Holding Hands Quotes Novels & Stories

His hold on her hand felt like a lifeline, a connection that she both longed for and feared. Habang magkahawak-kamay silang naglalakad nito ay nandoon na naman ang iba’t-ibang emosyon na madalas niyang maramdaman dahil dito. Probably, she remembered all those past happy memories with him, of him but also the uncertain reality of their future. The world seemed to fade away, leaving just the two of them in a fragile moment of shared tenderness and unresolved feelings.

Narinig pa niya ang impit na pagtawa nito. “Natatakot ka pa rin? Hawak mo na nga ang kamay ko.” Napadilat siya sa sinabi nito at ngayon niya lang napansin na mahigpit pala talaga ang pagkaka-holding hands nila sa isa’t-isa. Naka-intertwined pa ang mga daliri nila habang nasa hita nito iyon nakapatong. Parang napapasong kinuha niya ang kanyang kamay. Pero kaagad naman nitong binawi at inikot pa sa braso nito. Hinawakan pa ng isa nitong kamay para hindi na kumawala pa.

Ang bilis at lakas ng kabog ng dibdib ko. "I'm saving your ass too!" He said as he locked our fingers again. Holding hands while walking. With the eyes of bystander students and teachers, we pass by holding hands! Hihimatayin yata ako. Pero wala siyang pakialam sa tingin ng mga tao. Malapit na kami sa room nang mamataan namin sa bungad sina Bryan. "Woah, hindi nga nagsisinungaling si porky,"he said as he look into our locked hands. Sinulyapan ko si Crystal. Parang naiiyak ang mga matang nakatingin sa amin.

I asked him. Enzo turned his gaze on me. “I just like holding your hand,” he simply said, which made me crease my forehead again. “Huh?” takang-tanong ko sa kanya. Natawa naman ito ng mahina bago pinagsaklop ang kamay naming dalawa. “There, it fits,” he said so I looked at our hands. Napailing na lang ako at natawa ng marahan. “Ang baliw mo rin, no?” sabi ko sa kanya.

"Just forget about that. 'Wag tayo rito mag-usap, Adrian." "Fine." Namilog ang mga mata ko nang hawakan niya ang kamay ko. "So, p'wede naman siguro dito ang HHWW?" "A-Ano 'yon-" "Holding hands while walking." Pinangunahan niya na ang paglalakad habang mahigpit niyang hawak ang kamay ko. Ang dalangin ko na lang sa mga oras na ito ay sana hindi mamawis ang kamay ko sa sobrang kaba. Sobrang nakakahiya kasi once na mangyari!

My gaze dropped at our hands. I know we shouldn't be holding hands. I'll be dumb not to know what it means. The way he holds my hand, how long he's been holding it, and the way it makes me feel. This isn't just friendship or fondness for a sister-in-law and vice versa. It means more. More than it should. Pero hindi ko magawang punahin, pigilan o pagbawalan siya. Ito ang unang pagkakataon na nakaramdam ako ng saya at kaligtasan mula sa simpleng hawak ng isang lalaki.

mahinang sabi ni Jolisa. “Kapag iba ang humawak sa’yo okay lang?” natatawa niyang sabi pero may halong pait. Hindi sumagot si Jolisa, pero hindi rin niya binitawan ang kamay nito. First time nilang mag-holding hands… at gusto niya ang pakiramdam. Parang swak na swak ang mga kamay nila. Ang lakas ng tibok ng kanyang puso.

Sharing the challenges, the laughter, the joy and sorrow in little things. “Don’t get me wrong. I’m not asking in desperation.” “Oh, I know you’re not.” I stared at his hand which was holding mine. Hinintay kong bitawan niya iyon when he moved but instead, he intertwined our fingers. It has been so long since I’ve had someone touch my hand. It felt… unfamiliar and familiar at the same time.

utal kong tanong. Masyado na ata akong assuming. Bakit niya hinihingi ang kamay ko? Gusto niya bang makipag-holding hands? Dito? Habang kumakain kami? Ang kaisipang hahawakan niya ang aking kamay ay bumaha sa aking isipan. Parang biglang naging blanko ang utak ko at walang ibang laman kung ‘di ang kamay lang naming magkahawak. “Just give me your hand.”

he hold my hand and squeeze it. "Your brave and smart enough to know what is right. I'm just always here for you, think what is good for everyone I trust you"