Godparent Thank You Message の小説・ストーリー

Napangiti ako nang sa wakas ay mabasa ang laman no'n. Dear bish, You probably know by now that I'm not fond of writing long messages (even simply writing, lol), so I apologize if this was too short (and I'm tryna makin' it long this way). Happy partnership anniversary, and I couldn't thank you enough for giving me our beautiful twins and a special family. I'm not exactly very good to you all the time, but please stay and bear with me. I don't mind growing old with you because I know I will still be cute by then. Thank you so much for supporting me and for always being there for me.

tanong ko sa sarili ko dahil di man lang ako nakapaghanda ng ireregalo sa kanya dahil di ko talaga alam. "Thank you so much, grabe ka sa masarap ha" nakatawang sabi ni tito ng umakyat na siya sa may stage. "Im so happy for all of you guys and sorry if naabala pa kayo for this kind of celebration, di ako nag expect pero di na rin ako nag taka na nagpa party pa si mommy, knowing her na full of surprise's, wala pa ata akong birthday na walang ganito eh hahahaha kahit nung nasa US ako, pero I want to take this opportunity to thank her for everything. Thank you mom na kahit ngayong matanda na ako baby mo padin ako hahahah but I just want you to know na about sa always mong hinihingi sa akin na ma

Kasama na doon kung paano siya nawalay sa pamilya at kung papaano sila nagtagpo ulit ng kaniyang kaisa-isang anak na babae. "God is so good because dahil hindi niya hinayaan na tuluyan kami magkalayo ng anak ko kasama ang aking apo. Yes, I have a grandchild from my only child. Soon or later, I will introduce them to you all." Wika pa ng matandang negosyante halatang proud na proud siya sa kaniyang anak. Tahimik ko ibinalik ang mobile phone. Akala ko sa movie lang may ganong pangyayari iyong matagal kayo nagka hiwalay then bandang huli pagtatagpuin rin kayo ng tadhana. Lumalim ang aking imahenasyon nang maalala ko ang aking asawa. Kumusta na kaya siya ngayon? Sana nasa maayos ang kalagayan ka

anu-ano ang dinadala sakin na pagkain. Naku! Si Lyka? eh walang balak sumuko yan eh! Sabihin mo nalang sa kanya ang totoo para tigilan ka na niya. Suhestiyon ni Drake. Ano? Diyos ko naman Drake gusto mo bang pagtawanan nila ako dito sa opisina ha? " Ang makisig at matipunong anak ni Mr. at Mrs. Montemayor bakla pala!" Litanya pa nito. Gusto mo bang atakihin sa puso si Mommy at tuluyan na akong itakwil ni Daddy? Hindi naman siguro magagawa nila tita yun mahal ka nila at matatanggap ka nila dahil sa anak ka nila. Sabi ni Drake. Sana nga insan tama ang sinabi mo. Aamin din naman ako kila Mommy at Daddy eh pero hindi pa ako handa sa ngayon. Sige na babye na ikamusta mo nalang ako sa kanila tito

My mind was overflowing with deep thoughts— karamihan ay mga tampo sa ama ko. I, Serena Choi, ang inaakala ng lahat na may perpektong buhay at masaya ay hindi naman talaga. I was raised in wealth, yes. I started indulging fame when I was only fifteen until now. Ako ang nag-iisang anak kaya nasa akin ang lahat ng atensiyon. But no. All of those assumptions are wrong. Hindi masayang mabuhay sa pamilya kasama ang isang ama na parang walang pakialam sa pamilya at isang ina na sunud-sunuran lang sa kung anong naisin ng ama. Growing up 'spoiled' but not really that spoiled is never easy. I was spoiled with comfy living and with all the materialistic wants any child or woman could ask for. Pero ang

May isang maliit na detalye akong gustong idagdag sa entrance—isang wall kung saan pwedeng mag-iwan ng mga mensahe ang mga magulang para sa kanilang mga anak. Nag-vibrate ang phone ko. Isang message mula sa isang unknown number, pero alam ko kung kanino galing base sa paraan ng pagsasalita nito. "I saw the news. The clinic looks beautiful. I'm sorry for everything, Hera. I'm happy you finally found your voice. I won't bother you anymore. Good luck tomorrow."

Saka na lang daw kami maghahanda ng magarbo kapag nagtagumpay na ang operasyon ng baby namin at bilang pasasalamat na din iyon kung sakali. Ayaw din kasi namin ma expose sa maraming tao muna si Acer dahil nga sa kalagayan niya. At hindi pwede sa kanya ang mga bagay na nakakapag paramdam dito ng hindi nito nakasanayan. "Thank you, Dad, Mom." Nakangiti kong pasasalamat sa kanila dahil sa pag diditalye nila sa mga gaganapin sa kaarawan ni Acer at sila na daw ang bahala sa lahat kasama na din syempre si mama.

Pathetic. Oras na para magbigay ako ng aking speech. Ito ang aking inihanda: “Gaya ng nalalaman ng ilan sa inyo, ako po si Eliana Garcia. Sa 10th anniversary ng matagumpay na paglago ng G.E Company, nais kong batiin si Jackson Garcia, ang aking ama, ang pinakahanga-hangang lalaki sa buong mundo. Ang pinakamahusay na parent na maaari nating hilingin. Hindi kailanman siya lumiban sa mahahalagang bahagi ng aking buhay, maging sa mga parties, mga school events, at iba pa. Masasabi ko na hindi naging madali ang journey patungo sa puntong ito, binalanse niya ang trabaho at ang pagiging magulang, at ngayon, isa siya sa pinakamatagumpay na lalaki sa lungsod. Dad, ang iyong kahanga-hangang halimbawa

Kasama sa e-mail ang isang maikli at sulat-kamay na liham na na-scan ng kaniyang abogado. ​“Kuya Edison, nalaman ko mula kay Mama ang balita tungkol sa pagsilang ng anak mo. Congratulations. Alam kong marami akong pagkakamali sa inyo ni Arah, at hindi sapat ang anomang salita upang burahin ang gulo na idinulot ko. Pero salamat sa pagbibigay sa akin ng huling pagkakataong ito na ayusin ang sarili ko, malayo sa anino ng pamilya natin. Alagaan mo sila.”

“Thank you so much, Andres! Salamat sa pagiging mabuting ama sa mga anak natin at sa pagmamahal mo sa amin ng mga bata at sa buong pamilya ko!” “Aasahan mong bubusugin kita at ang mga anak natin ng pagmamahal araw-araw, Tin. Thank you so much, Destiny, Thank you for making me alive again, thank you for the unmeasurable joy you brought to the family. Mahal na mahal kita, Tin. Sobrang mahal kita. Ikamamatay ko kung mawala ka ulit sakin. Ikaw ang buhay ko.”