Grateful For You Meaning の小説・ストーリー

"Thank you for what?" "For everything -" aniya at na gets ko kung ano ang ibig niyang sabihin.

Panay ang punas nito ng luha habang papaakyat. Pinagmasdan ko na lang ang likod niya habang naglalakad. I feel bad for my siblings, at the same time, grateful. Dahil nakikita nila kung anong ginagawa ko para sa kanila. Na lahat ng paghihirap ko ay hindi lang para sa akin kundi para sa kanila. Sobrang thankful ako dahil ni minsan ay wala akong narinig na reklamo mula sa kanila. Kung anong kaya kong ibigay ay tinatanggap nila ng kusa.

“H-Hindi ko alam kung anong nangyari. B-But I'm thankful... T-Thank you for being alive... My baby” “T-Thank you for being alive too. I missed you so much, M-Mom.” ***

“A simple thank you won’t hurt your ego, Selene.” “Habol mo ba ang thank you ‘ko? Fine, have it. I’m thanking you ten times today. Thank you sa pagdala ng pagkain ‘ko kahit wala naman akong sinabi. Thank you sa pagpunta kahit alam kong busy ka naman. Thank you—” “Damn, shut up!”

"You're laughing, are you happy right now?" "Yes, I'm happy." Ngumiti ako sakanya at ganon din sya. "Thank you." Niyakap nya ako at niyakap ko din sya pabalik. "Thanks for being here, salamat dumating sa buhay ko." Ang sarap sa tainga na naririnig ko syang nagpapa-salamat sakin, ang sarap sa pakiramdam kapag may taong nagpapa-salamat sayo.

he repeated, urging me to spill it. I slowly smiled at him, wanting so bad to say that I love him, but I instead ended up saying, “Thank you so much for giving me a second chance and for helping me in making my dreams come true for my family and for myself. I really owe you something big, Roma. I'll never get tired of saying how much grateful I am for coming across you in this life.”

Ang mga salita nila na humaplos sa aking puso, parang isang malambot na kamay na unti-unting nagbubura sa lahat ng lamig at lungkot na matagal kong nadama. Hindi ko maiwasan na maging emosyonal sa kanilang mga salita. Kahit na marami akong pinagdaanan, nagpapasalamat pa rin ako na may mga tao na nagmamahal sa akin at laging nariyan para sa akin. They comforted me, they healed me, and they helped me get back to my feet. They made me strong again. Lalo na ang mahal kong si Azi at Aaron, na patuloy na nagbibigay sa akin ng lakas at dahilan para harapin ang bawat araw. “Thank you…” I smiled, my lips trembling slightly as I spoke, feeling the weight of gratitude and love. “For staying by my side

"Thank you Kasi hinayaan mo akong makilala at makalapit Kay Jj..." "Thank you"

Pero bago pa kami makalabas ay nilingon ko ang Mommy ni Isaac para bigyan ito ng matamis na ngiti tanda ng pagpapasalamat. Sobrang saya ko. Sobrang saya ko dahil sa bagay na iyon. Atlast, hindi ko na ipagsisiksikan ang sarili ko. Hindi na ako mag-iisip na baka maaari akong insultuhin sa minutong lumilipas. Atlast, I am so happy. I am beyond grateful. "Isaac, thank you so much," madamdaming sabi ko at bago pa kami makarating sa kotse niya ay niyakap ko siya ng mahigpit.

natatawang sabi ni Alexa. Sumimangot si Ada. “Ah, so ganyan ka na pala ngayon. Nagpapasalamat lang naman 'yong tao.” “You know what, there's really no need for a long appreciation speech. Knowing that you're being being grateful is more than enough. Okay? What are friends for?” Tinitigan ni Ada ang kaibigan. Sumeryoso na ito at mukhang nagsasabi talaga ng totoo. Wala ng halong biro. Pero hindi siya umimik at nanatiling nakasimangot.