Halloween Ghosts Mga Nobela at Kwento

‎ ‎Habang kumakain, dahan-dahan niyang binuksan ang usapan tungkol sa pag-clock in. ‎ "I heard something... they say there's a ghost here?‎“ bulong niya. ‎ ‎Nagkatinginan ang tatlo. ‎ ‎“Ghost?” ‎ ‎“They say two people clock in every day, but they don’t actually show up.” ‎ ‎Biglang natahimik ang paligid. ‎ ‎Matagal bago may nagsalita. Ang isa, mukhang takot. Ang isa, parang nag-aalangan. ‎

Ang reunion ng Ghost Team—sina Billie, Mariel, at Marcus—ay naganap sa ilalim ng cold, salt air ng lighthouse, na ngayon ay naging war room laban sa invisible threat na tinatawag na Phantasma. Ang banta ay hindi digital o pisikal, kundi conceptual—ang pagbagsak ng tiwala sa Chimera sa pamamagitan ng pagpapakita ng mga anomaly na walang paliwanag.

Hinarap nila ang isa't-isa at para silang nananalamin ngunit sa magkaibang kasuotan. Mas lalo silang nagulat at parehong sumigaw. Sa isip ni Kitty, minumulto siya ng kakambal habang sa isip naman ni Hailey ay doppelganger niya tulad nang napanuod niya sa mga supernatural dramas! “Ghosst!” “Freaaak!” Pumuno ng matinis na tili ng kambal ang buong ladies room, mabuti na lang silang dalawa lang ang tao.

"So, ano naman pinagkaiba ng ghosts saka spirits? Di ba iisa lang yun?" "Magkaiba yun. Ghosts have unfinished business while spirits are those who are about to cross over. I have a lot to tell you, kumain ka muna," anito sabay turo sa kinakain ko na hindi ko na halos nagalaw dahil sa kakatanong.

Natahimik ang lahat. Ang bawat isa sa mga Ghosts ay sinaktan. Ang ilan sa kanila ay nakahiga nang hindi gumagalaw, habang ang iba ay nagsisiksikan, hinihimas ang kanilang mga sugat. Si Celeste ay nakatayo sa gitna nila. Bukod sa menor de edad na hiwa sa kanyang braso at ilang mantsa ng dugo sa kanyang damit, walang kaunting ebidensiya na pinabagsak niya ang dose-dosenang pinakakinatatakutang manlalaban sa lungsod. Habang lumilingon siya sa lugar, naramdaman niyang ipinagmamalaki niya ang kanyang lumalagong lakas. Sa daan-daang taon, ang kapangyarihan ng Moon Maidens ay hindi pinansin ng isang tunay na patriyarkal na lipunan. Alam niya na, sa loob ng ilang oras, ang balita tungkol sa showdown

Pero halos mapatalon naman ako sa kinauupuan ko ng makita ko ang isang bagay na takot akong makita na lumitaw mula sa kadiliman. It was cloaked at halatang hindi ito tao! Nakalutang ito sa ere at parang may usok pa ito na itim na nakapalibot sa katawan nito. It's hand is boney and shit! This is a ghost! May mga pula itong mata na kumikinang sa kadiliman at hindi lang ito isa, kundi marami at binabanga nila ang parang barrier na nakapalibot sa amin na ngayon lang din namin napansin.

Umangat ang kaliwang kilay ko. “Hindi ka natatakot?” “Nope. Why would I?” confident naman na pagkakasabi niya. “Paano kapag may biglang multo dyan?” he then shrugged. “Humans are scarier than ghosts Carmela.” “Sabagay. Agree rin naman ako dyan.”

Kaming dalawa na lang talaga. Tahimik si Penumbra. Tila may iniisip na kung ano. “Do you believe in ghosts, Peachy?” tanong niya na hindi man lang tumingin sa akin. Napakunot ang noo ko. “Ghosts? As in multo?” Tumango siya. “Yeah. Spirits. Lost souls.” “Why?” tanong ko habang inihilig ang likod ko sa damuhan. “You sound serious.”

Paliwanag naman ni Prince Flame. "Ano ba ang ghoul, mahal na prinsepe?" Tanong ni Guia. "Ang mga ghoul ay mga undead na sumasamba kay Lucifero na kumakain ng laman ng Fantasian at Fera." Sagot naman ng prinsepe.

Obvious sa decorations pagpasok ko sa building: orange and black streamers nakasabit sa ceiling, isang life-sized skeleton sa gitna ng lobby, at mga cobwebs na nagkalat—na hindi ako sigurado kung props lang o may halong totoong alikabok dahil tinamad silang maglinis. First Halloween ko pala sa kumpanya, base sa natatandaan ko. Wala naman siguro akong dapat ikatakot, ‘di ba? Dumiretso ako sa elevator, pero muntik na akong mapatalon nang makita ang nakakatakot na mukha sa salamin—isang realistic sticker ng multo na parang sumisigaw! “Ano ba ‘yan!” reklamo ko, sabay hawak sa dibdib. Ang aga-aga naman nilang manakot.