Have You Eaten Yet นิยาย & เรื่องราว

Pinakita naman niya ang plato na may pag kain na wala pang bawas. "I'll eat after this." "Ensley." "I know, I know. I promise, I'll eat later. Ikaw ba kumain ka na?" "Not yet but I ate sandwich." "Didi, Anong oras na diyan sa inyo pero hindi ka pa rin kumakain."

Nagugutom na nga ako, eh. "Not yet, bro. Hindi pa ako kumakain ng dinner, eh. Nagugutom na nga ako, bro," sagot ko sa kanya. "Ganoon ba, bro?" "Yes, bro. How about you, huh? Did you eat your dinner?" tanong ko sa kanya kung kumain na siya ng dinner niya. He sighed first and then said, "Hindi pa, bro. I haven't eaten my dinner yet. Parehas tayong dalawa, bro."

Tama na muna ang bangayan. "You want to eat?" Kapagkway tanong nito sa akin. Medyo nagulat pa ako na biglang umamo ang boses niya. Pero pagtingin ko sa mukha niya, seryoso pa rin naman ito. Ah, baka namali lang ako ng dinig. "You haven't eaten anything since eleven." Oh, eleven pa pala yung huling kain ko. Brunch ko na yun kanina eh. Kaya pala medyo nagugutom na ako.

"Ang OA mo." Naramdaman ko naman na muli siyang huminga nang malalim. "Have you eaten?" "Hindi pa," tipid na sagot ko. "Do you know what time is it? Why are you starving yourself? It's not good for you and for our little Zach, baby." "I know what I'm doing, Zach. I just need some rest." "What's bothering you?"

Successful Operation "YOU said, you haven't eaten yet." Mommy Cell said when Ashton and Dad finish their private conversation. Napasulyap ako rito. "Don't bother, Mom," I said. "ARE you hungry?" Napasulyap rin ako kay Ashton ng tanungin niya ako. "It's almost lunch," Dad said. "You go now and have your lunch." wika nito sa aming dalawa ni Ashton. "But–" I try to protest ngunit inunahan na ako ni Mom magsalita.

Kukulitin na naman nila ang Grandpa nila. "Later, anak. Have you eaten?" tanong naman ng ama nila. "Not yet po, hintay po namin kayo na makauwi po. Sabay po tayo mag-eat," sagot ni Zaria. "Let's go inside now. Nakahanda na ang hapunan natin," singit naman ni Daddy.

“ Haven't you eaten yet?” Bahagya akong napatingin sa kanya para siguraduhin na ako ba ang kinakausap niya. Nakatingin siya sa akin habang naglalakad parang hindi takot na anytime pwede siyang mapatid. “ Ahhh.. hindi pa. Ayos lang—” hindi ko natapos ang sasabihin ko ng tumunog ang tiyan ko. Oh,shit. Bakit ngayon pa?

“Kumain ka na ba? would you like something to drink or to eat? Magpapadala ako dito." Mabilis naman akong umiling. “Wag na po, Lo. Kumain na po ako sa bahay bago umalis." “Are you sure, Iha?" “Opo, Lo. Salamat po. Uhmm, may gusto po sana akong itanong Lo, Hindi ko po kasi natanong ito noong nasa restaurant niyo tayo. Okay lang po ba?” “Sure, sure, what is it. Iha?”

May sasabihin pa sana ako ngunit nagmamadali na si Heinn kung kaya't di na iyon natuloy. I looked at Raeden suspiciously. Inangat niya ang kamay niya at doon ko lang nakita na may dala siyang pagkain galing sa Bonchon. "Ano 'yan? Pampalubag-loob?" O asked sarcastically. "Kumain ka na. You haven't eaten since lunch." "I'm full."

"I know, sa klase ng tingin mo kasi parang ang daming katanungan sa isipan mo. Speak it out, baka masagot ko ang ilan sa mga iyon." Napayuko na lang ako. Marunong yatang magbasa ng isip ang isang ito. "Okay! Hindi na lang kita pipilitin. Nakatulog ka din ba ng maayos kagabi?" Pang iiba niya ng usapan. "Medyo." Tipid kong sagot. "Gusto mo bang kumain na muna bago ka umuwi. Hapunan na rin lang. Iyon lang kung sabay kayo ng pinsan ko na kakain at hinihintay ka niyang umuwi."