God's Perfect Time Quotes Novels & Stories

Habang kumakagat si Althea sa cookie, biglang nagsalita si Adrian. “You know what I realized?” “Ano?” “That happiness doesn’t have to be grand. It’s right here. Sa simpleng pagkain, sa tawanan natin, sa paghawak ng kamay mo.” Napaluha si Althea, kahit hindi niya intensyon. “Don’t say things like that, naiiyak ako.” Hinawakan ni Adrian ang pisngi niya. “Then cry. Kasi ako rin, naiiyak sa tuwing naiisip kong I almost lived my life without moments like this.”

He bring me inside and laid me down to our bed. I opened my eyes to see a merciful god after me. A moan slipped in my mouth when he entered me. Oh my god! He's so perfect! The supreme one. Everyone must worship him for he is the real god! Not that Jesus but the Godfather! "Oh! Oh, yes! My Lord! Yes!" T-This is so good. So good! ~

Naging napakabilis ng pangyayari sa buhay ni Pris. Naniniwala sya na ito na ang oras para sa kanya, sabi nga nila 'in God's perfect time '. Baka ito na yon, nahihiya nyang inabot ang kanyang mga gamit sa driver na pinadala ng kanyang amo.

"That's right. You have a lot of wisdom. Are you speaking from experience?" "Syempre. A lot have happened since and they shaped me to be the individual that I am now. I don't mind being hurt or going through that. Because God knew I needed that. He prepared us for better things. Hence, stated in Ecclesiastes 3:11 God made everything in it's own time." "Because God knows what his daughters deserve." "Tumpak!" Humarap ako para buksan ang pinto ngunit bumungad sa akin ang nakatayong Cairo. Humalukipkip at nakasandal sa hamba ng pinto.

"Kapag mabait ka ba, lagi kang binibigyan ni God ng blessing?" Ngumiti ako at marahang hinaplos ang buhok niya. "Hindi palaging agad-agad." Sagot ko. "Pero nakikita ni God ang bawat mabuting ginagawa natin." "Tapos?" "At sa tamang panahon, ibinabalik Niya iyon sa paraan na hindi natin inaasahan." Tahimik siyang tumango. Parang iniintindi ang bawat salita.

--- --- Napatingin ako sa screen. --- "Why, Mom?" --- Alam kong hindi niya ako maririnig. --- Pero kailangan kong itanong. --- --- Nagpatuloy ang recording. --- "Eden was my greatest mistake." --- Tahimik. --- "Not because the idea was wrong." --- Huminto siya. --- "But because I forgot one important thing." --- --- Lumapit siya sa camera. --- "Humans are not perfect because they never fail."

“Don’t worry, Loves, lahat ng ito ay matatapos din. I believe that everything in this world happens in its own time. All we have to do now is wait for the ideal moment. God established a timetable for the resolution of each problem.” Alam kong pinakakalma lang ako ni Xavier dahil batid niyang pinanghihinaan na naman ako ng loob pero pinili ko pa rin na pakinggan siya. Tama si Xavier na lahat ng nangyayari ngayon ay may katapusan. Kung kailan man iyon, hindi ko na alam. Ang mahalaga ngayon ay maayos ang pamumuhay namin sa kabila ng mga panganib.

narinig ko na tanong ni Joshua habang tinitingnan ang mga nakasabit na damit sa rack. "Sa tingin ninyo seryoso ba talaga siya sa akin?" tanong ko at napatingin siya sa akin. "Fair talaga si God hindi niya binigay ang lahat sa isang tao. Sabi nga nila no one is perfect," tugon niya at nag-salubong ang kilay ko dahil hindi ko maintindihan ang sinabi niya. "Maganda ka nga kaso manhid ka naman. Hindi ko tuloy alam kung may deperensya na ba ang mga mata mo o slow ka," natatawa na paliwanag niya at tumaas ang isang kilay ko.

Tanging siya lang talaga ang makaka alam ng katotohanan. At ipinagpapasalamat ko sa kan'ya ng araw-araw ang lahat ng meron ako sa buhay maliit man yan o malaki. God knows the desired of our hearts. Sabi nga sa bible verse na paborito ko na; "When the time is right, I, the Lord, will make it happen. Isaiah 60:22. Palagi yang nakatatak sa puso't-isipan ko. Isa yan sa pinang hawakan ko bago ko nakuha ang happily ever after ng buhay ko.

At sa simpleng ngiting iyon, para bang may sinabing mas malalim kaysa sa anumang salitang maaari niyang marinig. “You smiled,” aniya, hindi makapaniwala. “Hindi naman bawal, ‘di ba?” tugon nito nang mahinahon. “Hindi. Pero parang may nahulog sa timeline ng universe.” Umiling lang si Theodore, ngunit hindi niya binawi ang ngiti. At para kay Dorothy, iyon na ang pinakamatamis na sandaling naranasan niya sa buong linggo.