How To Remove Puffy Eyes After Crying Novels & Stories

I swallowed the lump in my throat as I shut my eyes firmly before blinking the tears away. Napasapo ako sa bibig saglit bago kumuha ng tissue at pinunasan ang lips ko. I could feel my head spinning, so I had to rest my back and shut my eyes first, while massaging my temples. Hindi ko na masyadong narinig ang pinaguusapan nila hanggang sa maramdaman kong hinihila ako ng antok.

Sa tagal ba naman kasi ng iyak ko, malamang ay mamamaga talaga ang talukap ng aking mga mata. Ramdam ko nga ang pamamanhid kanina, dahil nilalamig na talaga ang aking mga talukap. Kaya lang ay hindi ko naman matigil-tigil, dahil ayaw ko nga namang mugto talaga ang aking mga mata kinaumagahan. Effective rin naman ang cold compress kung tutuusin. Kaya walang problema sa akin, kahit na medyo mahirap ang proseso.

Nagtungo ako sa kusina para kumuha ng ice cube at inilagay ko sa malinis na damit para idampi-dampi sa namumugto kong mga mata para pagdating ng kapatid ko ay hindi na ganito ang pamumugto. Pagkatapos kong dampi-dampian ng ice cubes ang mga mata ko ay kumain na rin ako dahil kumakalam na ang aking sikmura. Nagpasya akong maligo pagkatapos kumain para ma-preskuhan ang katawan ko. Nilagyan ko pa rin ng ice cubes ang mga mata kahit tapos na akong maligo para mas mabilis mawala ang pamamaga ng mga mata ko.

Mas malambing ang boses niya sa page-explain sa akin. Huminga ako nang malalim saka marahang tumango, wala naman ako choice. Sigurado ako na naka-plano na ang lahat nang ito ngayong araw. Pikit mata ko na lang sila hinayaan. Habang inuubos ko ang glutathione drip ko, sinimulan naman nilang pakialaman ang mukha ko. Exfoliate daw ang tawag sa ginagawa nila. Ang kutsilyo na maliit pala kanina ay para sa pang ahit ng buhok ko sa mukha na ‘di ko alam na meron pala ako. Sunod, nilagyan ako ng isang malamig na cream sa mukha, may ipinatog din sila sa mata ko na isang pad. Malamig ito sa mata at nakakarelax nga. Mababawasan daw nito ang eyebags ko.

Namumula rin ang ilong niya dahil sa sipon. Hinilamusan niya ang mukha niya at pinunasan ito ng tissue saka niya inilabas ang mga make-up niya baka sakaling maitago niya ang sobrang pag-iyak niya. Ilang minuto siyang nagtagal sa cr at nang matapos siya ay muli niyang tiningnan ang sarili. Hindi niya lubusang naitago ang pamamaga ng mga mata niya pero naitago niya naman ang pamumula ng mukha niya. Pagkatapos niya ay lumabas na siya ng cr at tipid na nginitian ang kaniyang ama na matyagang naghihintay sa kaniya.

Ilang beses kumurap si Alizee, hindi komportable, hanggang sa may pumatak na luha mula sa gilid ng mata niya. Doon niya lang naalala, ilang araw na pala siyang natutulog nang suot ang contact lenses. Siguradong nairita na ang mga mata niya. Plano pa naman sana niyang dumaan sa botika pagkatapos ng trabaho para bumili ng eye drops.

Bumuntong hinga siyang nagsimula ng mag asikaso para pumasok,naligo na siya at nagbihis. Naupo siya sa harap ng vanity mirror niya,hinarap ang make up niya. “ I need to do something with these face,I look like a zombie!” She murmured as she go through her make up brush,and started applying make up to reduce her eyes from swelling. Bumagsak ang balikat niya ng makita na kita pa rin ang maga ng mata niya. At sigurado na mapapansin ‘yon ng mommy niya,inis na tinanggal niya ang make up at nagsuot na lang ng eye glasses. Hindi siya nagsuot ng contact kaya ang makapal na salamin niya ang suot niya ngayon.

Hindi ko kayang buksan nang maayos ang mga mata ko dahil sa bigat no'n, so I decided to give it a rest for a while. Minasahe ko ang buong mukha ko. The puffiness of my eye was lessened after some minutes. I can finally open my eyes properly. Sinimulan ko ang pag-aayos ko ng sarili. Sinigurado ko na walang makakahalata ng pag-iyak ko kagabi. I don't want anyone to be worried, so I thought that this will be better for me — na sarilihin ang nangyari kagabi.

"Ikinalulungkot kong sabihin na wala na ang bata sa sinapupunan niya." Bumalatay ang sakit sa mga mata ni Kiana. Parang nakunsensya din siya dahil sa ginawang drama ay nagkatotoo ngang nawala ang pamangkin. Mapait na ngiti ang sumilay sa labi niya at hindi namalayang pumatak na ang luha sa mga mata. Huminga siya nang malalim at mabilis na pinunasan ang luha na nasa pisngi na gamit ang palad. "The good news is magigising na ang kakambal mo ano mang oras." Bawi ng doctor upang mabawasan ang lungkot na nadarama.

Kasabay ng panlalabo ng kanyang paningin ay ang unti-unting pag-agos ng mga luha sa kanyang pisngi. "It's okay... it's okay..." paulit-ulit niyang bulong sa sarili, habang pilit na sinusupil ang mga hikbi na gustong kumawala sa kanyang bibig. Matapos niyang patatagin ang sarili, pinahiran ni Lira ang kanyang mga luha at binuksan ang gripo. Naghilamos siya gamit ang malamig na tubig upang mawala ang pamumula ng kanyang mga mata.