Novel & Cerita History Of Lapu Lapu And Magellan

Year 1946 Isa sa pinakamayaman na pamilya ang mga Ibañez sa Legazpi Albay. May malaking Rice Mill ang mag asawang Senyora Erlinda at Senyor Luis Ibañez na siyang pangkabuhayan nila. At bukod pa sa Rice Mill ay may malaki rin silang palaisdaan sa seaport ng Legazpi. Ang pamilya nila ang nag eexport ng mga isda sa iba't ibang kalapit lungsod sa Albay at Bicol.

At sinimulan na niyang maglakad papasok, hila-hila ang dalawang maleta niya. Halos nakakalahati na niya ang buhanginan nang may makitang tao sa tabing dagat na naglalakad. Huminto siya sa paglalakad at tinignan ang mga naglalakad. Alam niyang bukas ang tabing dagat para sa mga tao sa San Miguel. Yon daw kasi ang kahilingan ni Mr. Alvarez noon bago ito pumanaw, para mapakinabangan naman daw ng mga taga San Miguel ang magandang view ng tabing dagat, kaya hindi na siya magtataka kung may makita siyang naglalakad doon, kahit sa ganitong oras.

Nandito si Samantha sa garden kung nasaan kami ngayon? “1605, isang mansyon dati ang lugar na pinagtatayuan ngayon ng school. Mayaman ang Pilipinas sa yamang kapaligiran. Mabilis umuusbong ang kalakalan. 1565 noong pumunta ang mga Espanyol dito at umabot ng ilang daang taon. 1898 nagkaroon ng Kalayaan ang Pilipinas mula sa pagkakasakop. Mahalaga itong kasaysayan, dito nagsimula ang lahat,” Hindi na ako magtataka kung bakit ang husay ni Sir Franco sa literature, naabutan yata niya ang mga panahong ito.

“Yeah. Haven't you heard of Sitio Lupo? Tagaroon ako.” Nandilat ang mga mata niya. Alam niya ang Sitio Lupo. It was a large hacienda on the edge of the city. Isang malaking baranggay ang nasasakupan noon at ang mga naninirahan ay pawang mga tauhan ng pamilya Deucalion. The Deucalion family is known to be a really loaded clan na they can basically own the whole Mindanao but chose not to dahil masyado raw malayo sa kapitolyo ng bansa. “So you work for the Deucalions?” tanong niyang muli.

Maaga pa kinabukasan, naroon na kami sa lumang silid‑aklatan kung saan nakatago ang pinakamatatandang talaan ng pamilya—mga aklat at kasulatan na ang balat ay kupas na at ang papel ay manipis na parang tuyong dahon. Kasama namin si Don Teodoro, na ang mga mata ay lalong nanliliit habang binabasa ang maliliit na sulat‑kamay, at si Aris Varela na tahimik na nakaupo sa sulok, tila nagbabalik‑tanaw sa mga kwentong pamilyar sa kanya. “Ang ukit sa iyong singsing,” panimula ni Don Teodoro habang itinuturo ang isang guhit sa mapa mula sa taong 1892, “ay hindi pangkaraniwang tatak. Ito ay pagmamay‑ari ng mga mangangalakal na tinawag noon na ‘Mga Tagapag‑ugnay ng Timog’—mga angkan na nagl alakbay sa p

Tumango-tango na kumbinsedong bumili. "Mommy, I want to buy that red-orange one, is it gold fish?" walang muwang na sambit ni Levi na nakaturo pa sa isda. Nagtawanan silang lahat dahil sa sinabi ng paslit. "It's not, hindi 'yan goldfish, anak." Ani ni Janissa. "Lapu-Lapu 'yan, Lev." Sambit pa ni Theodore. "Oh, I heard that name, is it the one who fight Magellan, mom? Tama po ba ako?" muling nagtawanan ang madla sa sinabi ng paslit.

bigla nyang tanong habang nakaluhod kami para magdasal, wala nang mesa ngayon kaya nagdasal nalang kami " What do you mean baby" taka kong tanong . " sabi kasi nila maliit lang naman daw yang cross noon tas ngayon tumaas na" seryoso nyang sabi " Hindi ko alam baby wala naman akong narinig na ganyan, wala naman sigurong milagrong nangyayari sa cross na yan, Magellan planted a cross to signify the important event about the propagation of the Roman Catholic .

Binigo ba natin si Lapu-Lapu? Si Jose Rizal? Andres Bonifacio? Anong magiging reaksyon nila kung mapupunta sila sa 2020? Nang dumating ang Amerikano noong late 1890's, nagkaroon ng oportunidad mag-aral ang kababaihan. Dumating ang barko, kotse at tren. Ang dating bahay na bato ay naging semento at bloke. At ang dating Baro T Saya ay naging Trahe De Mestiza at Terno.

Isa iyon sa mga unang bahay na itinayo doon noong 1940’s. Hindi lang doon nauna ang mga Alpuerto. Bago pa man dumami ang mga tao sa Pilipinas, bago pa ang Spanish invasion, katunayan bago pa ang henerasyon ng bayaning si Lapu-lapu, nag-e-exist na ang pamilya namin. Hindi pa nga lang Alpuerto ang apelyido namin noon. We just acquired that name to go with the flow of the changing times.

Tssss. “Ferdinand Magellan Sir.” May diin kong saad sa huling salita. “In what year?!” king inang ito. Kapag ako ang tinatawag napakaraming tanong. “1521.” Sagot ko saka umupo. Ngingisi ngisi naman siyang nakatingin sa akin.