Halimbawa Ng Pananaw Novels & Stories

Nag lalambing akong sumandal sa kaniyang balikan at kaagad niyang tinapik ang aking ulo na animo'y bata. “Huwag mo sanang isiping pinapaalis ka namin, ha? Gusto ko lang din na mas makilala ka lalo.” Pinanood ko ang pag lubog ng araw. Napakaganda, Ang pag lubog ng araw ay maaaring maihalintulad sa buhay ng tao. Darating sa puntong sobrang saya mo, sobrang liwanag at magaan ang paligid pero darating din ang panahon na mawawalan ka ng liwanag at sasakupin ng kadiliman para mag pahinga. Hindi sa lahat ng pagkakataon ay kaya natin, hindi sa lahat ng oras ay malakas tayo kaya kailangan nating magpahinga para maging handa sa panibagong umaga.. panibagong laban at pag-asa.

"Hindi ito isang problema sa kanya," "Anong ibig mung sabihin,Celeste? Nakakita ng isang karumaldumal na pangetain ang aking anak! Ito’y nakapagbagabag sa aming dalawa" "Hindi iyun isang pangetain, Doyang," sagot ng babaylan. "Isa itong pagtanaw sa pagkatao ng kanyang nahahawakan," Pagtanaw sa pagkatao? Kung ang halimaw na iyun ang nakikita ko sa babae, ang ibig ipinahewatig nito ay ang babaeng iyon ay isang halimaw. Papaano?

Parang naliwanagan si Gerald habang sinasabi niya, “Sinasabi mo ba na ang amoy na ito ay maaamoy rin sa mga kayamanan at napunta ang scent nito kay Lech at sa kanyang mga tauhan? At ang mga gagamba ay umaatake lamang sa mga tao o bagay na nadikitan ng amoy na ito? May katuturan na ang buong pangyayari ngayon!" Tulad ng sinabi niya, ang 'sumpa' ay isang paraan lamang para ilarawan ang nangyari kanina. Ang kababalaghan na nangyari kanina ay nangangailangan lamang ng kaunting research para malaman ang buong katotohanan...

Nagulat siyang tumingala. Ang unang bumungad sa kanya ay ang malinaw na linya ng isang malamig ngunit magandang hugis na panga, ang maamong anino ng ilaw na dumadampi rito, at ang pares ng mga matang madilim ngunit malalim, mga matang hindi kailanman nagpakita ng labis na emosyon, ngunit sa sandaling iyon ay tila may bahid ng pag-aalala.

Mga Palatandaan Amara Pov Hindi ko agad napansin ang mga maliliit na bagay na palatandaan na halos magkapareho kami ng galaw ng ginang. Kung paano pareho kaming humawak ng tasa sa kaliwang kamay, at ang hinlalaki ay nasa gilid. Kung paano pareho kaming tahimik kapag nasasaktan, imbes na magreklamo, ay hinayaan na lang dahil lilipas rin naman.

Keilani POV Napangiti ako habang nakatingin sa bintana ng sasakyan. Ang tanawin sa labas ay parang isang perpektong winter wonderland—puno ng malalaking pine trees na nababalot ng niyebe, habang ang sinag ng papalubog na araw ay nagbibigay ng gintong sinag sa buong paligid. Ang Canada sa winter season ay parang isang larawang iginuhit mula sa papel at hindi ko talaga maiwasang humanga sa ganda nito. Kahit ilang linggo na akong nandito, napapa-amaze pa rin ako ng mga tanawin dito.

Hinahawakan ko pa ang iba. Matapos kong maligo ay nagbihis ako, namangha na lang ako sa laki ng walk in closet ko dito at lahat ng iyun ay damit ko. Sa tingin ko isang taon ko uli bago maisuot ang mga nasuot ko na dahil sa sobrang daming damit. Iba ang sa pantulog ko, yung sa pang-araw araw kong damit ang pinakanamanghaan ko ay ang mga damit na pandigma. Halos kuminang ang kulay ng mga ito sa sobrang tingkad at tila sukat na sukat sa aking katawan. Masyado na akong nahihiwagaan sa dyosa, hindi kaya simula pagkabata ko nakabantay lang siya sa akin at nakikita niya kaya ako sa tuwing tinititigan ko lang ang buwan lalo na kapag kabilugan? Napabuntong hininga na lamang ako.

Sa halip, tumingin siya kay Auntie Rockefeller sa tabi niya. Sa sandaling ito, nakatago na naman sa kung saan yung malaki niyang pana. Tiyak na hindi niya ito maitatago sa ilalim ng kanyang palda dahil hindi naman iyon kasya roon... Kung gayon, tiyak na itinatago niya ito sa loob ng kanyang mind palace. Tulad ng Dragon’s Bane of Thirty-Six, ang malaking pana ay isang spiritual tool. “Ayoko ng mga ari-arian nila. Ibenta ang mga iyon para sa pera. Pera lang ang gusto ko!” Sabi ni Auntie Rockefeller gamit ang malinaw niyang boses.

Makulimlim ang kalangitan na para bang nagbabadya ang malakas na ulan pero hindi namin iyun pinansin. Direcho lang kami sa aming paglalakad. Panaka-naka din kaming humihinto para kumuha ng mga larawan hangang sa makarating kami sa may batuhan. Mas lalo kaming natuwa sa aming mga nakita lalo na at ang lahat ng nakikita namin ay bago sa aming mga paningin "Grabe, ang ganda dito. Haysst, kung hindi lang maalon, baka naligo na ako sa dagat." nakangiting wika ni Penelope

SIMULA Ipinikit ko ang aking mga mata at bumalik sa simula, sa paraisong kinalakihan, kung saan ako bumuo nang mga pangarap bago pa naging bangungot ang lahat. Sa panahong maligalig ngunit masaya ang umaga, tahimik at payapa naman ang gabi. Sa panahong tanging bituin ang saksi kung gaano kadami ang mga pangarap na aking binuo.