Have You Eaten Yet Novels & Stories

"Are you okay? You suddenly..." "I'm hungry. Have you eaten yet?" pamumutol ko sa kanyang linya. Masyado ng masama ang loob ko para dagdagan pa niya. "No, I haven't eaten yet." "Okay," simpleng sagot ko at naglakad na papuntang pinto papalabas ng rooftop. "Tinanong mo ako pero hindi mo ako yayayain?" rinig kong reklamo niya bago ko pa napihit ang doorknob.

walang buhay kung saad. “Kumain ka na ba?” tanong niya sa akin. “Kumain na kami bago umuwi, sige akyat na ako sa taas.” saad ko at nagpatuloy na sa pag akyat. Alam ko naman na hindi niya din naman ako masasabayan sa pagkain dahil paniguradong tapos na silang dalawa. Ethan POV

Akala ko ay naputol na ang tawag pero nang tignan ko ay hindi naman. "You are eating your early lunch?" tanong nito pagkalipas ng ilang minuto. "Yes, brunch… I haven't eaten my breakfast." "Oh… Akala ko pa naman maaaya kitang kumain ng lunch kasama ako." Naiwan sa ere ang isusubo ko sanang pagkain. Parang gusto ko ng tumigil sa pagkain ngayon. I stared at the food on the table with my guilty look. Isn't that bad? Ipinilig ko ang ulo ko at nagpatuloy pa rin sa pagkain. Sayang ang mga ito kung hindi ko uubusin.

Uunahin ko na munang iisipin ang almusal. I don't know if Everest prefer heavy over light breakfast. I don't know as well if Ezekiel brought his protein shake. Nahihiya akong pakialaman ang kusina. Pero gusto kong ipaghanda sila ng agahan. Una kong binuksan ang fridge. May makakain naman pero mukhang hindi na aabutin hanggang bukas ang pagkain. Maybe Eve always order his food. Or sakto lang na hindi pa siya nakapaggrocery?

“Are you hungry?” Hindi ko pa nararamdaman ang gutom sa tiyan ko kaya umiling ako sa kaniya. Parang masyado pang busy ‘yung katawan ko at niraramdam ang bawat sakit nito na nakalimutan nang magutom. “You’ll cook dinner, right?” His face clearly said that he had been wishing that I already forgot about that. “Yes. I said that earlier,” sabi niya na parang nanlulumo. “What do you want to eat?”

Wala rin s'yang almusal hanggang ngayon hindi pa rin ba siya kakain? Umayos ako ng upo. Iniisip ko kung anong magandang gawin. Oorderan ko ba siya sa labas o share na lang kami nitong baon ko. Kaunti lang naman ako kumain hindi ko rin naman ito mauubos maraming pinadala si ate Dane.

"Bakit nakasambakol yang mukha mo?" "Mm yes okay lang ako." Matipid kong sagot pero hindi ko sya tinitignan. "Are you sure?" Pangungulit ni Isabel. "Maybe she is hungry." Pagsingit ni Jean. "Hindi pa tayo kumakain ng proper food kundi burger at malamig fries." "Maybe." Isabel said unsure. "Let's eat then." Tumingin sya sakin through the mirror. "What do you want to eat though Laura?"

“Are you eating now?” I tilted the phone slightly so he could see the table. “About to. Join me?” “Always,” sabi niya, saka umupo rin sa kama niya, yakap ang unan ko. Hindi ko napigilang ngumiti. “Nakatulog ka ng maayos?” tanong ko habang hinihiwa ang prutas. “Syempre, ayaw kong mag-alala ka,” sagot niya. “You?”

sabi nito kaya napaisip ako, Eat what? To be Continued….

Mas mabigat ang problema nila kaya’t susubukan ko pa ring makatulong sa abot ng aking makakaya. “Kumain ka pa, hija. Wala ka bang pasok?” tanong niya at umiling naman ako habang nakangiti. “Wala po.” “I see. D-Do you have any plans? I mean, k-kung hindi ka uuwi sa bahay niyo ni Lionel, may pupuntahan ka ba?”