Novel & Cerita Hindi Ko Kaya In English

Mukhang trying hard siya mag english. Nalapitan ko 'to. "Hello?" nakangiti kong bati. "Hi?tawag ba 'to o text?" pabalik niyang tanon kaya napakunot ako ng noo. "Joke lang, Ma'am, biro lang!" natatawa nitong dugtong. "Auh," naiilang kong tugon. "Napansin kong nahihirapan ka mag english," dugtong ko.

Pero imbes na umurong, mas lalo silang lumapit. “Uy, English pa oh,” sabi nung isa, sabay tawa. “Parang hindi taga-rito. Ang sosyal.” Napakagat labi ako. Oh my gosh, bakit ba kasi ako nag-English? Nakakainis! Huminga ako nang malalim. “Please, let me pass. Hindi ako nakikipagbiruan dito.” Pero yung isa, sinubukan hawakan braso ko. Agad kong iniwas at umatras. “Don’t touch me!” sigaw ko, this time mas mataas yung pitch ng boses ko, parang arte queen na nagwawala.

Matatas na pagkakasabi nito sa wika ng English. Nakaramdam ako ng inggit and at the same time ay paghanga dahil sa pagiging fluently nito sa pagsasalita ng English. Inaamin ko naman nina mahina ang utak ko pagdating sa bagay na iyon but still, I tried my best. 'Kitam? At least nagta-try di'ba? Walang masama sa nagsisikap at sumusubok. Ang masama ay kung wala kang nagawa para idevelop ang sarili mo.

Okay proceed! Hindi ko masasabing panget or maganda ako. Ang mahalaga kasi sa akin ay ipinanganak akong kumpleto, you know? walang kapansanan or what─respect natin sila. Kaya ikaw? wag mong hayaang lamunin ka ng insecurities mo─hindi madali pero dapat kayanin mo dahil may mas nahihirapan pang tao kaysa sa atin. Oops! parang motivational messages na to ah! So, my number one weakness is my english speaking. Bobo talaga ako mag-english, like i can grammatically think the sentence but once i speak, it will scramble the egg─este it will scramble in my mouth hihi. *peace*

Karagdagang sambit niya. "Wa-wala. Hindi ko lang inaasahan na marunong ka pala mag-english. Kasi naman, palagi ka naman nagtatagalog kapag ako ang kausap mo. Pero, kapag iba pala, nagsasalita ka rin ng english." "Then?" "Ehh, bakit hindi ka nag-e-english kapag ako ang kausap mo?" "Mukhang hindi mo naman maiintindihan, kaya hindi na 'yon mahalaga."

Hindi niya man lang niya tinanggap ang sorry ko. "I—," nahihirapan akong maghanap ng salita na maari kong sabihin sa kanya. Natatakot na ako na magkamali ulit. "I o-only knew Sir that you're l-looking for s-someone who can w-work for you." Ingles ko na naman.

Dalawang salita pa nga lang yun, alanganin pa ako. Minsan hindi ko maintindihan ang sarili ko, nakakaintindi naman ako ng ingles pero hirap talaga ako kapag ako na ang nagsasalita. Hirap pagsamahin ng mga salita. Kahit anong practice ko bumabaluktot talaga ang dila ko. Mabuti nalang talaga itong si Kuya Lexus matyaga sa pagtuturo at pagwaswasto sa akin. Pero minsan nakakahiya na rin.

Napatangu-tango siyang sinabi ang salitang, "Ahh...yun pala iyon. Marunong ka naman pala magtagalog, bakit ka nag-eenglish? Hindi ko tuloy gets." "Ahh... hindi ka marunong mag-english?" tanong nito. Umiling siya at ang sabi nito. "Paktay ka kay Matteo." "Luhh bakit?" Kinabahan siya. Sumagot ito. "Magwawala iyon kapag hindi ka marunong mag-english, 10.5 million ka pa naman, tapos hindi ka pala marunong mag-english, bully pa naman iyon. Kailangan mag-english ka talaga mamaya para ligtas ka, kasi kung hindi ewan ko na lang."

Alam ko rin namang hindi ko 'to matatakasan kaya ihahanda ko na lang muna ang sarili ko. Nagpatuloy ang pag-aaway at pagsasagutan namin sa mga bagay-bagay. Kahit ang kunting pagkakamali o hindi pagkakaintindihan ay lumalaki. Nakakapanibago dahil hindi naman kami talaga ganito pero sabi nga ng teacher ko sa English, lahat ng bagay dito sa mundo ay nagbabago.

“Hindi mo ako kayang lokohin, Dom! Hindi mo ako mapapaikot sa matatamis na salita!” Napakagat-labi si Dom, at unti-unti itong yumuko, halos dumikit ang labi sa tainga niya. “Kung kaya kitang lokohin…” bulong niya na may halong apoy, “edi sana, bumigay ka na sa unang halik ko.”