Have You Eaten Mga Nobela at Kwento

"Hi." "Have you eaten your lunch?" "Auhm." Kinikilig na sabi niya, kahit hindi nakikita nito tumango siya. "Ang lantod." Rinig niyang bulong ng katabi niya na hindi niya pinansin. "Who's with you?" Tanong naman ng lalaki. "Si Wella, kumakain kami, kumain kana ba?" "No, katatapos lang nang meeting namin."

Ang kanyang pangunahing layunin ay ang maging tulay upang magbago ang buhay ni Yna at matulungan itong makamit ang magandang kinabukasan na nararapat para dito. "Oh, are you full already? Why did you stop eating?" napansin ni Eduardo na hindi na siya dumagdag pa ng mga pagkain sa plato niya. Napansin ng ama na tumigil na si Alas sa pagkuha ng pagkain, kaya’t tinanong niya ito upang malaman kung bakit.

Itinuro niya iyong mesa sa may tanggapan. Nang tiningnan ko iyon ay may mga pagkaing naroon. Mukhang in-order sa mamahaling restaurant ngunit sa itsura ng mga ito ay mukhang hindi pa nagagalaw. “Ililigpit ko na ngayon? Kumain ka na ba?” “Why are you asking if I have eaten?” suplado niyang saad. Masama ang tingin niya sa akin kaya naman tumalima na lamang ako sa utos niya at iniligpit nga iyong mga pagkain.

AZARIAH POV Matapos noon ay umatras na ako at akmang aakyat na sa hagdan nang bigla niyang pigilan ang braso ko. Napahinto ako. “Did you eat already?” tanong niya, malamig pero halatang may concern. Napakurap ako. “Umm… oo,” sagot ko. “Kumain na ako ng pizza kay Sofie.” “Pizza?” ulit niya, bahagyang kunot-noo.

"Saan tayo pupunta?" Nilingon niya si Meadow. "Order tayo ng pagkain. Nagugutom na ako, e. Wala pa akong kain. Nagkape lang ako kanina." "Bakit hindi ka kumain? Masama ang nagpapalipas ng gutom."

"Ang OA mo." Naramdaman ko naman na muli siyang huminga nang malalim. "Have you eaten?" "Hindi pa," tipid na sagot ko. "Do you know what time is it? Why are you starving yourself? It's not good for you and for our little Zach, baby." "I know what I'm doing, Zach. I just need some rest." "What's bothering you?"

I want meat or chicken. “Bakit light breakfast lang?” buong tapang kong tanong. “Mas nakakagutom 'to e.” “Just eat. May hinahabol tayong oras, Allys.”

“Nasa meeting po sila ngayon pero kung gusto niyo ay tatawagan ko po sila para ipaalam na nandito po kayo.” Agad akong umiling. “Nako, huwag na. Maghihintay na lang ako rito.” “Kumain na kaya si Lev?” “Opo, bago po sila pumunta ng meeting ay nagpabili po sila ng lunch.” Tumango ako. Sayang. Akala ko pa naman ay sabay kaming kakain. “Kumain ka na ba?” “Hindi pa po, ma'am.”

Kita sa mukha niya ang gulat sa sinabi ko, sanay kasi siyang hindi ako kumakain talaga ng breakfast. “Where did you eat? I thought you’re not in the mood to prepare breakfast on your own?” nagtatakang tanong niya sa akin. Kunot-noo niya akong tinititigan at naghihintay ng aking sagot. “Basta, nakikain lang ako somewhere–” I heard him sigh, “Are you living with him?”

"Uy, nakikinig ka ba?" Tumango ako ng wala sa sarili. "O-Okay lang. Ayos." Kumunot ang noo n'yang nakatingin sa akin. "Palagi ka na lang tulala lately. Kumakain ka pa ba ng maayos?" "Okay nga lang ako, at oo kumakain ako ng maayos no."