Have You Eaten Yet Mga Nobela at Kwento

Ihahatid na ba niya ako at ayaw na niya akong kausapin dahil gabi na? "Aren't we going to eat first before you drive me home?" tanong ko. Nagugutom na kasi ako. Wala akong kain ngayong gabi, alas-otso na. Nangunot ang noo nito. "Hindi ka pa ba kumain kanina?" Umiling ako. "Hinihintay kita eh." "Hindi ko dala ang pagkain mo para hintayin mo pa ako. Paano kung magkasakit ka?!" sermon niya sa akin.

“I was wondering if you’re hungry.” Napakurap siya. “Huh?” “You barely ate earlier.” Hindi siya agad nakasagot. Hindi niya inaasahan ang itatanong nito. “I saw you,” dagdag nito. “Parang hindi mo naman halos ginalaw ’yung pagkain mo na binigay ng ospital.” Napatingin siya rito. “You noticed that?”

Ang kanyang pangunahing layunin ay ang maging tulay upang magbago ang buhay ni Yna at matulungan itong makamit ang magandang kinabukasan na nararapat para dito. "Oh, are you full already? Why did you stop eating?" napansin ni Eduardo na hindi na siya dumagdag pa ng mga pagkain sa plato niya. Napansin ng ama na tumigil na si Alas sa pagkuha ng pagkain, kaya’t tinanong niya ito upang malaman kung bakit.

Masyado siyang nasanay na ito lagi ang kasama. "Did you eat?" Nawala sa pag iisip si Yenna nang magsalita si Lennon. Hindi na siya kumain dahil hindi naman siya gutom at gusto niya kumain mamaya kasabay ang mommy at daddy niya kaya hindi na siya nag pahanda pa ng breakfast.

Bigla tuloy akong nanliit sa sarili ko. "Anyways, have you eaten yet?" he asked, changing our topic. Napahawak naman ako sa tiyan ko. Hindi pa nga pala ako nagtatanghalian at naghahapunan. Masyado akong nabusog sa kinain namin ni Vish kaninang madaling araw. "Not yet. Kakagising ko lang kasi," sagot ko. "So, uhm....can I fetch you up and eat dinner with you?"

"Have you already eaten your dinner?" Huminto siya sa may paanan ng hagdanan at nilingon muli ito. "Not yet, but I'm not starving, so hindi na ako kakain ng dinner. Bababa na lang ako at magtitimpla ng gatas. How about you?" Tanong niya rito. "I'm done cooking roasted chicken. Would you mind if I invite you to eat dinner?" Nagisip siya bago sumagot rito. 'Hm. Why not. Mas maigi sigurong maging panatag kami sa isa't isa. Yung tipong walang ilangan.'

“Nasa meeting po sila ngayon pero kung gusto niyo ay tatawagan ko po sila para ipaalam na nandito po kayo.” Agad akong umiling. “Nako, huwag na. Maghihintay na lang ako rito.” “Kumain na kaya si Lev?” “Opo, bago po sila pumunta ng meeting ay nagpabili po sila ng lunch.” Tumango ako. Sayang. Akala ko pa naman ay sabay kaming kakain. “Kumain ka na ba?” “Hindi pa po, ma'am.”

sabi niya. Medyo assumera ka sa part na yun mahal :))) just kidding. "Kumain kana ba?".tanong ko. "Not yet".sagot niya. "Then eat me".sabi ko,gusto ko lang naman siyang lokohin e,kung dati ay mapusok ako pero ngayon sisiguraduhin kong walang mangyayari saamin dalawa. Lumingon siya saakin kaya naman ngumisi ako nang bigla rin siyang ngumisi.

“Kaya ko ’to.” Tumayo siya at naglakad sa kusina. Binuksan ang ref—may mga lutong ulam pa, may mga prutas, at may sticky note sa gilid. ‘Heat before eating. Don’t skip meals.’ Napangiti siya. Typical Uncle Ben.

He said with his deadpan face but I know he's cussing at the seniors in his head. "Everyone, excuse me. I need to be with my friend for a minute." After finishing my sentence, I quickly pulled his wrist and we walked away from the stadium, far from them. He then spoke to break the silence. "Have you eaten yet?" I shook my head. "And you?" "Not yet." "Do you want to eat? But I have to come back for the result later." Actually, I feel hungry now. Snacks bought by Peuk are gone and I don't know where it went.