Halimbawa Ng Balagtasan の小説・ストーリー

Matagal na panahon na rin magmula ng huli akong nakapunta sa beach kaya pakiramdam ko ay ito pa lang ang unang beses na lalangoy ako. Sa medyo kalayuang parte ng dagat ay mayroong nakalutang na isang balsa. Kung sino man ang unang makakarating sa balsa na 'yon ay siyang panalo at magpapataw naman ng parusa para sa matatalo.

“Nangibabaw ang isang malakas na sipol sa katahimikan ng burôl at sinundan naman ito ng malakas na huni ng isang Agila na kay tayog ng lipad mula sa himpapawid. Kasing ganda ng mga ngiti ko ang kagandahan ng kalikasan na nakalatag sa aking harapan. Ipinikit ko ang aking mga mata ng humaplos ang malamig at sariwang hangin sa balbon at malagatas kong balat. Ang lugar na aking kinaroroonan ay napapaligiran ng mga kabundukan at matataas na mga puno na hitik sa bunga. Ngunit higit na mataas kaysa sa lahat ang bundok na aking kinaroroonan. Ang nakamamanghang ganda ng kalikasan ang siyang pumapawi sa kalungkutan na nararamdaman ko. Nakangiti na pinagmasdan ko ang aking alagang agila na kasalukuyang

“Binubungkal niya ang lupa para mabilis makapagtanim ang mga magsasaka. Pero pinataas nila at pinahabaan ang mga talim para umabot ito sa tao.” May lima pa kaming nilapitan. Ang dalawang ‘Halukay’ na kayang magbutas ng bundok na yari sa bato. Ang huli naman ay ang tatlong ‘Lipad-Ulap’ na gumagamit ng mainit na hangin para lumipad sa himpapawid kung saan pwedeng maghulog ng tubig ang sasakyan na may tangke na nakakabit sa ilalim.

Nilingon niya ang salamin at nakita niya ang niyebe na tumatakip sa bundok na kumikinang sa ilalim ng sikat ng araw. Ang lahat ay mukhang napakaringal, at ang lahat ng mga emosyon ay tila maliit sa sandaling iyon. Maya- maya, nakarating sila sa isang malaking bahagi ng kahit medyo patag na lupa. Parang may gumawa ng matalim na hiwa sa gitna ng bundok, na lumikha ng matinding kaibahan sa matatarik na dalisdis na nakapalibot dito.

Ngunit hindi maisip ni Esteban kung gaano kahanga-hanga ang bagay na ito sa mga mata ni Hariya Ramirez. Ang Banal na Kastanyas ay isang ganap na kayamanan, at ito ay lubhang mahirap, kahit na halos imposible, upang makuha ang Banal na Kastanyas, ngunit siya ay nagbigay ng gayong kayamanan.

"Sa ilalim ng ganda na ito ay isang lupain na walang awa sa mga mahihina." Ang kanilang paglalakbay patungo sa Pandayan ng mga Higanteng Yelo ay isang serye ng mga pagsubok na idinisenyo para sirain hindi lamang ang katawan, kundi pati na rin ang isipan at kaluluwa. Ang unang pagsubok ay ang "Tulay ng mga Alingawngaw," isang tulay na gawa sa purong yelo na tumatawid sa isang bangin na walang katapusan. Habang sila ay tumatawid, ang tulay ay nagsimulang bumulong sa kanila, gamit ang mga tinig mula sa kanilang nakaraan.

Mabigat ang bawat hakbang namin pabalik sa hacienda. Ang dating sementadong daan ay halos matabunan na ng rumaragasang tubig-ulan at makapal na putik. Sa bawat paghakbang namin ay lumulubog ang aming mga paa, dahilan upang mas bumigat ang paglalakad. Ang malalakas na ihip ng hangin ay tila pilit kaming itinutulak pabalik habang ang mga puno sa paligid ay marahas na umiindayog at naglalabasan ang nakakatakot na lagaslas ng mga sanga.

Tumawa ako samantalang siya ay nanatiling nakataray ang mukha. The sun was setting behind the mountains, casting a golden dye across the sky. The gentle breeze rustled the leaves of the trees, creating a soothing melody that served the air. She stood at the edge of the cliff, gazing out at the vast stretch of ocean before her. Sa ibaba nito ay ang pinakamalaking cave sa parteng ito. Malaki ang butas nito at nakasalubong pa rin sa bandang araw kaya medyo maliwanag pa rin at napapasukan pa rin ng tubig.

Ubos na ang baterya ng kanilang telepono. Biglang naramdaman ni Calista na may humila sa kanyang kanang balikat. Ito ay isang tao sa likod na hindi makapaghintay na sumugod. Ang landas sa bundok ay mapanlinlang sa simula. Bawat hakbang ay ginawa nang may pag-iingat. May nakabunggo sa kanya kaya napadpad siya sa malapit na kakahuyan.

Nagkalat na ang dugo sa buong bahay. Kasabay naming makalabas sila Himal-ing at ang kanyang Ama. Mabilis kaming tumakbo papalayo, papunta sa kagubatan… pero napatigil kami ng may tumamang bala sa Ama ni Himal-ing. Agad itong natumba sa lupa at mabilis na dumaloy ang dugo mula sa Ama ni Himal-ing, sa ulo ito tinamaan kaya diretsyo siyang nalagutan ng hininga.