Halloween Ghosts Novels & Stories

Paliwanag naman ni Prince Flame. "Ano ba ang ghoul, mahal na prinsepe?" Tanong ni Guia. "Ang mga ghoul ay mga undead na sumasamba kay Lucifero na kumakain ng laman ng Fantasian at Fera." Sagot naman ng prinsepe.

Ang reunion ng Ghost Team—sina Billie, Mariel, at Marcus—ay naganap sa ilalim ng cold, salt air ng lighthouse, na ngayon ay naging war room laban sa invisible threat na tinatawag na Phantasma. Ang banta ay hindi digital o pisikal, kundi conceptual—ang pagbagsak ng tiwala sa Chimera sa pamamagitan ng pagpapakita ng mga anomaly na walang paliwanag.

Kinuha ni Art ang hawak ni Hilda na plato at hinawakan ang wrist ng babae. "If they didn't try to enter this house. I'm sure they are people from the organization. I saw two of Gabriel's men around this house this morning and they were looking for you," ani ni Art. Hinila niya si Hilda pabalik sa kusina at sinabing kumain na ulit ito. "Hindi iyon multo?" tanong ni Hilda. Agad na sumagot ng no si Art. "There are no ghosts in this world Hilda. don't scare yourself and eat now," ani ni Art. Umupo si Hilda sa upuan ulit at tinanong si Art paano iyon nalaman ng lalaki.

Hinarap nila ang isa't-isa at para silang nananalamin ngunit sa magkaibang kasuotan. Mas lalo silang nagulat at parehong sumigaw. Sa isip ni Kitty, minumulto siya ng kakambal habang sa isip naman ni Hailey ay doppelganger niya tulad nang napanuod niya sa mga supernatural dramas! “Ghosst!” “Freaaak!” Pumuno ng matinis na tili ng kambal ang buong ladies room, mabuti na lang silang dalawa lang ang tao.

"So, ano naman pinagkaiba ng ghosts saka spirits? Di ba iisa lang yun?" "Magkaiba yun. Ghosts have unfinished business while spirits are those who are about to cross over. I have a lot to tell you, kumain ka muna," anito sabay turo sa kinakain ko na hindi ko na halos nagalaw dahil sa kakatanong.

Pero halos mapatalon naman ako sa kinauupuan ko ng makita ko ang isang bagay na takot akong makita na lumitaw mula sa kadiliman. It was cloaked at halatang hindi ito tao! Nakalutang ito sa ere at parang may usok pa ito na itim na nakapalibot sa katawan nito. It's hand is boney and shit! This is a ghost! May mga pula itong mata na kumikinang sa kadiliman at hindi lang ito isa, kundi marami at binabanga nila ang parang barrier na nakapalibot sa amin na ngayon lang din namin napansin.

Natahimik ang lahat. Ang bawat isa sa mga Ghosts ay sinaktan. Ang ilan sa kanila ay nakahiga nang hindi gumagalaw, habang ang iba ay nagsisiksikan, hinihimas ang kanilang mga sugat. Si Celeste ay nakatayo sa gitna nila. Bukod sa menor de edad na hiwa sa kanyang braso at ilang mantsa ng dugo sa kanyang damit, walang kaunting ebidensiya na pinabagsak niya ang dose-dosenang pinakakinatatakutang manlalaban sa lungsod. Habang lumilingon siya sa lugar, naramdaman niyang ipinagmamalaki niya ang kanyang lumalagong lakas. Sa daan-daang taon, ang kapangyarihan ng Moon Maidens ay hindi pinansin ng isang tunay na patriyarkal na lipunan. Alam niya na, sa loob ng ilang oras, ang balita tungkol sa showdown

His face doesn't have an emotion, or more like he's not capable of giving one. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. It's been so long and I only have little memories about them. Ngunit hindi ko maitatanggi na natutuwa ako dahil nakita ko silang muli. But something occurred in me. Why am I seeing them...when they are already dead? It's always a bad omen if you will someone who died or even you dream of them. Bigla akong nakaramdam ng kaba. This only means that they are... ghosts. But they don't look scary so I disregard my fear. But I am puzzled, why are they here and talking to me.

Mabilis ko naman siyang hinagisan ng unan dahil sa kabobohan niya. “Kailan nag paparamdam ang mga ghost?” tanong ni Arthur. “November! Tama ako! Oh, ano?! Sabihin mong mali ako, ano?!” pag yayabang ni Trevor sa kaniya. “Oo, bobo mali ka talaga. Nag paparamdam ang mga multo tuwing Aughost,” sambit ni Arthur habang tumatawa. Napapa-iling na lang ako sa kalokohan nilang dalawa. Kahit na corny ay nakikisabay na lang ako sa kanila.

Obvious sa decorations pagpasok ko sa building: orange and black streamers nakasabit sa ceiling, isang life-sized skeleton sa gitna ng lobby, at mga cobwebs na nagkalat—na hindi ako sigurado kung props lang o may halong totoong alikabok dahil tinamad silang maglinis. First Halloween ko pala sa kumpanya, base sa natatandaan ko. Wala naman siguro akong dapat ikatakot, ‘di ba? Dumiretso ako sa elevator, pero muntik na akong mapatalon nang makita ang nakakatakot na mukha sa salamin—isang realistic sticker ng multo na parang sumisigaw! “Ano ba ‘yan!” reklamo ko, sabay hawak sa dibdib. Ang aga-aga naman nilang manakot.