan siya ng tingin ngunit ngumisi lamang siya.