Romans & histoires Have You Eaten Already

"What? I thought you're done?" "I'm not yet done, Sir. Ikaw rin," I muttered before glancing at his plate with food in there. Sa huli ay wala na siyang nagawa kung hindi ang ubusin ang pagkaing naiwan sa kanyang pinggan. He have no choice because I'm still eating. Hindi naman pwedeng umalis siyang mag-isa. O pwede rin naman kung hindi siya nakokonsensya na iwanan ako.

“I bought food outside.” “Hindi na. Sa bahay na lang. Lalabas na yata ako ngayon, 'di ba?” “Yup.” Diego nodded and then looked at me… while slowly taking a slice of the apple in his mouth. His eyes were full of desire and seemed to tempt me. “You can eat the food while we are preparing for your discharge. You know, breakfast is the most important meal. Or… are you already full because I am the one you saw this early?”

Bago pa siya makita ng lalaki ay itinuon na niya ang pansin sa kinakain para magkunwaring hindi ito nakita. Hind naman nagtagal ay nakita niya itong nakatayo sa harap ng mesa niya kahit nanatiling nakayuko sa pagkain niya. " Ngayon ka lang kumain? Hindi ka nakakain nang maayos kahapon plus hindi ka rin nakakain kagabi. It's already ten in the morning. Hindi ka man lang nag-breakfast," parang feeling pa yata nitong manermon sa kanya.

"Halika na, let's talk inside." "Yeah, you even left the door open. Paano kapag hindi ako ang pumasok?" "Binuksan ko lang 'yon kanina. Nakita ko 'yong kotse mo, eh," sambit niya. And that explains everything. Kaya naman pala. "Do you want to eat something? Nag-dinner ka na ba?" "Not yet," I told him. "But I'm still full. Inubos ko 'yong binigay mo before going here."

May slice rin ng mga prutas ang nandoon. "Okay, I'll go now. Please, kumain ka bago umalis huh?" When he hears nothing from me ay kinuha nito ang jacket at saka tumungo sa pinto. I heave a sighed. "Mauubos ko ba ng mag-isa ang mga pagkain na ito? This coffee, maiinom ko ba ito?" He stopped and he face me. "You can leave right away after you already have your breakfast."

THE BILLIONAIRE'S LONG LOST LOVE: .... "Yes, and my Love. Nagtagumpay ako sa first operation ko." "Talaga, congrats." "Thank you, my Love. By the way. Kumain ka na ba? Hindi mo ba pinapabayaan ang sarili mo? Kumakain ka ba sa tamang oras? Huwag kang kakain ng mga junk foods." "Opo! Kumakain ako. And I'm eating right now. Kailan ka pala uuwi?"

Pero kahit naging busy ako ng sobra, hindi ko kailanman nakalimutan si Kael. Kahit abala ako, kahit sabay-sabay ang deadlines, hindi ko pinalampas ang pag-update sa kanya. At pag-reply sa mga message niya. Kael: Have you eaten? Me: About to. Don’t worry. How about you? Kael: We had just finished eating with Caleb and the others. Me: I see, h’wag kayo masyadong magpagod ni Kuya. Kael: Yeah. Ikaw din. How’s work?

Iginiya siya nito patungo sa sala set na naroroon di-kalayuan sa office table nito. “Nakakain ka na?” Veron asked. Iling lang ang tanging naitugon ni Ynzo. “I’m sorry, Wifey but I forgot to eat.” Napairap si Veron sa narinig. “Mabuti at naisipan kitang dalhan ng tanghalian... Iyon ay kung tanghalian pa bang matatawag itong halos pasado alas dos na bago kumain.”

may himig nang pag-aalala sa tinig ng asawa. "Ahm…wala naman. I just want to check on you if you already ate your lunch?" ang malambing na pagkakasabi nito sa asawa. Narinig niya naman na bumuntong-hininga ito. "A-ah. Yes baby, kakatapos ko lang kumain. Ikaw kumain ka na ba?" anito. "H-hindi pa, pero kakain na rin naman ako. M-med'yo masama lang ang–"

Akala ko ay naputol na ang tawag pero nang tignan ko ay hindi naman. "You are eating your early lunch?" tanong nito pagkalipas ng ilang minuto. "Yes, brunch… I haven't eaten my breakfast." "Oh… Akala ko pa naman maaaya kitang kumain ng lunch kasama ako." Naiwan sa ere ang isusubo ko sanang pagkain. Parang gusto ko ng tumigil sa pagkain ngayon. I stared at the food on the table with my guilty look. Isn't that bad? Ipinilig ko ang ulo ko at nagpatuloy pa rin sa pagkain. Sayang ang mga ito kung hindi ko uubusin.