Gone With The Wind Scarlett Novels & Stories

Nagtiim bagang ako nang nakita kong isa-isang lumabas ang mga tao sa kanya-kanya nilang bahay. Fuck Richard! "Tumayo ka!" bulyaw ko dahilan ng pagkunot ng noo ni Xian. Huminga s'ya ng malalim bago n'ya binuksan ang hawak n'yang pulang kahon. “Ikaw lang ang gusto kong makasama, Scarlet.” Inangat n'ya ang singsing na may infinity symbol na pinapalibutan ng diamond. “Will you marry me?”

tanong ko. Sa pagkakataong ito ay nagbebenda na ang doctor sa sugat niya, “Daplis lang sa balikat ang naging tama niya, she will be fine.” Sagot nito. “Mabuti naman kung gano’n, doctor.” Saad naman ni Lola at sandaling sinilip ang mukha ng ni Scarlet, “Kay gandang bata,” komento nito.

“Hayok sa babae si Boss Ronaldo. He likes to devirginized women but with your beauty, it doesn’t matter if you’re not a virgin. He will take you and make you his wife and not a mistress. By that time, he is already a widow.” Hindi makawala si Scarlet sa kamay ni Malachi. Malakas ang lalaki. Binuhat niya ang kanyang bride at inihiga sa kama. “Are you ready?” “Do I have a choice?” Hindi pumayag si Scarlet na tanggalin ang buong damit niya. “I need to change. Ayokong nakadamit ng ganito.” Kumuha siya sa closet ng long sleeves at iyon ang ginawang pantulog.

“You disappeared, Scar. Bigla ka na lang nawala after your birthday… I was worried sick.” Huminga ng malalim si Scarlette at marahang kumalas. Kita sa mukha nito ang pagod, ngunit higit pa roon, may laman ang mga mata na hindi agad mabasa ni Cressida. “I needed time,” sagot niya, mahina. “And now, I needed to see you.”

Mas lalo na siyang bad shot dito. Nahihiya na din ako sa kaniya. Parang ang kapal-kapal na din ng mukha ko. Mabait si Scarlet at hindi na din ako magtataka kung bakit siya pinu-pursue ni Hendrix. Hindi matapobre ang babae at balita ko ay galing ito sa hirap. She's lovable.

There are many memories in my heart with her and it's not that easy to forget that, especially since I love her so much patay na patay ako sa kanya ako na siguro ang pina ka swerteng lalaki sa mundo kong ako ang pipiliin niya at bibigyan ng chance pero mas malabo pa mata na mo mangyari yun. Ikaw tinutukoy niya Hay ang ganda niya talaga pangarap ko talaga siya samantalang iba ang pangarap niya. Kung pwede lang gumamit ng gayuma!! Teka saan kaya makakakuha ng ganon!! Hindi kaya may ginamit ding gayuma ang tukmol dahilan para hindi maka move on move on si scarlet. Hays bakit nga naman pala gagamit ng gayuma ang mokong eh may gusto din pala si scarlet sa kanya.

Sa halip, marahan niyang hinimas ang likod ko, sinusubukang iparamdam sa akin na andito siya para sa akin. Ang malamig na gabi ay parang hindi na mahalaga, mas malamig ang sakit na nararamdaman ko sa puso ko. Patuloy akong umiiyak, yakap-yakap ni Carly. “Shhh… nandito kami Boobae… hindi ka nag-iisa,” bulong ni Scarlett habang marahang hinihimas ang buhok ko. Pero kahit ramdam ko ang init ng kanilang yakap, hindi nito maalis ang lamig at sakit na iniwan ni Nick sa puso ko.

"Especially Ruby.” “Ruby?” takang tanong ko. Isn’t that Scarlet’s second name? "Yes, the pretty one. She has a lot of admirers, but she rejected all of them. She's a heartbreaker,” tumatawang sabi niya. Napahilot ako ng sentido ko. I don't have a good feeling about this. I know Scarlet is a rekless driver. I’ve seen it first hand. Noong una ko siyang hinabol. It took us three to get her!

Lungkot dahil tila ba'y nasa alaala na lang ang lugar na ito. Unti-unti na kaming humakbang ni Gavin. Nagulantang ako nang biglang gumalaw ang duyan kahit wala namang sumakay rito. "It was just the wind, love. You don't need to be scared." Mas humigpit ang hawak ni Gavin sa kamay ko. "Nagulat lang ako," pag-amin ko. Muli akong nagulat nang gumalaw naman ngayon ang seesaw.

His body recognized Elara’s presence long before his mind allowed himself to acknowledge it. Still—he looked anyway. And there she was. Standing near the entrance beside Lucas, wearing soft ivory that made her look almost unreal under the chandelier lights. Her hair fell loosely over her shoulders, her expression calm as she greeted guests beside him. Beside Lucas. Where she was supposed to be. Adrian looked away first. “Wow,” Bella muttered beside him, unimpressed. “You’re getting worse at pretending.” “I wasn’t pretending.” “That’s somehow even more embarrassing.” He ignored her. Or at least tried to.