Hindi Ako Marunong 소설 & 이야기

hindi na ako magising! TO BE CONTINUED...

Hindi naman niya ako mapipilit kung ayaw ko. "If I don't? May magagawa ka ba? I have the right to disagree, right? I mean, sarili ko 'to at kung ayaw ko... hindi mo ako mapipilit." Sa haba ng sinabi ko. Iling lang ang isinagot niya kaya mas napairap ako.

medyo naging sarcastic ang tono ng donya. “I am s-sorry again, lola. I mean it. We’re really mean it...! K-kung may nangyari sa inyong masama dahil sa lahat ng naging kasinungalingan ko, hinding-hindi ko mapapatawad ang sarili ko…”

Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko. ************

HIndi pwede! Hindi bagay sa akin lalo na at siya ang gusto kong maging asawa. Ang Katrina na ito ang gusto kong pakasalan pagdating ng araw kaya hindi talaga pwedeng payagan ko itong tawagin akong Kuya. Baka kasi masanay eh!

Hindi ako pwedeng bumigay. Hindi ngayon.

Hindi iyon ngiti ng tuwa. Hindi rin simpatiya. Ngiti iyon ng panalo. Si Shannara bahagya lang kumunot ang ilong, parang natawa pero hindi. “Tsk. Kaya pala hindi niya man lang tiningnan si April kanina,” sabi niya. “Ni hindi niya alam kung bakit umiiyak ang asawa niya. Nakakatawa, actually.” Si Renzo, na noon pa tahimik lang, ay seryosong nagmasid, nakahalukipkip.

"Hindi. Mabait s'ya, Cassie." "Help me, then. Kapag tinulungan mo ako, ipinapangako ko sa 'yo na hindi ko s'ya ipapakulong. Ang gusto ko lang makaalis dito dahil marami pa akong pangarap sa buhay ko at hindi kasama roon ang maikasal sa amo mo."

Darn it! Bakit disappointed ako?

Kahit mukha na akong tanga rito ay hindi ko pa rin mapigilan. Damn. I'm such a crybaby!