You Are What You Eat Meaning 소설 & 이야기

“Bakit ayaw mo akong tigilan? Ano bang pakialam mo kung hindi pa ako kumakain? Eh, wala nga akong gana.” “Don’t be stubborn. I don’t care kung wala kang ganang kumain. I will not let you starve yourself. Kakain ka kapag sinabi ko, at kakainin mo kahit ano pa ang ipapakain ko sa ‘yo. Tapos ang usapan!” “What?” “Edible ang tinutukoy ko,” pahabol niya, kahit pa wala naman akong ibang ibig sabihin sa tanong na iyon. Tsh! Napaghahaalataan talaga na berde ang utak.

Binaba ko ang hawak ko na kubyertos at tsaka muling tumingin sa kaniya. “Hindi sa hindi ako kumakain ng green vegetables.” Sabi ko na nag-quote sign pa habang sinasabi ang salitang iyon. “Believe it or not, wala akong problema pagdating sa pagkain ng gulay. Pero gusto ko talaga ang mga pagkain na ito no matter how much calories I get from them. No offense meant sa mga taong nagda-diet pero hindi ba dapat ini-enjoy rin ang pagkain? I mean, hello? Nagtatrabaho ako para maibigay ko sa sarili ko at sa pamilya ko ang mga gusto namin. Kasama na roon ang pagkain. I personally believe that you can eat anything you want but moderately. Kung ayaw mo na madagdagan ang bilang na nakikita mo sa weighing

Hindi lang iyon dahil sa pagkain kundi sa sinabi ni Thrasius na nag-udyok sa kaniya na tanggapin ang egg pie. “Your pride won’t feed you. Ang pagtampo sa pagkain o pag-iwas ay parang sinabi mo na rin na walang halaga ang buhay mo. Kahit ayaw mo, kumain ka. God created the food to keep us alive to survive the battle while reaching our goals. Natutunan ko ito sa kababata kong namatay matapos akong isalba mula sa pagkalunod sa dagat,” sabi noon ni Thrasius.

sabi nito kaya napaisip ako, Eat what? To be Continued….

You don't take your hostage, "home" "Ano ang kakainin natin sa buong panahon na sa tingin mo ay kailangang "magkakilala" sa isa't isa? Hindi ako mabubuhay sa junk food. Gusto ko ng totoong pagkain, marami."

Mabuti na lang at mayroong ingredients no'n dito sa isla. "What do you mean?" Balik tanong ko naman. Hindi ko alam kung ano ang ipinupunto niya. "I mean... you become a peaky eater. Hindi ka naman mapili sa pagkain dati, right?" Kursoyong tanong niya.

Gusto ko siyang sabunutan at yakapin nang sabay. “May nangyari kasi,” sagot niya, tila nagtatanggol sa sarili. “Ang tanda mo na, hindi ka na bata—” “At ano raw?!” Agad siyang tumingin sa akin, taas-kilay. Pero hindi ako natinag. "Anong ibig mong sabihin doon?" “Sinasabi ko lang,” sagot ko, kalmado pa rin. “Yung mga simpleng bagay gaya ng pagkain sa tamang oras, ‘wag mo na sanang pinapabayaan. Health is wealth. Alam mo ‘yan.”

“Eat that together with pork.” “Hindi ako kumakain niyan.” “Obviously, all of your orders are meat.” He pointed out. “Kainin mo ‘yan kasabay ng meat para hindi mo malasahan masyado.” “Kailan ka pa naging nutritionist?” Mahinang bulong ko habang pinagmamasdan lang ang gulay na nilagay niya. “You don’t need to be a health expert to know that vegetables are healthy.” “Whatever.”

Nang hindi ko na matiis, tumingin ako sa kanya. "Bakit?" tanong ko, sabay subo ng bacon. Umangat ang kilay niya. "Ang lakas mo palang kumain." Napakunot ang noo ko. "Bakit, may problema ba?" Wala siyang sagot, pero ngumisi siya nang bahagya. "Hindi naman. Pero... alam mo bang may kasabihan na ‘you are what you eat’?" "Hmm?" Sumubo ulit ako ng kanin. "So ibig sabihin, magiging bacon ako?"

Maayos na naka-pack, at may kasamang maliit na note: "Don’t work too hard. Eat well. – Fin" Napangiti ako habang binabasa iyon. Kahit simpleng bagay lang, damang-dama ko ang malasakit niya. Habang kumakain, iniisip ko kung gaano ako kaswerte na may taong tulad niya na laging iniisip ang kapakanan ko, kahit hindi ko ito hinihingi.