Hope Is The Thing With Feathers Novels & Stories

“Kasi sa gitna ng lahat ng gulo… siya lang ang hindi ko kailanman inasahan pero dumating para bigyan ako ng pag-asa.” “Hope,” ulit ni Edward, tila sinasaulo ang bawat letra. “Napakagandang pangalan. Para sa isang napakatapang na batang babae.” Tahimik nilang pinanood si Hope, ang bawat paghinga nito ay parang musika sa kanilang mga pusong basag ngunit unti-unting naghihilom. At sa mga mata ni Hannah, may bahid ng pangamba, ngunit mas nangingibabaw ang tapang—dahil sa wakas, hindi na siya nag-iisa. May kasama na siya, may anak na siyang ipaglalaban, at may dahilan na siya para magpatuloy.

When the bough breaks the cradle will fall And down will come baby, cradle and all Baby is drowsing, cosy and fair Mother sits near, in her rocking chair Forward and back the cradle she swings And though baby sleeps, he hears what she sings From the high rooftops down to the sea No one’s as dear as baby to me Wee little fingers, eyes wide and bright Now sound asleep until morning light Rockabye baby, on the treetops, When the wind blows the cradle will rock When the bough breaks the cradle will fall And down will come baby, cradle and all Baby is drowsing, cosy and fair Mother sits near, in her rocking chair Forward and back the cradle she swings And though baby sleeps, he hears what she sin

Ang rupok rupok mong gumawa ng isang bagay na hindi mo inisip ang magiging resulta. "Basta! Wag mong idamay ang baby, hindi ako papayag, Avi. Magiging ninang ako nyan!" may diing tugon ni Hope, wala akong ibang magawa kundi ang mapaluha na lamang. Pero tama si Hope, hindi ko dapat idamay ang bata sa kagagahan ko. I need to be responsible enough with my reckless actions. Napahawak na lamang ako sa aking tyan, hindi ko pa ramdam ang paglaki nito physically, pero ramdam ko na sya emotionally. At hindi ko din talaga kayang patayin ang munting anghel na unti-unting nabubuo sa sinapupunan ko. Hindi ko pa alam ang dapat gawin, pero isa lang ang sigurado ako, hindi ko ito ipapalaglag kahit anong man

Naging tambayan na ni Jahaziel ang puno kung nasaan siya sa tuwing wala siyang klase, he always takes a nap yet someone who had a beautiful voice wakes him up. Pagbaba ng tingin ni Jahaziel mula sa puno ay nakita niya ang isang babaeng nakaupo sa tabi ng puno, at may hawak na papel. My heart has wings, mmmmmm And I can fly I’ll touch every star in the sky So this is the miracle that I’ve been dreaming of Mmmmmm, mmmmmm So this is love "I think i can't do this. Bakit kasi ako pa ang napili nilang gumanap na Cinderella sa play for the festival? I'm not a disney kind of woman." rinig ni Jahaziel na angal ng babae.

Lumabas na ang mga bata sa loob ng palumpong at nagkanya-kanya ng upo sa batuhan para mas lalo siyang panoorin. "See the line where the sky meets the sea? It calls me And no one knows how far it goes If the wind in my sail on the sea stays behind me One day I'll know If I go, there's just no telling how far I'll go I know everybody on this island seems so happy on this island Everything is by design I know everybody on this island has a role on this island So maybe I can roll with mine"

Imbes na pagaanin ang loob ko’y mas lalo pa ‘kong pinapakaba. Nang mag-umpisa na ay hindi ko pa rin mapagilan ang hindi kabahan lalo pa’t hindi ko pa nakikita si Ana. Hindi ko napigilan ang ngiti ng makita si Hope na may hawak na basket habang nagsasaboy ng petals. “It’s showtime…” bulong ni Kuya sa aking tabi.

Tumawa naman ako. Daldal na sila pero ang iba hirap pa nilang ibigkas. Mag-two years old pa lang sila ay ang dami na nilang naibibigkas na salita. "Oh Fey anak, hawak mabuti sa likod ha," bilin ko pa. "I'm Hope, Mimi." "Aww sorry, baby ko. Hawak na mabuti. Yakap ka na rin sa akin, baby Fey," sabi ko naman kay Fey na excited sa pagbubuhat ko sa kanila.

Hinawakan niya ang aking kamay na humahaplos sa kaniyang pisngi, pinirmi iyon sa kaniyang pisngi na parang dinama ang init. Hinayaan ko lamang siya sa ganoong posesyon, nakaramdam rin ako ng pagsisisi kung bakit ko siya nagawang iwan ng gano'n gano'n na lang. "H-hindi ko kaya kapag nawala ka sa akin, Hope. You're my only Hope, my only salvation." Kahit hindi ko lubos na nauunawaan ang sinabi niya ay yumakap ako sa kaniya.

Gusto ko lang makialam, bakit ba? “Every tear I’ve shed is watering seeds, To grow a wild garden from buried dreams and needs, I’ll paint my own horizon with colors of hope – This restless soul won’t just learn to cope” Pinagpagan ko ang aking kamay at napapangiti nang makitang lalong umaliwalas ang paligid. And if fear is a mountain too steep to climb, I’ll lace up these boots and make it mine. No more waiting for signs or dreams slipped away –

Na kahit minsan eh, hindi niya man lang nakulayan ang kanyang buhay ng iilang bagay tulad ng hobbies o di naman kaya eh ang common na pinag bubusyhan ng mga babae. It was as if her life only remained as gray as the hues emanating from her life. Ngunit wala naman din siyang magagawa sapagka't ito na ang ibinigay sa kaniya. As she saw the clouds hurrying out of the sun's reaches—she saw a glimpse of hope. However, just as fast as the clouds that ran from it, so did it cover the radiating light of hope she saw. It was raining.