Howl And Sophie Novels & Stories

Sophie trembled violently, her breath coming out in hysterical gasps. “She’s crazy—Ryan, she’s CRAZY! Why aren’t you saying anything?! Why are you just standing there?!” Ryan rubbed his face, frustrated. “Sophie, STOP yelling. I’m trying to—” “Trying to WHAT?” she shrieked. “Trying to defend her?! AGAIN?! After everything?!” Ryan sighed, exhausted. “I’m not defending—” “You WERE leaning in!” Sophie cried. “Don’t lie to me! I know what I saw!”

A shadow lingered at her door. A whisper seeped through the bars: “You can’t save them, Sophie. You can’t even save yourself.” Her heart pounded. She pressed her back against the wall, clutching Xavi’s photo like a shield. The shadow moved away, leaving silence behind. Sophie stared at the note, her hands trembling. The cliff edge loomed—was the perpetrator about to destroy them all, one by one, until no truth remained?

Ngunit, sa nick of time, lumitaw si Winnie. Nang maramdaman na si Sophie ay nasa panganib, ginawa ni Winnie ang Scythe of Judgment sa loob ng kanyang katawan at hinarangan ang umaatake kay Sophie. Matapos harangin ang pag-atake, ang Scythe of Judgment na umatake kay Sophie ay naglaho. Namutla ang mukha ni Sophie. Bagama't alam niya ang kahihinatnan, hindi niya maiwasang matakot habang nakatitig sa mata ng kamatayan.

May isang naiwan na hindi nila kagrupo kaya ang kanilang plano ay ito ang matanggal para sa kanila mapunta ang puntos . Nagsimula na naman ang tugtog hanggang sa hindi namamalayan ni Sophia na kumandong siya kay Zimon .Nakatitigan silang dalawa at para bang slow motion ang nangyayari sa kanilang paligid .Mahigpit ang pagkakahawak ni Zimon sa baywang nito . Finally nayakap na rin niya si Sophia. '' Sophia ayos ka lang ba ?" hinila siya ni Harison mula kay Zimon na siya namang kinainis ni Zimon .Muntik na sana niya itong suntukin ngunit pumagitna agad si Sophia.

Most likely, natutuwa lang siyang i-prank si Xalvien. Ngumiti si Sophie. “That was an accident! Kung mauulit ‘yon, hindi ko na siya papahirapan.” Pero sa loob-loob niya... “Kung mauulit ‘yon, hindi ko na siya papakawalan. Gigilingin ko ‘yung alaga niya at gagawin kong palaman sa dumpling.”

Napaluha si Sophie. “Hindi ko kayang hugasan ang iyong mga pinggan at walisin ang iyong sahig. Mangyaring huwag mo akong gawin." Sumasakit ang ulo ni Alex. Hindi siya makapaniwala sa katawa-tawang saloobin ni Isaiah, at hindi niya alam kung ano ang gagawin. Sana talaga hindi ko ginawa ang katangahang taya na iyon, naisip niya. Gusto ko lang ibaba si Sophie ng isa o dalawa, at ngayon tingnan kung saan ako dinala nito. Alam niya na si Sophie ay magiging isang kakila-kilabot na lingkod. Hindi niya ito tinuring na magaling sa gawaing bahay, at malamang na makikipagtalo lang siya sa kanya sa lahat ng oras.

GErome na hinahanap ni Sophia kanina ay naroon din. At dahil nga sa sobrang saya na nararamdaman ni Sophia ay hindi na talaga niya napigilan pa ang kanyang luha dahil talagang namiss niya ang mga ito. Hindi kasi makadalaw ang kanilang mga kaibigan sa ospital dahil sa bukod sa tambak ang mga ito ng trabaho ay sadyang mahigpit na rin sa ospital na iyon. Kaya naman ang madalas lamang na makadalaw sa ospital ay si Jacob at Khate. Isang beses lang din na nakadalaw doon sila Louie at Harold dahil sa bawal naman na marami ang tao roon kaya namna hinintay na lamang nila na makauwi ng kanilang bahay si Sophia at doon na lang nila ito sinurpresa.

O ang posibilidad na hindi niya talaga kilala ang sarili niya. Tahimik na nagsialisan ang karamihan ng security team upang ihanda ang operasyon sa Blackstone Lighthouse. Naiwan sina Monica, Isabella, Elena, Sophia, at Alexander. Ngunit kahit puno ng tao ang silid... Pakiramdam ni Sophia ay nag-iisa siya. --- "Sophia..." Mahinang tawag ni Elena. --- Agad siyang tumayo. --- "No." --- Nanlaki ang mga mata ng kanyang ina.

Kaya, kahit na maging isa siyang gamu-gamo na naakit sa apoy, sa kailaliman ng puso niya, ayaw niyang itigil ang paghahanap sa kanya. Sa sandaling ito, tumingin si Helen kay Sophie bago niya sinabi sa mahigpit at hindi masusuway na tono, “Sophie, gusto kong manatili ka muna sa Aurous Hill. Pwede kang manatili sa Aurous Hill para samahan ako. Hindi mo na kailangang pumunta sa kahit saan!”

“S-Sorry.” Bigla na lamang tumingin sa akin ang babae. Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa bago tumingin sa mga mata ko. “Who are you?” “A-A-Ako si Sophie. Sophie Laurens.” Tinaasan niya lamang ako ng kilay saka siya tuminging muli kay Vincent nang hindi pinapansin ang kamay kong nakalahad sa harapan niya. “Won’t you even give me a hug? Didn’t you miss me?”