Hollow Tree Novels & Stories

Wala rin naman kasing masyadong mahilig magbasa sa mundong ito. Kasalukuyang nasa kama si Hogan. Nakasandal ang likod niya at nakaunat ang mga binti. Komportableng-komportable siya sa malambot na kamang nababalutan ng sapin na yari sa itim na balahibo. Walang makikitang unan sa kama. Hindi naman daw kasi niya iyon kailangan.

Kahit noon pa man alam ko na sa sarili ko na magiging mabuting ama sila. As I open the car door, I see a peaceful scene: a curving road surrounded by many trees. They sway gently in the breeze, a refreshing change from the busy city we just left. Here, in the middle of the hacienda, nature is everywhere, giving us a break from city life. Walking through the hacienda feels like entering a vibrant painting. The trees stand tall, their green leaves reaching up to the sky. They make patches of shade on the ground. The leaves move gently in the wind, as if they're talking to each other.

sabi ni Nathan. Tumingala ako, isang treehouse. Mga lumang kahoy, hagdan na lubid, platform sa taas. Treehouse na maaaring naging palaruan ng mga bata noon, ngayon ay matanda na pero matibay pa rin. Nauna si Nathan umakyat. Ang kaniyang hagdan na lubid ay umugoy, pero umakyat siya nang may liksi hanggang sa itaas, yumuko siya, inabot ang kaniyang kamay.

Halos pang-isang tao lang ang kasya roon at bahagya pa ang taas nito na tila isang munting tore sa kanilan bakuran. Natatawa na nga lang siya kapag tinatawag itong tree house ng mga anak nila kahit wala naman itong puno na kinakabitan at ilang dipa lang naman ang taas nito mula sa lupa. Walang pasabing nagsumiksik na lamang siya sa kasintahan, damang-dama niya ang init ng katawan nito ng mga sandaling iyon kaya naman may kung anong ginhawa ang bumalot na sa kanya.

Bilang Overworld cultivators, hindi nila gusto ng pangkaraniwang bagay. Mahikal ang Sacred Tree na nahanap nila sa Mount Silbergh. Naglalaman ito ng napakaraming Empyrean Spiritual Energy. Naghintay sila ng anim na buwan para lang mamulaklak at magbunga ang puno. Gayunpaman, nang mahihinog ang prutas, ninakaw ito mula sa kanila. Matiyaga silang naghintay. Samantala, dahan-dahang papalapit si James sa lokasyon nila.

So far, wala pa naman akong nakikita kaya wala rin akong dahilan upang maniwala. Walking alone here would be something you'd never like. It's indeed scary and I don't deny it. Lalo na't nasa tabi lang ng building ang school's mini forest na sabi ay puno rin ng kababalaghan. Masyadong liblib, napakaraming nagtatayugang mga puno, na kung titingna'y mahigit ilang dekada nang nakatayo. But there's this one tree, narra tree to be exact, that caught my attention as I roamed around. Its size was really huge. Ang mga naglalakihang ugat nito'y nakagapang patungo sa gusali na kupas na ang mga pintura at nababalot na ng mga lumot.

Ganito naman talaga ito, tila kay laki ng problema nito sa mundo. May nakita naman akong malaking tulay na gawa sa kahoy na may nakapalibot na vines to cross over the huge swamp. And across that is the huge tree pero nanlaki na lang ako ng marealized ko kung ano ang punong ito. It is a freaking huge tree house! No, this is not just a tree house, this is the mother of all tree house. A tree palace! But shit, it sounds so corny coming from me. Tree palace?! I know they have a better name with this freaking enormous tree.

Ito ay boses ng isang matanda, isang boses na puno ng poot at karunungan. Biglang bumukas ang pinto, at isang lalaki ang pumasok. Hindi ito isa sa mga Sentinels. Ito ay si Julian, ngunit ang kanyang mga mata ay wala nang kulay, at ang kanyang balat ay tila abo. "Julian!" sigaw ni Paola. "Hindi na siya si Julian, Paola," sabi ni Kristoff, itinutok ang dagger. "Isa na siyang Hollow."

Malinaw na naaalala ni Darryl na isang napakalakas na pormasyon ng kagubatan ng wooden pillars sa libingan ni Zilong. Halos magkapareho ang stone tree formation na nasa kaniyang harapan at ang nasa libingan ni Zilong. Siyempre, ilang beses ang laki ng stone tree forest kaysa sa gawa sa kahoy na nasa libingan ni Zilong, kaya naman mas malakas ang kapangyarihan ng ilusyon nito.

he declared. Hindi ko namalayan na medyo malayo na kami from our houses. We are now in the heart of the forest. The place looks mystical, as if a strong power maintained its peculiarity. Ramdam mo sa malalamig na hampas ng hangin ang hiwaga ng lugar. The trees are dancing beautifully in the rhythm of the wind, like they were controlled. The rays of the sun cannot enter the forest's grounds because the trees shaded the entire path. Medyo madilim ang paligid dahil sa naglalakihang mga puno, samahan mo pa ng mga rock formations na ngayon ko lang nakita. The settings is indeed astounding and breathtaking.