Pangalan Halimbawa 소설 & 이야기

Hmm? Halos malaglag ang panga ng lahat. Hindi ba ito isang hindi inaasahang sakuna?

Sagot ko. “Isa pa Tita, hindi po porket mahirap o laki sa hirap ganito na ho natin tingnan. Pwede naman natin kilalanin muna bago tayo mag salita ng tapos. May mga salita tayo na hindi na kayang bawiin kahit pa tayo ay humingi ng pa paumanhin.” Paliwanag ko dito.

Subalit, ang pagkasuklam niya ay hindi dahil sa ako ay isang halimaw, kundi ang paraan ko sa pagsabi ng halimaw na para bang mababang uri na nilalang. "Imulat mo ang iyong sarili, Binibini" sunod na isinalita nang ekstranghero. "Hindi tayo basta mga halimaw lamang. Tayo ay mga matataas na nilalang na hindi dapat hinahayaang api-apihin ng mga katulad ng kulto rito" dagdag pa niya na may pagdura pa matapos sampitin ito. "Sabihin mo sa akin, binibini. Anong uri kang halimaw?"

*** "Bahay Kubo, kahit munti, Ang halaman doon ay sari-sari. Singkamas at talong, sigarilyas at mani Sitaw, bataw, patani. Kundol, patola, upo't kalabasa.... At saka mayroon pang labanos, mustasa, sibuyas, kamatis, bawang at luya sa paligid-ligid ay puro linga!" "Okay, Sembranonian’s kids, let's define Bah— *tok*tok*tok* "Wait me here class and continue the song" Masayang nakikipaghalubilo ang dalaga sa mga batang nakapalibot sa kanya at nakikipaglaro. May nag-aayos ng buhok niya, nakikipag-apiran, may kunwaring nananakot at naglalaro ng bahay-bahayan. Habang naglalaro naman sila ay kumakanta ng Bahay-Kubo ayon din sa inutos ng kanilang guro

pagtatanggol nito. “Pangit! Parang panahon pa ni kupong-kupong!” tila batang maktol niya na napapadyak pa ng paa. Hindi niya papayagang iyon ang ipangalan nila sa bata. Ano na lang ang sasabihin ng mga kaibigan nito sa oras na lumaki na ito? Baka kantiyawan pa ito at tawaging “Lola Feliza” o `di kaya “Lola Vida.” Puwede ring “Lola Felizing” o “Lola Vidang.” `Worst is “Lola Fedang” na pinaghalo ang “Felizing” at “Vidang.”

"Baleng." "Bal." "Balenggay." "Bale." Halos sabay-sabay nilang banggit sa pangalan ko na ikinangiti ko ng malamig. Hindi man lang umabot sa tenga ang mga ngiti ko. Unti-unti nilang ibinaba ang mga baril nila at naglakad ako palapit sa unahan ng kotse. Habang humahakbang ay nag-uumpisang manginig ang mga kamay ko. Halo-halo ang nararamdaman ko sa ngayon, galit, pagkalito, sakit at disappointment.

Pang-bahay ko kasi ito kapag wala akong pasok, bago ako lumabas upang maghanda ng almusal. May natira pa naman kaming kanin kagabi kaya gumawa na lamang ako ng fried rice at pritong manok, nag-gisa din ako ng gulay at nilagyan ko ng karne ng manok. Para masarap kasi hindi ko alam kung ano ang mga gustong kainin ni Sir, hindi din naman niya sinasabi. Basta

paliwanag nito "ate nyika alam mo ba pangarap namin Maka Pag ulam ng pritong manok hindi rin kasi kami nakakain ng ganun"malungkot na Sabi ni kaykay "talaga ? hayaan niyo kapag bumaba ulit sila sa bayan magpapabili tayo ng manok magluluto tayo ng maraming fried chicken"masayang Sabi Niya "talaga po salamat po ate ganda"halos sabay sabay na Sabi ng mga bata.

Still affects me more than it should. “Seb.” “Inom dito.” Isa. “Inom diyan.” Dalawa. “Nagtatrabaho nang walang tulog.” Tatlo. “Hindi natutulog.” Apat. “Laging tulala.” Lima. “Late kumain.” Anim. “Or hindi na talaga kumakain.” Pito. At bawat salitang lumalabas sa bibig niya ay parang mabigat na batong isa-isang ibinabato sa akin.

para bang nandidiri ito sa klase ng pagtingin sa pinakbet na niluto ko. “This is pinakbet, pinakbet ng buhay mo.” “W-what?” naguguluhan nitong tanong. Natawa naman ako dahil para itong inosenteng binata na walang kaalam-alam sa mundo. “Sabi ko, ito ay pinakbet. Mga halu-halong gulay ito, like ampalaya, kalabasa, okra at marami pang nakahalo dito.” Paliwanag ko, nagsalubong naman ang aking mga kilay. “Wait… huwag mong sabihin ngayon ka pa lang makakatikim nito?”