Gumawa Ng Sariling Maikling Alamat の小説・ストーリー

“H'wag na nga, Belyn. Ayos lang sa sunod na lang na pagkikita natin,” “Sure! Wait lang isusulat ko na lang ang address ng bahay namin. Wala pa kami bahay ha? Sa condo pa kami nakatira,” sabi ko pa at hinalungkat ang ballpen ko. “Okay lang kinuha naman natin ang number ng isa't isa. Text mo na lang,” “Oo nga ganoon na lang. Ingat kayo ha? Nice meeting you. Hmm! Hindi ko alam ang name ng mga bata,”

[You are welcome, and take cafe of yourself while going here] “Opo,” Nag-end na ang call kasabay ng pag-dating ng text message kung saan nakalagay ang address ng bahay nila kaya wala na akong sinayang na oras pa at mabilis na akong tumakbo papasok sa banyo para maligo habang may malaking ngiti sa labi.

Kung noon ay mahirap na ang buhay namin ni Mama, ngayon ay mas dumoble pa ito pero magkagayon man patuloy pa rin kaming lumalaban. "Gen anak, anong oras na? Hindi ka pa ba matutulog?" tanong sa akin ni Mama ng lumabas siya sa maliit naming apartment. Hindi ko nga alam kung apartment pa ba itong matatawag dahil sa loob ng studio type na apartment na ito ay hinati pa ito sa tatlo. Napakaliit tuloy ng kilusan namin, literal na tulugan nga lang ang meron kami tapos may isang maliit na kusina at banyo lang para sa lahat. Pero wala naman kaming magawa. Ito na kasi ang pinaka mura sa lahat ng pwede naming matirahan ni Mama.

sagot ko sa kaniya "sige girl, goodluck! if you need anything, you know where to contact me. Anytime dadating ako pramis." sabi niya sa akin sabay yakap. Matapos nang pag-uusap naming iyon ay inayos ko ang ang mga gamit ko. Dinala ko lang ang mga gamit na pwede kong dalhin sa isang maliit na apartment. Pagka-alis ko sa bahay ni Dianne ay naghanap ako ng isang paupahang apartment na pansamantala kong tutuluyan. Mabuti na lang at mabilis naman akong naka-kita. Hindi na ako nagpaka choosy pa. Kinuha ko na ang inaalok sakin ni Yaya, na isang halos cubes na aparmtent pero unlike sa mga magagandang building, ito ay maliit lang bukod dito ay hindi din kagandahan ang kondisyon. Maliit ang daan papun

Kailangan ko ng umalis, baka maabutan pa ako ng sinumang may may-ari ng kabayong 'yon. Tumalilis ako sa maliit na daan, ang short cut na alam ko para mas madali akong makarating sa bahay namin ng Lolo Ignacio ko. Babaybayin ko lang ilog at sa dulong bahagi nito ay ang maliit na bahay ng Lolo Ignacio ko. "Ouch!"

Mas maaga, dapat ay makaiwas na ako. Makakaiwas? Pero paano? Ganoong nasa iisang bubong kami nakatira? Psh! Bahala na nga. Maghahanap na talaga ako ng sariling matutuluyan pagkatapos nito. Maybe a nice apartment near the school would do? Para naman hindi ako mahirapan kung sakaling ma-late ako. _‘Ma-late... o ayaw mo lang siyang makita dahil baka tuluyan ka nang bumigay?’_

Felize's POV WALA dapat akong pasok ngayon dahil linggo pero kailangan kong makipagkita kay Valerio dahil pinuntahan niya pala ang address na nilagay ko sa resumé. Fake address lang ang nilagay ko at hinahanap niya ako. Nagmamadali akong umalis pero hindi ko naman nakalimutan na mag-ayos para maging si Elize. Wala si Kobe kaya hindi na ako nakapagpaalam.

Nakapag-impake ka na ba? Ahh, yes, Mabuti naman kung ganoon. Mas mainam kasi na sabay na tayong pumuntang Pilipinas, para naman hindi ka maligaw kapag binigay ko lang basta-basta sa iyo ang address ko. Napa-smirk naman ako ng palihim sa kabilang linya.Wala siyang alam na tiga roon ako sa probinsya na kung saan ang address niya. Pero hindi ko na lang sinabi. For what pa?

Wala na 'kong nagawa kasi mukha s'yang aso na nagiintay ng buto sa amo n'ya eh. "What's your Address?" Tanong n'ya sa'kin habang nakatingin parin sa daanan.Ba't parang bigla s'yang bumait?Sinabi ko na lang yung Address ko at tahimik na lang akong sumama sa kan'ya at iniintay na lang s'ya na maihatid ako sa bahay.Gentleman parin namna pala. Nandito na kami sa labas ng bahay namin kaya tinanggal ko na yung seatbelt ko at nilingon s'ya. "Thank you sa paghatid--"

I searched for a small studio apartment, a simple, tucked away from the chaos of Manila like a space na walang bakas ng nakaraan, walang echo ng pangalan ko, at higit sa lahat, walang ingay ng social media. Sa kwartong iyon, ako lang at ang katahimikan. Isang lamesa, ilang makeup brushes na ako mismo ang naglinis at tinabi sa loob ng lumang pouch, isang notebook na may maruruming pahina pero bagong pahina rin para sa mga idea na gusto ko na ulit panindigan.