Holding Hands Quotes Novels & Stories

nakangiti niyang sagot. Napatango na lang ako. "May sasabihin ka pa?" tanong ko ulit. Ayaw ko mang maging magaspang pero hindi ko talaga matanto kung ano ang sadya niya sa akin. Inagaw naman niya 'yong mga dala kong gamit at hinila na ako. Para namang tinambol ang pagpintig ng puso ko dahil sa biglaan niyang paghawak sa kamay ko. Sinubukan kong kumawala sa hawak niya pero laking gulat ko nang bigla niyang padaanin ang mga daliri niya sa bawat pagitan din ng mga daliri ko. Kung kanina ay hawak lang, ngayon ay holding hands na! Pesti! Para akong naistatwa sa ginawa niya at pakiramdam ko ay tagaktak ang pawis ko kahit malakas naman ang simoy ng hangin. Pansin ko ring umiinit ang magkabila kong

Hindi pwedeng ako. "Papayag ka rin ba na i-holding hands kita?" Pang-aasar ko. Agad naman niya akong sinamaan ng tingin. "I-hold ko kaya yung hands mo tapos baliin ko?" sagot niya. Agad ko namang tinago ang mga kamay ko. "Hindi, sabi ko nga sabay lang tayong papasok. Walang holding hands, soft launch lang." saad ko.

Hinawakan niya ang kamay ko at inilapit sa bibig niya. Dumampi ang labi niya sa likod ng palad ko bago niya ibinaba ang mga kamay namin at ipinatong sa hita ko. His right thumb is rubbing my left hand while were holding each other’s hand. "I won't stop you from asking what ifs, I'll willingly answer everything. I just hope you won't exhaust yourself thinking that someone will steal me away from you dahil una sa lahat hinding hindi ako papayag. Hmmm?" Malambing niyang sabi sa akin.

He is acting like a boyfriend of mine; people who could see us will surely think we are a couple because of our hands that are intertwined. Strolling in the paths lined with endless rows of towering bamboo in Arashimaya is something not to be missed when visiting Kyoto, but it became romantic for me because of Nero. Walking while holding hands with him is something I wish for since the moment my eyes lay on him, and now we are here in a foreign country together, enjoying the views of nature and culture. I looked at our hands, I hope I can always hold his hand like this, but I know that it's imposible.

Siguro lahat ng mga kalandian nito hawak kamay niya kahit nagmamaneho! Apaki landi talaga! Expert! Hanep! "Tsk! Tsk! You're overthinking again." He said like he was reading what's on my mind. "I'm holding your hand because I was instructed to do it." He showed me our intertwined fingers " Do you think I like this?" Narinig ko ang mahina niyang tawa. Ay putek! Bakit hindi ba? "Then why are you doing this kung ayaw mo pala? Do you think hindi ko napapansin na napapadalas na ang pakikipag holding hands mo sa akin?

Tumalikod na ako ngunit hinuli niya ang kamay ko at bumigat ang loob ko nang makita siyang papaiyak na at pinipigilan niya lang ang emosyon niya. "C-could I at least send you outside?" nagsusumamo niyang tanong. Huminga ako ng malalim at tumango. Hinila ko ang kamay ko pero hinigpitan niya iyon at pumantay sa akin. "I want to hold your hand, please?" Bumaba ang tingin ko sa pinagsaklop naming kamay at tiningnan ko rin ang paligid nang makitang nakatingin sa amin lahat ang mga nurse at mga kakilala ko noon. They're shocked and confused when they saw me holding hands with the CEO.

Tumawa lang siya at hinatak ako papunta sa upuan niya. Napatingin ako sa palad niyang nakasiklop sa kamay ko. Ang init ng kamay niya. If she’ll leave someday, it’s the warmth of her hand that I will always find. The warmth of her hands just gives me comfort. She loves to hold hands with everyone. It used to be awkward for me when she holds my hands but I’m used to it now. “Send it all to me. I’ll read it.” “Seryoso ka? Nagbibiro lang ako.”

Ayon na naman ang kaba sa dibdib ko na halos mabingi ako. Nanigas ako, hindi ko magawang ilayo ang palad ko na hawak hawak nito sa sandaling iyon. Narinig ko nalang ang tikhim nito dahilan upang makabawi ako sa tinding tibok ng puso ko. "Do I have to hold your hands too?" wala sa oras na tanong nito. Napamulagat ako at dagling nailayo ang mga palad sa palad nito na kahit nakasuot pa kami ng pawang gloves dama ko pa rin ang init na hatid niyon.

Hindi n’ya alam kung paano kakayanin na tanggapin ang mga impormasyon iyon kung wala si Cianne sa kan’yang tabi. Hinawakan n’ya ang kamay nitong humahaplos sa likod ng kan’yang palad. Dinala n’ya iyon sa kan’yang labi at masuyong hinalikan. “Will you promise to hold my hand until we found the real justice?”

“We’re a team. And that’s what matters most.” Ashley squeezed her hand back, her heart swelling with love. “I know. And I’m so glad I’m on this journey with you.” They leaned in, their foreheads touching gently, a moment of peace and contentment settling between them. They had weathered storms, faced challenges, and learned how to grow together. And as they sat there, hands intertwined, they knew they were ready to take on whatever the future held—together.