Halimbawa Ng Sariling Alamat Novels & Stories

Sana’y doon pa rin siya nakatira upang hindi ako mahirapang hanapin ang bahay nila. Nagtungo ako sa kabilang baranggay, nakita ko na. ‘Purok #3’ saad sa karatulang nakapaskil. Napakagulo ng lugar, napakaraming tao at ang mga bata’y pakalat-kalat sa kalsada. “Magandang araw po, dito po ba nakatira si Lira?” tanong ko sa tao sa tindahan. “Ay oo ineng papasok dito ikalawang kanto kaliwa.” sabi ng tindero.

Biglang umakyat ang pagkahilo, pagkasuka, at matinding pandidiri. Hindi na niya kinaya, mabilis siyang tumalikod upang umalis. Kailangan niyang makalayo, kailangan niyang makahinga. Ngunit sa kalagitnaan ng kanyang paghakbang, bigla siyang napatigil. Hindi....Apartment niya ito, bahay niya ito, silid niya ito, kama niya iyon! At ginagawa nila iyon sa loob ng sarili niyang tahanan?

Pinatay ko na ang tawag, hindi ko na kailangang maghanda ng sarili dahil ayos na naman ang suot at pormahan ko. Nang matanggap ko ang text niya sa address ay lumabas na ako ng office at naglakad na papuntang parking lot. Nagdrive na ako papuntang address ag nang makita ko ang buong lugar, bigla akong napangiti, ito ang hinahanap ko.

lalaki? "Nakalimutan ko . Agad kong kinalas ang nakakabit na seatbelt sa katawan ko ng huminto kami sa tapat ng pamilyar na gate.. Hanggang Ngayon ay mahirap parin para sakin tanggapin na kasalanan ko kung bakit kami nasa ganitong bahay...Apat na palapag ang bahay namin dati at may malawak din itong balconahe..pero Ngayon ibang iba na..

Useless lang kung pag-uusapan pa namin ang nakaraan! "My sarili akong condo! Pwede bang doon mo na lang ako ihatid?" mahina kong tanong sa kanya! Wala naman akong ibang mapupuntahan kundi doon lang lalo na at wala akong balak na ipilit ang sarili ko kina Mommy at Daddy! Ngayun pa lang, pipilitin ko na din pala ang sarili ko na mamuhay na mag-isa! Walang aasahang mga magulang kundi sarili ko lang! May pera naman ako sa personal bank account ko kaya alam kong matutustusan ko din ang lahat ng mga pangangailangan ko! Tsaka na lang ako mag-isip ng pwdeng hanap buhay pagkapanganak ko!

saad ni papa mula sa likuran ko. 'Regret everything hmp, talaga lang ah hindi naman kasi halata,' sambit ko sa isip na hindi ko na nagawang isa-tinig. Habang naglalakbay ang paningin sa palibot ng salang iyon unti-unting bumabalik sa akin ang piraso ng mga ala-alang nabuo namin sa bahay na ito. Dahil sa bahay lang naman na ito naranasan ko minsan ang magkaroon ng masayang pamilya. Dito sa bahay na ito ako lumaki kaya naman pala pakiramdam ko ay alam ko ang lugar na ito ay dahil dito ako noon nakatira, sa lugar na ito na kahit taon na ang lumipas ay nanatili parin ang ganda ng paligid na mukhang may nangangalaga pa rin.

Tumango siya. “Ngayon?” “Ngayon na, sayang ang oras.” Siyempre, bago ko ito kinasa, inalam ko na ang lahat. Pati ang address ng bahay nila. Alam ko kasing panglito lang ni Zariyah ‘yung malaking mansion at villa niya. Iba ang pinaka-address ng mismong bahay niya na kasama ang pamilya nito. Sorry na lang siya, magaling ako pagdating sa pagkilala sa mga tao, lalo na kung kalaban namin.

Brianna Pagkatapos ng hindi sinasadyang pagkikita namin ni Peter sa loob bg aking coffeeshop ay kaagad niya akong tinawagan para makipagkita sa akin matapos kong ibigay sa kanya ang aking phone number. Sa halip na makipag-meet ako sa kanya sa labas ay sinabi ko na lamang sa kanya ang address ng bahay ko. Ang bahay na tinitirahan ko ay ang dating apartment na tinirahan namin noong bago pa lamang kami sa Maynila. Binili ko ang apartment sa may-ari at pagkatapos ay ipina-renovate naman ni Bryle. Ang kapatid ko ang gumastos para pampa-renovate sa binili kong apartment na ginawa kong sariling bahay. Siya naman kasi ang mas malaki ang naipon at saka doon din naman siya uuwi kapag bumalik na siya s

Habang nagmamaneho ako sa ilalim ng madilim na gabi, ang pait at bigat sa dibdib ko ay unti-unting napalitan ng isang kakaibang pamamanhid. Hindi ako papayag na maging talunan. Dahil kung kinuha man nila sa akin ang orihinal na Ika... gumawa naman ako ng sarili kong bersyon. Pagkarating ko sa bahay, sinalubong agad ako ng pamilyar na halimuyak ng mamahaling pabango pagkabukas ko pa lang ng pinto. At kasunod niyon ay ang mabilis na mga yabag ng paa patungo sa direksyon ko.

Hindi ko rin alam kong bakit hinayaan kong ibigay ang sarili ko sa kanya. Isang simpleng desisyon.Isang maling liko—na naging simula ng lahat. Ang Bahay ng Lolo Damian,sa gilid ng burol ang bahay na kinalakihan ko. Maliit, luma, pero puno ng alaala. Doon ako dinala ng buhay matapos mawala ang lahat—at doon ako tinanggap ng isang lalaking hindi ko kailanman tinawag na “hindi tunay na pamilya.”