Hope Is The Thing With Feathers Novels & Stories

Last Flight Out --- Lyrics I'm so scared that you will see All the weakness inside of me I'm so scared of letting go That the pain I feel will show Oh I know you want to hear me speak But I'm afraid that if I start to That I'll never stop I want to you know You belong in my life I love the hope I see in your eyes For you I would fly At least I would try For you I'll take The last flight out I'm afraid that you will leave As my secrets have been revealed Oh In my dreams you'll always stay (you'll always stay) Every breathing moment from now I know you want to hear me speak But I'm afraid that if I start to That I'll never stop I want you to know You belong in my life I love the hope I see in

“Kasi sa gitna ng lahat ng gulo… siya lang ang hindi ko kailanman inasahan pero dumating para bigyan ako ng pag-asa.” “Hope,” ulit ni Edward, tila sinasaulo ang bawat letra. “Napakagandang pangalan. Para sa isang napakatapang na batang babae.” Tahimik nilang pinanood si Hope, ang bawat paghinga nito ay parang musika sa kanilang mga pusong basag ngunit unti-unting naghihilom. At sa mga mata ni Hannah, may bahid ng pangamba, ngunit mas nangingibabaw ang tapang—dahil sa wakas, hindi na siya nag-iisa. May kasama na siya, may anak na siyang ipaglalaban, at may dahilan na siya para magpatuloy.

When the bough breaks the cradle will fall And down will come baby, cradle and all Baby is drowsing, cosy and fair Mother sits near, in her rocking chair Forward and back the cradle she swings And though baby sleeps, he hears what she sings From the high rooftops down to the sea No one’s as dear as baby to me Wee little fingers, eyes wide and bright Now sound asleep until morning light Rockabye baby, on the treetops, When the wind blows the cradle will rock When the bough breaks the cradle will fall And down will come baby, cradle and all Baby is drowsing, cosy and fair Mother sits near, in her rocking chair Forward and back the cradle she swings And though baby sleeps, he hears what she sin

At nagsimula siyang "tumugtog." Isang himig ang umalingawngaw sa buong Asphodel. Hindi ito isang awit ng digmaan. Ito ang himig ng sirang music box mula sa kanyang pagkabata. Isang himig na simple, hindi perpekto, ngunit puno ng isang bagay na kinatatakutan ng Dakilang Katahimikan: ang pag-asa.

Imbes na pagaanin ang loob ko’y mas lalo pa ‘kong pinapakaba. Nang mag-umpisa na ay hindi ko pa rin mapagilan ang hindi kabahan lalo pa’t hindi ko pa nakikita si Ana. Hindi ko napigilan ang ngiti ng makita si Hope na may hawak na basket habang nagsasaboy ng petals. “It’s showtime…” bulong ni Kuya sa aking tabi.

Mahinang umiihip ang hangin, at ang mga dahon ay unti-unting nalalaglag sa paligid nito, mistulang kasabay ng mga tanong na dumarating sa isip ni Hope. Ang mahaba at itim na buhok ni Marga ay sumasayaw sa hangin, paminsan-minsan ay tumatakip sa kanyang malamig ngunit kalmadong mga mata. May bahagyang ngiti sa kanyang labi—isang ngiting hindi mo matukoy kung may lambing o babala. Nilingon niya si Hope, saka muling nagsalita. “If you have any questions, feel free to contact me anytime,” she said, her voice calm but firm, then gracefully turned to leave.

Tumawa naman ako. Daldal na sila pero ang iba hirap pa nilang ibigkas. Mag-two years old pa lang sila ay ang dami na nilang naibibigkas na salita. "Oh Fey anak, hawak mabuti sa likod ha," bilin ko pa. "I'm Hope, Mimi." "Aww sorry, baby ko. Hawak na mabuti. Yakap ka na rin sa akin, baby Fey," sabi ko naman kay Fey na excited sa pagbubuhat ko sa kanila.

Hinawakan niya ang aking kamay na humahaplos sa kaniyang pisngi, pinirmi iyon sa kaniyang pisngi na parang dinama ang init. Hinayaan ko lamang siya sa ganoong posesyon, nakaramdam rin ako ng pagsisisi kung bakit ko siya nagawang iwan ng gano'n gano'n na lang. "H-hindi ko kaya kapag nawala ka sa akin, Hope. You're my only Hope, my only salvation." Kahit hindi ko lubos na nauunawaan ang sinabi niya ay yumakap ako sa kaniya.

Gusto ko lang makialam, bakit ba? “Every tear I’ve shed is watering seeds, To grow a wild garden from buried dreams and needs, I’ll paint my own horizon with colors of hope – This restless soul won’t just learn to cope” Pinagpagan ko ang aking kamay at napapangiti nang makitang lalong umaliwalas ang paligid. And if fear is a mountain too steep to climb, I’ll lace up these boots and make it mine. No more waiting for signs or dreams slipped away –

Na kahit minsan eh, hindi niya man lang nakulayan ang kanyang buhay ng iilang bagay tulad ng hobbies o di naman kaya eh ang common na pinag bubusyhan ng mga babae. It was as if her life only remained as gray as the hues emanating from her life. Ngunit wala naman din siyang magagawa sapagka't ito na ang ibinigay sa kaniya. As she saw the clouds hurrying out of the sun's reaches—she saw a glimpse of hope. However, just as fast as the clouds that ran from it, so did it cover the radiating light of hope she saw. It was raining.