Chinese Ghosts Mga Nobela at Kwento

"So, ano naman pinagkaiba ng ghosts saka spirits? Di ba iisa lang yun?" "Magkaiba yun. Ghosts have unfinished business while spirits are those who are about to cross over. I have a lot to tell you, kumain ka muna," anito sabay turo sa kinakain ko na hindi ko na halos nagalaw dahil sa kakatanong.

Dahil isa nga akong huwad na Paranormal Expert wala akong ideya kung ano ba ang mga hakbang o paraan para mapaalis ang kaluluwang nakasanib ngayon sa aking kaibigan na si Nikki. Ito ang unang pagkakataong naka-encounter ulit ako ng ganitong sitwasyon, kaya wala na lang akong nagawa kung hindi ang mapaluhod at maiyak habang nakikita ko sa aking harapan ang mga nangyayari. "Ghawa kha pharaan. Whag ka basta upho lhang diyhan!" tarantang-tarantang sabi ng Chinese habang niyuyugyog niya ang aking balikat.

Tahimik ang gabi, ngunit ramdam ni China ang bigat sa hangin—isang uri ng tensyon na hindi mo man marinig, dama mo sa bawat tibok ng puso. Magkasama silang kumakain ni Gabriel sa veranda ng penthouse. Sa paligid, mga city lights na parang bituin sa lupa, pero ang isip ni China ay malayo. “Hindi ka pa rin kumakain nang maayos,” pansin ni Gabriel, hawak ang wine glass habang pinagmamasdan siya.

Napainom na lang ng tubig si Mama dahil sa sinabi ng bata. Hindi niya magawang pagsalitaan ito pabalik dahil alam niyang bata ito, e. "Seya, that's not true. Ghost can't harm us," paliwanag naman ni Mama. Umiling-iling si Seya. "Some ghost can harm us in different ways. It's either they possess someone's body, they make noises to make us scared or worst... they will throw some things to you."

’ Natigilan si Chester sa narinig. Ang Soul Offering Road pala ang dinaraanan niya kanina lang. Hindi nakakagulat na napakalakas ng Yin Energy. Naitala ng mga sinaunang aklat na mayroong isang nakatagong lugar sa Siyam na kontinente kung saan mayroong pasukan na patungo sa Ghost World. Noon pa man ay iniisip ni Chester na ito ay mito. Ito ay totoo, pagkatapos ng lahat. 'Tinawag niya akong namamatay na tao? Sa madaling salita, hindi pa ako patay?’ Medyo natuwa si Chester nang maisip niya iyon.

(Missamy POV) Ayan na, lumabas na ang makukulit, hangang sa namalayan na nga lang namin gabi na. Wala parin si Jeff. “Miss Missamy.” Si Dexs na kuha ng attention sa akin. Matapos nga namin kumain. “Meron ba kayong ideya sa Ghost Festival?” “Huh? Ano yan Halloween?” Napangiti na lamang si Dexs. “Sa pamilya ng mga Lee Chan may tradition sila na nag-iipon-ipon, bukas.”

Na ang ibig sabihin ay tutulungan ba 'raw si Frank at Chaos gayong pareho silang dalawa na nakakapagsalita nang Chinese. "Wǒmen jíxū bāngzhù. Zhèlǐ tài lěngle! Wǒ bùxiǎng sǐ." Si Chaos naman ang sumingit. Nanginginig. Nagbaba nang tingin ang isang tsino at kalaunan ay may itinapon na dalawang salbadida sa kanilang direksyon. Nagalit ang kasama nito at nagtanong kung bakit nito ginawa iyon. The Chinese man who had a conversation with them is quite friendly. Pero hindi si Frank ganoon. Naunang nakasampa si Chaos sa barko. Nakasunod lamang si Frank. Sa puntong iyon ay nakasuot sila nang ordinaryong damit sa pangkalahatan. Kinuha ng isang tsino ang salbabida at ipinwesto iyon sa pinakagilid. "Xi

Pero halos mapatalon naman ako sa kinauupuan ko ng makita ko ang isang bagay na takot akong makita na lumitaw mula sa kadiliman. It was cloaked at halatang hindi ito tao! Nakalutang ito sa ere at parang may usok pa ito na itim na nakapalibot sa katawan nito. It's hand is boney and shit! This is a ghost! May mga pula itong mata na kumikinang sa kadiliman at hindi lang ito isa, kundi marami at binabanga nila ang parang barrier na nakapalibot sa amin na ngayon lang din namin napansin.

Naipasa na ito kina kuya Ash at ate Jinchi maliban kay daddy katulong sa pag-riritwal. Umalis kaming lahat ng Pilipinas para dalhin ang katawan nina tito Chie at Jia sa China kung saan sila ililibing. CHINA MEMORIAL CEMETERY (中国纪念公墓) "Good morning!" bungad sa amin ng babaeng maputla pa sa akin nakita ko na lumiwanag ang mukha ng anak ni kuya Ash. Ito ba ang asawa ni kuya Ash?

Sa opisina, muling nagsalita si Liang Zhen. "Do you know what's dangerous about ghosts?" Napatingin si Yuhei. "Ghosts aren't dangerous." "Wrong." Bahagyang ngumiti si Liang Zhen. "The most dangerous people are the ones everyone assumes are gone." Tahimik. Napaisip si Yuhei. At unti-unting may nabubuong larawan sa isip niya. Kung may isa pang architect ng system... Kung may isa pang taong kasing lalim ng impluwensya ni Liang Zhen...