Home Wrecker In Tagalog の小説・ストーリー

Nagsimula na muli siya sa pagkwekwento. "Mabuti na lang noong panahon na napansin nila na hindi na ako nagpupumiglas at lumalaban. Hinayaan na nila akong gawin ang gusto ko, ngunit may pagbabanta sila na kapag hindi ako umuwi ng bahay hahanapin nila ako at papatayin. Noong una natakot ako, pero habang tumatagal nagsasawa na ako. Gusto ko na talagang malayo sa poder nilang dalawa. Kaya noong kinagabihan, lumayas ako sa bahay dala ang pera na ninakaw ko sa wallet ni Daddy. Nagpakalayo-layo ako. Hindi ko alam kung saan ako tutungo, ang gusto ko lang naman ay lisanin ang bahay namin at ang mga walang halang na kaluluwa na pamilya. Ang huling lugar na pinuntahan ko ay ang Bicol, minsan na kami na

Dinampot pala siya ng mga hindi niya kilalang mga lalaki at pinaamoy ng amonia dahilan para mawalan siya ng malay. “Shit! B’wiset na walking mais na ‘to! Nag-hire pa talaga ng mga tao para lang makaganti sa akin. Lagot talaga ang impaktang ‘yon sa sandaling makatakas ako sa mga pangit na ‘to!” gigil na saad ni Leigh sa kanyang isipan. "Manahimik ka riyan Teo! 'Wag mo 'yang papakialaman!" maawtoridad na awat ng isang lalaki.

Nasa ibabaw siya ng kama ni Señora Rosanna at naka… nakahubăd. “Papa!” My mother screamed horrifyingly. Nakatingin siya sa amang nakadilat at puro saksak ang katawan. Nilapitan ni mama ang ama at hinila ang kumot na nasa sahig para takpan ang katawan nito. Mama cried next while hugging her dead father’s body. “Lo siento, papá… (Sorry, Papa…) Perdón por llegar tarde… (Sorry for being late…)” “¡Encuentra al que hizo esto! (Find the one who did this!)” utos ni papa sa mga tao roon. Now he’s talking in Spanish.

Si Papa lang ang tumulak pabalik ng Fuego Amore para ikuha kami ng mga gamit. "Ace, naguguluhan ako. Ano ba itong ginagawa mo?" Pangungulit ni Mama sa akin habang nasa sala kami ng townhouse ni Engineer doon sa Sol Viento. Hindi madaling matunton ang kinaroroonan ng bahay kahit nasa coastal barangay. Bagamat maaliwalas sa pakiramdam ang kapaligiran na nakikita ko.

Nanatili na lang akong nakadungaw sa bintanang nasa likuran ko upang makita ko ang daan patungo sa destinasyon namin na sa totoo lang ay hindi ko alam. "Mama para ho!" pasigaw na wika ni inay sa mamang driver. Itinigil ng mamang driver ang jeep saka kami bumaba dala dala ang mga gamit namin. "Ikaw bata ka, alam mo ng natutulog ako bakit hindi mo agad pinara, ayan nakalagpas tuloy tayo" pagalit niya sa akin. Grabe hindi ko naman alam yung lugar paano ko ipapara? Si inay talaga oh!

Pero nang matanaw ang baryo na pinanggalingan nila kanina ay nanlaki parehas ang mga mata nila nang makita kung ano ang nangyayari. Nasusunog ang buong bayan at dinig na dinig nila ang sigawan ng mga katribo nila na para bang hirap na hirap ang mga ito! Ang iba ay nagmamakaawa na huwag silang patayin at ang iba ay tila ba umuungol sa sobrang sakit dahil sa pagkasunog! "Ang pamilya ko, Wayne! Naroroon pa sila!" Bumakas ang takot sa mukha ni Lana at agad na tumulo ang luha sa mga mata nito nang marealize kung ano ang nangyayari.

It says, you are all mine. Yawa ka Gheron! Akmang tatakbo siya pero nakapalibot na ang mga ito sa kaniya at ang isa ay naglabas ng malaking sako. Napalunok siya. Mukhang dito siya isisilid pagkatapos ng mga ito na gawan siya ng masama. Malala pa, pupugutan siya ng ulo at hindi malalaman ng pamilya niya sa Pinas na patay na siya sa banyagang lugar.

Mali ba ang ginawa ko? Masama na ba ako? Kung oo, ayos lang na matawag na masama pero hindi na siya dapat bumalik dahil hindi na siya kailangan sa litrato. Were building a family and we don't need a home wrecker. Hindi ko inagaw si Third sa kaniya. Kapalaran ang naglayo sa kanila.

sarkastiko na tanong nito. Lumingon ang mga tao sa gawi namin, kaya nag salita ako at tiningnan ito ng malamig. "Yeah sa pagiging home wrecker at kabit. Probably yes." sagot ko at nag order na ako ng pagkain ng mga kasama ko at anak ko.

Hindi matanggal ang mga mata ko sa motor bike na nasa hindi kalayuan sa bahay. Nagtataka na binalingan niya ako. "Kasama siya sa nasunog sa bahay, Aurora," sagot niya. "It was a limited edition at dadalawa lang kami ang mayroon ng kaibigan ko," dagdag niya. "Kaibigan mo?" pag-uulit ko. Tumango siya bilang sagot. Nag-aalangan na tinuro ko ang likod ngunit binawi rin ang kamay.