Novel & Cerita How To Remove Puffy Eyes After Crying

I’m sure nahalata niya na nanghina ang tuhod ko nang bahagya, para mabawi ko ang aking proud image ay nakipagtitigan ako sa kanya. Tingnan natin kung hindi ka mailang. I am sure lilihis ka nang tingin gaya ng lagi mong ginagawa. What the heck? Halos isang minuto na pero hindi pa rin siya lumilihis ng tingin. Talagang hiahamon niya ako ah. This is not good, the eye, especially the cornea, starts to dry out after just a minute or two. One of us must look away or blink! That somewhat should be dean.

Napakamot ako sa ulo, medyo guilty. "Hehe, sorry, Love. Hindi ko naman sinasadya. Pero huwag kang mag-alala, mawawala din 'yan. Alam ko ang solusyon: cold compress tapos hot compress pagkatapos. Parang magic, mawawala agad." Todo-convince ako habang sinusubukan niyang hindi magalit. Kita ko ang worry sa mata niya, pero napansin kong tila nahihiya rin siya.

At siya sanay naman siyang forever na mag-isa. Pinunasan niya ang luha na pumatak sa kanyang mga mata. Alam niyang tama ang ginawa niya kaya hindi siya talo roon. Inayos niya ang kanyang sarili at baka sumilip ang Mommy nito sa kwarto niya. Hindi siya nito pwedeng makitang lugmok at mugto ang mga mata kakaiyak. Nag apply siya ng make-up kaunti para pagtakpan ang sakit na nararamdaman niya sa pagkakahiwalay na naman nila ni Carl.

After drying off my face, I brushed my teeth before pressing a cold compress over my swollen eyes for a few minutes. Once the puffiness had gone down a little, nag-apply ako ng moisturizer, followed by sunscreen. Para matakpan ang pamumula sa paligid ng mga mata at ilong ko ay naglagay rin ako ng color corrector before blending concealer over it. Pagkatapos ay naglagay ako ng kaunting tinted lip balm sa maputla kong mga labi para naman magkaroon iyon ng kaunting kulay. Finally, I brush my hair until it fell neatly over my shoulders. Muli kong pinagmasdan ang sarili ko sa salamin.

sabi ko sa kanya. "Kaya kona ito ma'am ang alalahanin niyo po ay ang eyebags ma'am, hindi ako sanay nakita kang ganyan, hindi ko alam kong matatawa bako o matatakot." mahabang sabi ni manang at doon kolang na realize na may eyebags pala ako. "Thank youuu for reminding me of manang pero, how should I remove this?" tanong ko sa kanya. "Pwede kang gumamit ng yelo ma'am ilagay mo dyan." sabi naman siya kaya tumango ako.

Alam ko na sobra ng namamaga ang mga mata ko. “Look, your eyes are swollen. Stop crying.” Nilapitan niya ako at marahan niyang pinunasan ang mukha ko. Pinapatahan niya ako ngayon pero kanina, hinayaan niya akong umiyak at iniwan pa niya ako. “Saan ka p-pumunta?” “I was in my working room.” ‘yung laboratory niyang kung ano-anong nandoon. He licked his lower lip while his eyes were on my face, and his fingers were busy wiping my tears.

Alam nito na kailangan niyang ilabas ang mga luha ng sugat sa kanyang pagkatao. Saglit itong umalis, pagbalik ay may bitbit nang isang baso ng tubig. "Uminom ka muna. Come on." Uminom siya. Namamaos na siya. Ang mga eye bags niya ay namamaga na. Mukha nang hinog na kamatis ang kanyang ilong pero hindi pa rin tapos sa pagtatrabaho ang mga tear ducts niya. Patuloy iyong

She was about to open her mouth to protest but she began to move swiftly. He gently pried open her hurting eye and blew his minty breath on it. Her eye instantly found relief from his breath. At kung siya ang masusunod, gusto niyang ituloy-tuloy nito ang ginagawa hanggang sa gumaling ang mata niya.

"Cassy, are you okay? I'll ask the cabin stewardess for medicine." Hindi ko na nasagot si Blake dahil umahon ulit ang panibagong bugso nang pagduduwal sa akin. I washed my face after that, and looked at myself in the mirror. Mukha akong pinagbagsakan ng langit at lupa. My eyes are swollen because of crying. Ilang oras pa lang pero namumugto na kaagad. I composed myself before I opened the door, and Blake was relieved to see me.

Tears trickled down my face and I covered my mouth with the back of my hand so sobs won't escape. I woke up in morning feeling the slight pain of my puffed eyes. Hindi ko alam kung anong oras ako nakatulog kanina, pero kahit na gusto pang bumagsak ng talukap ng mga mata ko ay pinilit ko ang sarili na maligo para mawala ang antok.