Novel & Cerita Halimbawa Ng Sariling Alamat

paglilinaw ng lalaki sa kabilang linya. Mas lalo lamang nagulumihanan si Sana. Kung tama ang address na binanggit ng lalaking kanyang kausap ay hindi nga malayong sa kanya ang ano mang parcel na dala nito. Dalawa lang naman kasi ang nakatira sa buong Imperial Street –ang kanyang pamilya at ang mga Imperial, na siyang nagmamay-ari ng lupaing nasasakupan ng buong street na iyon. Number 301 ang home address nila samantalang 302 naman ang numero ng bahay este mansiyon ng mga Imperial.

Nakakatawang isipin na sa dami ng iniisip ko, pati ang maliit na gagamba ay nagagawa ko pang pansinin. Bigla ay nalungkot ako at parang gusto kong maging isang gagamba sa mga oras na iyon. Mabuti pa ang gagamba ay maaaring gumawa ng sarili niyang tahanan at matutuluyan. Alam niya kung saan siya parating lulugar at parati siyang may tatakbuhan kahit saan siya magpunta dahil kaya niyang gumawa ng sarili niyang tahanan. Na kahit nag-iisa man siya sa isang madilim na sulok, may sarili pa rin siyang tahanan at pupuntahan sa mga oras na siya ay nangangailangan.

Napabuntong-hininga ako. “Galing ba sa yo ‘to?” balik kong tanong. Umiling siya. “Kung ganon, hindi importante.” “Bakit mo naman nasabi ‘yan?” tanong niya, halatang hindi pa rin kuntento. “Hindi ko ginagamit ang address na ‘to bilang home address ko. Ang tanging nakakaalam na nandito ako ay sina Mommy Claire, Ingrid, ikaw, at mga kasambahay. Sabi mo na hindi galing sayo ‘yan. Sigurado akong hindi rin magpapadala sina Mommy Claire at Ingrid nang walang pangalan. Alam nilang masama para sa kalusugan ko ang mga sorpresa.”

Binigay nito ang way kung saan papunta ang address na iyon dahil nahanap nito sa g****e map . ''Alona may pupuntahan tayo '' hindi naman nagtaka si Alona kung saan kaya agad siyang nag ayos ng gamit at sumunod kay Saphire . Pagdating nila sa address kung saan binigay ng kanyang inutusan nadatnan niya ang isang bahay na hindi naman mukhang luma dahil parang naalagaan naman .Napangiti siya sa paligid dahil ang bahay nila noon ang pinakamalaki pero ngayon sila na ang pinakamaliit dahil ang mga nasa paligid ay halos malalaki na at malawak na din ang bakuran .

"Pwede po bang magtanong?" "Opo, ano po iyon?" "Saan po ba ang lugar na ito?" Bahagyang lumapit sakin yung lalaki para ipakita yung address na nasa cellphone nito. "Amorsolo Street." Mahinang sambit ko. Napakamot ako sa ulo. "Pasensiya na po, pero hindi ko po kasi alam ang lugar na iyan. Minsan lang po kasi ako pumunta dito sa Makati at hindi po ako familiar sa mga pangalan ng lugar dito." Nahihiyang sambit ko dito.

"I should be going too. Have work to do. Are you okay alone here?" Kinabahan ako. Maiiwan akong mag-isa sa malaking bahay na ito? I'm used being alone. Pero bago pa sa akin ang bahay na ito. Hindi ko nga alam kung saan ang location ng bahay na ito. Parang nabasa niya ang iniisip ko. "The address is written on the fridge door. You're free to call someone over. You know, you might want to have moving, or new house party."

wika ni seb. Tinitignan ko lang sila mag usap-usap tapos maya-maya lalamunin na naman ako ng sarili kong isipan. Mawawala ako saglit sa kanila kahit nandito lang naman ako sa tabi. Patuloy ako sa paghithit ng yosi at pinapanood ang usok na aking binubuga kung paano sila tangayin ng hangin papalayo...parang ako. Minsan, madalas, ang pinakamasamang lugar na maaari mong mapuntahan ay ang iyong sariling isipan. Walang tutulong sa'yo kapag nandoon ka. Wala.

Pwede na siyang bumili ng maliit na lote at magpatayo ng sariling bahay, nang sa ganun, pwede na ring manirahan ang mga magulang niya kasama siya. Matagal na niyang pangarap na magkaroon ng sarili niyang pamamahay. Mula pagkabata niya ay nagrerenta na sila ng bahay at madalas pa silang lumipat. Hindi niya tuloy alam kung anong address ang ilalagay niya tuwing may pipirmahan siya.

Dali- dali kong tiningnan muli ang mga dokumento at nanlaki ang mga mata ko ng makita ang nakalagay na address. "Makati, Manila Philippines!?" Nakaawang na bulalas ko. Oh shit! Di ko manlang ito napansin kanina. Kung alam ko lang na nasa Pilipinas pala ito sana napag-isipan ko ng maigi. Sana hindi na muna ako tumango. Ngunit huli na para bawiin dahil abot tainga na ngayon ang ngiti sa mga labi ni mama.

Sana’y doon pa rin siya nakatira upang hindi ako mahirapang hanapin ang bahay nila. Nagtungo ako sa kabilang baranggay, nakita ko na. ‘Purok #3’ saad sa karatulang nakapaskil. Napakagulo ng lugar, napakaraming tao at ang mga bata’y pakalat-kalat sa kalsada. “Magandang araw po, dito po ba nakatira si Lira?” tanong ko sa tao sa tindahan. “Ay oo ineng papasok dito ikalawang kanto kaliwa.” sabi ng tindero.