Novel & Cerita Heartbroken Pictures

May malaking puso iyon na hindi pantay-pantay ang pagkaguhit, nasa loob niyon ang nakangiting mukha nila ni Magenta. Pinakatitigan iyon ni Malcolm at nang makahanap ng kasagutan kung bakit mayroon iyong guhit ng malaking puso ay ikinuyom niya ang mga kamay upang pigilan ang pag-alpas ng damdamin. Ang larawan ay nalukot dahil sa kanyang ginawa. Ngunit hindi tuluyang mapigipan ni Malcolm ang mga emosyong sama-samang sumalakay sa kanya. The pain, the regret, the misery and fear.

Kaagad niyang naitakip sa bibig ang kamay at mahinang napahagulhol ng iyak. Nahirapan siyang huminga kung kaya’t napahawak siya sa kaniyang dibdib habang umiiyak. Tatlong magkasunod-sunod na pictures ang natanggap niya. Mga larawan nina Vladimir at Briggete habang hubo’t-hubad na magkayap sa isang kuwarto. Nanginginig ang kamay niya at napasigaw na lamang dahil sa sobrang sakit na naramdaman. Ngayon pa lang, hindi niya kayang makitang may-ibang kasama si Vladimir. Hindi niya kaya.

saad ko. "Nasasabi mo lang 'yan kasi hindi mo pa nakita ang nakatadhana sayo." "May alam ka pala sa ganyan? Siguro epekto 'yan ng pagiging broken hearted kaya ka ganyan, masyadong korni." anas ko. "Kapag ikaw na in love tatawanan talaga kitang gago ka." "Tumawa ka lang libre lang naman eh, atlis napasaya kita. Alam ko naman na nag iiyak ka kasi mahal mo pa din si Kia kaso iniwan ka." pang aasar ko.

Pinunit ito nang walang pag-aalinlangan. Dahan-dahang bumagsak ang mga piraso ng larawan mula sa ibabaw ng ulo ni Isabella, hanggang sa tuluyang lumapag sa sahig—parang mismong puso niya, durog at wasak. Hindi na ito mabubuo muli. Maging ang larawan ni Adam o ang puso niyang nagmahal—hindi na kailanman muling mabubuo.

Sunday ngayon. May pa-backtrack si Spotify. May tissue roll sa tabi ko. May screenshot pa ako ng group photo namin—ako, si Thorne, at 'yung banda niya. Hindi naman close, more like nagpakuha lang ako ng picture sa kanila tulad ng isang normal na fan, right after a successful gig. Pinunit ko 'yon. As in literal dahil naaasar ako sa kaniya. Feel na feel ko talaga na broken-hearted ako. So that afternoon, I did what any heartbroken girl would do..

Tinatanaw ko lamang ang gitna ng dagat kung saan naganap ang pagsabog sa barko. Umiiyak lamang ako habang naaalala ko ang gabing iyon. Ang gabing magkasama kami ni Prince. I holding the picture we had and I placed it into my chest then I hugged it. I'm crying in silent. Labis akong nangungulila sa pagkawala niya. Napahagolgol na lamang ako sa iyak. Habang yakap yakap ko ang larawan namin. The man who I love the most was left me in a painful tragedy. He made me fooled and corny in this romance love story.

Kulang na lang umusok ang ilong niya at parang sasabog ang puso niya na parang nag aalburutong bulkan. Sa kalaunan ay napaupo siya sa mahabang sofa niya, di na niya namalayan na nasa living room area na pa la siya. Biglang nanghina ang kanyang mga tuhod. That picture... that family picture that was sent to his email is like a double edged sword which striked his heart perfectly... and the pain is so unbearable na kahit aminin niya man sa hindi alam niya sa sarili niya na siya dapat sila sana iyon. And just kike that, he breakdown with tears in his eyes, agonizing with the truth that slaps him with reality and his loneliness.

Nagising si Katrina, inabot niya ang cellphone sa ilalim ng unan at sinulyapan ang oras. Nanlaki ang mga mata niya nang makitang ala una na ng hapon. Bumangon siya at sinubukan tumayo subalit nakaramdam siya nang panghihina. Doon lang niya naalala na, nilagnat siya matapos ng magdamag na pag iyak. Bumigay yata ang katawan niya hindi dahil sa pagod kundi sa mental breakdown dulot ng pagiging heartbroken niya.

Biglang gumuhit sa balintataw ko ang isang malabong imahe . Imahe ng isang babaeng umiiyak na may hawak-hawak na bracelet. Pilit ko itong inaaninag ngunit nanatiling malabo ang lahat. Muli kong iminulat ang aking mga mata. Mabilis pa ring tumitibok ang puso ko. Natitiyak kong ang imahe ng babaeng malabo sa isipan ko ang siyang makakasagot sa mga nangyari sa akin. Na may dahilan kung bakit nabigyan ako ng ikalawang buhay. Nararamdaman ko, hindi ako titigil hangga’t hindi ko nakikita ito. Pinapangako ko iyan!

It was a moment of raw vulnerability, allowing herself to feel the pain that had been buried deep within her. In the solitude of her office, Marisse allowed herself to grieve. She cried for the love she had lost, for the trust that had been shattered, and for the wounds that still lingered. It was a cathartic release, a necessary step towards healing and moving forward. With each tear that fell, Marisse acknowledged the strength she had gained from her past experiences. She vowed to protect her heart and prioritize her own well-being. The pain of the past would not define her; instead, it would serve as a reminder of her resilience and the lessons she had learned.