Healing Hearts Scrubs

The Horror Game invaded the world. Real players entered the game, and their every move would be broadcast live. My adopted son shoved me—an eighty-eight-year-old woman—straight into a deadly dungeon to save his own skin. One of the comments in the live stream predicted: [What? They’re tossing in such an elderly woman? No way she’s gonna survive the first night!] On the first night, a frost-bitten ghost exhaled icy breath in my face. I shrugged off my thick floral coat, feeling sorry for her. “You poor thing! You must be freezing. Listen to me and bundle up quickly!” The second night, a starving ghost lunged at me with blood dripping down his chin. I sniffed the air, then found a jar of pickled cabbage. “Look at how skinny you are! Come on, let me get you something hot to eat.” On the final day, the last surviving players tied me up, desperate to steal the one ticket to escape. However, before they could touch me, every ghost in the dungeon came storming out, cleavers and rolling pins in hand. “Touch her, and you’re dead meat!”

Having dated for five years and been married for seven, she had never missed his birthday in the past 12 years. The 12 gifts from previous years were carefully placed in the storage closet. However, this year's birthday gift...

After being reborn, I'm taken back to the day I confessed my love for my childhood friend. In my past life, I had to plead and beg before he begrudgingly agreed to marry me. "You look pathetic when you beg me for anything, Annabelle." That was what Hayden Gulman always said to me. He was so cold to me that he even canceled the part where we read our vows to each other during the wedding. When I was eight months pregnant, he took a photo of my belly covered in stretch marks. Then, he complained to his true love about the unhappiness he faced after marrying me. When I went into a difficult labor due to my agitation, he and his true love were on vacation. At that moment, my heart finally died. It turned out my one-woman show couldn't be considered love at all. Now that I've been reborn, I smile when I see the disdainful look in his eyes. I say, "We have nothing to do with each other from this moment on. I only wish to be happy."

I find out I'm about two months pregnant before my wedding. Luke Logan drunkenly caresses my belly and half-jokes, "I'm not ready to be a father, Summer. Can we not keep the baby?" My heart is calm. I say softly, "Sure." In my past life, I insisted on keeping the child. Meanwhile, Riley Richards had an accidental miscarriage, making it difficult for her to conceive again. Luke held a grudge against me for that and treated me coldly after we married. As for the son that I put one foot in the coffin to bring into this world, he, too, cried and fussed. He wanted Riley to be his mother. Later, I got into an accident and suffered from significant blood loss. However, Luke and our son merely hurried past me to be with Riley as she went into labor. I slowly bled to death on the floor above, while Luke and our son celebrated the birth of Riley's child on the floor below. Now that I've been reborn, I won't lose sight of myself and take the wrong path again. I call Eric Nottingham. "I'll join the expedition team to Glacia."

A week before the marking ceremony, my fiance, Alpha Mason Wallace, suddenly switches the venue to Firefly Grove. His friends tease him. "You changed the venue just because Serena wants to see fireflies? And you didn't even tell Cora? What if she shows up at an empty site? "Besides, Cora's the one who picked Moonlight Bay. Do you really think she'll go along with this?" Mason says casually, "She burned her skin saving me. She won't fight me over a venue change. Besides, she planned every detail herself. She'll notice the update." I stand outside the doorway, listening in silence. Then, I slip away without a word. When the day finally comes, Mason calls from Firefly Grove, panic in his voice. "The ceremony's about to start. Where are you?" I stare at the shimmer on Moonlight Bay and answer calmly, "I'm already here. My ceremony is about to start too."

. นี่หรือคำว่ารัก ? “ หยุดนะมิน พี่บอกให้หยุด จะไปไหน ! ! ! ” “ ปล่อย ฉันไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่ต้องเห็นหน้าคุณ ! ” “ อย่าฝันไปเลย ” “ มินหยุุด ! ” การฉุดกระฉากดึงและผลักของทั้งภวิชทั้งมินตราทำให้ทุกคนชะงัก มินตราสะบัดมือออกจากเขา ภวิชเองก็เริ่มโกรธจัดแล้วเหมือนกัน “ พี่บอกให้หยุด มิน ปัง ๆ ๆ ๆ ” เสียงปืนหลายนัดที่ดังขึ้นมาทำให้ทุกคนตะลึงตกใจ รฎายกมือขึ้นปิดปากไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำ ภวิชมองปืนในมือตัวเองที่เล็งไปที่มินตราเขาเล็งลงพื้น ทุกคนในบริเวณนั้นไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ มินตราเองก็นิ่งงันไม่แพ้กัน เขายิงเธออย่างนั้นเหรอ เขาทำแบบนี้ได้ยังไง ควันจากกระบอกปืนที่ยิงลูกกระสุนออกไปทำให้ภวิชถึงกับมือสั่น ไม่มีใครในบริเวณนั้นขยับไปไหนสักคน อากาศบริสุทธิ์ไม่น่าพิสมัยเช่นเดิม มันอึดอัดยิ่งกว่าอะไรดี...

เขาเข้าใจว่าผู้หญิงในความมืดคือเด็กคนเดิมที่ถูกส่งให้มานอนด้วยเป็นครั้งที่สอง จึงกระทำกับเธออย่างไม่ปรานี แต่พอถึงตอนเช้า แม่เล้ากลับโทรมาขอโทษว่าเด็กแอบหนีไปก่อนหน้านั้นแล้ว เลยไม่รู้ว่าตัวเองมีอะไรกับใครเพราะตื่นมาแล้วไม่เห็น เห็นแต่สร้อยที่สลักชื่อ 'รวิกานต์ นิรากร' ตกอยู่หน้าห้องน้ำ ผ่านไปปีกว่าเขาได้เจอกับเธออีกครั้ง แต่ไม่รู้ว่าเด็กที่เธออุ้มมาเลี้ยงในที่ทำงานด้วยคือลูกของตัวเอง

‘เจวิส’ สำหรับเขา ผู้หญิงก็แค่อาหารว่างตอนอยู่บนเตียงก็เท่านั้น ! “เลว? หึ ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้พูดแบบนี้”

After going through a lot of heartbreak, he decided not to love again. He had been hurt so many times that he forgot the definition of love. He was going to spend his time alone on earth before dying. And even though he had made it his passion to mend broken hearts, he had no intention of healing his own heart. But how could everything suddenly change after one night? How flexible could his determination be after meeting a lady he could connect with on the weirdest level ever? Read and find out what happened to this nasty CEO of Anderson consults.

Setelah ketujuh kalinya dijanjikan akan menikah tapi kembali diingkari oleh Rafli, aku akhirnya memutus semua hubungan dengannya secara sepihak. Kalau dia hadir di acara perkumpulan teman, aku tidak akan datang. Kalau dia diundang tampil dalam acara reuni sekolah, aku akan pergi lebih awal. Kalau kantorku memilih kerja sama dengan perusahaannya, aku langsung mengundurkan diri. Bahkan saat malam tahun baru, dia datang ke rumah orang tuaku untuk bersilaturahmi, aku pun berdalih keluar mengunjungi teman. Nomornya aku blokir dan akun instagramnya kuhapus dari daftar pertemanan. Intinya, aku ingin memutus hubungan tuntas dengannya. Aku tidak menghubunginya dan dia pun tidak akan bisa melihatku. Selama 30 tahun pertama hidupku, sebagian besar waktu kuhabiskan untuk mencintainya dengan sepenuh hati, merawat dan memperhatikannya tanpa pamrih. Sampai akhirnya, setelah yang ketujuh kalinya dia ingkar janji untuk menikahiku, aku benar-benar sadar. Aku tidak mau hidup seperti ini lagi. Meski harus menjalani hidup sendirian, tetap saja lebih tenang daripada terus-menerus menunggu di rumah kosong yang tak pernah dia datangi!