Novel & Cerita Human Being Tagalog

"Mommy! Daddy! Kuya!" Napabalikwas ako sa aking kinahihigaan. Pawisan at habol ang hininga. Isang masamang panaginip mula sa nakaraan. Napabalikwas at napahawak ako sa aking dibdib at napapikit. "Ganyan ba talaga ang mga tao? Sobra-sobra kung matulog?" "Hanggang ngayon, hindi pa rin ako makapaniwala na isa siyang tao."

Hindi siya sumagot na lalong nagpatindi ng sakit na nararamdaman ko. Sa dinami dami ng lalaki sa mundo, bakit siya pa? Simula noong pumasok ako dito sa pag-ibig na ito puro na lang sakit ang naramdaman ko. Is he really a human? Kung oo, bakit pakiramdam ko hindi siya nasasaktan tuwing nasasaktan niya ako? "Please, sumagot ka" unti unti ng pumatak ang luha ko. "SUMAGOT KA"

Malaki na siya sa 5'4" pero ang lalakeng ito ay tila higante sa tangkad. Marahil ay nasa six footer ang height. Malapad ang mga balikat na bumagay sa suot nitong plain white t-shirt at maong pants na nakahulma sa hita at binti. Saglit lang ang pagkagulat na rumehistro sa mukha ng lalake nang makita siya. Si Gabriella naman ay hindi kagad nakakilos at tila na starstruck sa kaharap. Gwapo ang bisita nila. Hindi mestiso hindi rin maitim. Certified na lahing Pilipino, pero matangos ang ilong at ang mga mata ay tila matalim kung tumingin. Ang labi ay manipis na nagbigay dating sa lalaki ng pagkasuplado.

sabi niya sabay tawa at nagpatuloy naman sa pagsasalita, "Kaya siya open kasi may mga pagkakatao mo na alam mo na alam ko rin. Gaya nito, alam ko na Captain ka ng basketball team, alam mo rin na Captain ka ng basketball team. Gets mo?" Tumango naman ako sa kanya at nagpapatuloy na naman siya sa pagke-kwento, "Tapos ang pangalawa naman ay tinawag na hidden or close. Kaya siya tinawag na hidden is because may mga pagkakatao mo na alam mo pero hindi ko alam kung ano 'yun. Ang pangatlo naman ay ang Blind Area —" "Grabe 'no? Ang bintana, blind na pala ngayon?"

Biglang sabi niya "Umiibig? Imposible." Hindi pwede. "Bakit naman imposible?" Napapikit ako sa naging tanong niya Hindi imposible na mahulog ako pero ang problema ay hindi pwede. I am not allowed to. "Hindi na mahalaga ang rason na meron ako." Sagot ko tsaka tumayo "I need to go, and you should go home too. Delikado sa labas." Sambit ko pa

Nakakabighani ang kanyang kagandahan. [No need, it’s just a small amount of money,] the Esteemed Admirer typed. Then, after a moment’s thought, he continued to share from the heart: [I just want to tell people that if you are rich, you shouldn’t look down on others. Lahat tayo ay ipinanganak na tao, kaya dapat nating igalang ang isa't isa at huwag i-bully ang mahihirap.]

Ramdam din niya ang panginginig ng kamay ni Katherine at napansin niyang nakatitig lamang ito sa mga kalaban na walang makikita na kahit anumang emosyon. Humalakhak pa muli ang lalaki at tinititigan sila ng matalim isa-isa, "Ngayon, sabihin niyo sa akin kung sino sa inyo ang tagapagmana ni Mr. Rodelio na may pangalang Katherine Grace Yuzon. Ituro niyo lang sa'kin at makakalaya kayo!"

“Lilith.” Doon ko narealize na ang tinitignan niya pala sa aking dibdib ay ang aking name tag! Halos palamunan ako ng hiya dahil sa naisip. Tumango na lamang ako at nagpaalam na agad. That bastard! Narurumihan na ang isip ko dahil sa nagyari kagabi.

Tanong ni Joel sa crew "Ano daw Mary Joy? Tama ba ung pagkakarinig ko sa pangalan? tanong sa isip ko. Pero Hindi na ako nagtanong at binaliwala na Lang Ang sinabi ni Joel baka Kasi magkapangalan lang sila NG kaibigan ko. Parating na Po sir si madam Sabi NG crew. Nang biglang may sumigaw" honey" sigaw NG babae sa likodan namin at humarap Naman kami sa tumawad "honey" tawag Naman ni Joel. Nabigla ako dahil sa aking nakita.

"Bakit agad-agad, ako naman ang magtatanong---" "Shut up, kung ayaw mong ihulog kita,"sabi nito. "Ito naman init ng ulo mo, pero isa lang alam kong sigurado ako. Your not human... your a vampire." Hindi naman umimik si Mavy. Pero tuluyan na silang bumalik. Pangko pa rin siya nito, pinabayaan naman niya dahil sinusulit na niyang nagpakulong sa matitipunong bisig nito.