Novel & Cerita Hunger

- seryoso kong tanong sa kanya na may halong pagkainis. "Let's have lunch"- he awkwardly reply. Napabuntong hininga nalang ako. Now I can feel my stomach growling. I usually don't eat lunch or dinner, depende sa trabaho ko dahil once na attached ako sa trabaho ko, I can't feel any hunger. Maliban nalang sa mga ganitong pagkakataong na nakapagpahinga saglit ang katawan ko. Doon ko nalang nafefeel ang gutom. I look at my watch and sapat naman ang oras na meron ako. Alam kong hindi ako nito tatantanan kaya I have no choice.

Sana mabawi namin ang buhay na pinagkait sa aming dalawa. "H-Hendrix, gusto mo'ng kumain?" nahihiyang aya ko sa kaniya. Kumakain naman siya ng ganito dati, pero ewan ko lang ngayon kung kumakain pa siya. Hindi niya ako noon mapilit na kumain ng mga ganito, e. Ang bilis talagang magbago ng panahon. Ang buhay ay punong-puno ng hiwaga. Kung ngayon, maaring nasa taas ka, bukas hindi mo masasabi kung mananatili ka pa din sa puwestong iyon.

Hindi sapat ang kinain niyang tsokolate kanina. At siguro dahil buntis siya, mas lalo siyang naging matakaw sa cravings. Gusto niyang kumain ng wonton. At dahil hindi niya ito nakain kanina, pakiramdam niya ay naiiyak siya sa sama ng loob. Matagal na silang magkasama, kaya kabisado na ni Lucas ang mga micro-expressions ni Katrice. “Are you hungry?” tanong niya.

“Bugoy...” “Alam ko, huwag mo akong kahawaan, Maria, ayos lang ako. Hindi ako humihingi ng kapalit basta kapag handa ka nang buksan ang puso mo para sa iba... Nandito lang ako naghihintay sa— “Baby, I'm fucking hungry.” Napasinghap ako ng dumapo sa aking leeg ang labi ni Zyron at humahaplos sa tummy ko ang malapad niyang palad. Ramdam ko pa ang init ng katawan niya dahil boxer lang ang suot niya.

Being depressed sometimes feels like, I'm hungry but I don't care to eat. Basic necessities go uncared for. I can go hours not realizing the last time I ate could have been a day earlier. Hunger pains don't compare to this pain I just live with. I don't have it in me to go out and get food. I don't feel like leaving. I don't have it in me to cook simply because I don't feel like it. There are days when I'm just eating to survive. But then there are days I overindulge maybe to make up for it.

This is so freaking awkward, I can't even eat properly! Then a minute of silence passed by. Ang tanging naririnig lang ay ang kalansing ng kutsara't tinidor sa pagitan naming tatlo. I was really hungry earlier, pero kaunti lang ang kinuha kong pagkain dahil pakiramdam ko, hindi ko talaga mauubos kung kasabay sila. And right now, the hollowness in my stomach was for a different reason. Alam kong hindi na dahil sa gutom 'yon.

Samantalang kagabi lang ay halos parusahan siya nito. “Are you hungry?” tanong ni Hector mayamaya. “Gusto mo ba magmeryenda?” dagdag pa nito. Bahagya siyang lumingon dito para tingnan ito. Nang makita niyang nakatingin din ito sa kaniya’y siya na ang biglang nag-iwas ng paningin dito. “Uh, m-medyo,” sagot niya. “Pero kaya ko naman na ang sarili ko. Ako na ang bahala sa pagkain ko. Salamat!”

Failed na nga sa job applications, failed pa sa buhay. Naglakad ako papunta sa may counter. The sound of my stomach growling pulled me from my thoughts. Kahit gaano pa ka-problema ang tao ay hindi dapat malipasan ng gutom. Kaso kung isang piraso lang din ng instant noodle ang makikita mo sa kusina ay mawawalan ka talaga ng gana kumain. The rest of the kitchen was as empty as my bank account. Bills piled up on the table, and my landlord's not-so-friendly warning about overdue rent echoed in my head.

"At first I just let it be. Iniisip ko rin na siguro ay ayaw nilang mapahiya sa kakilala o katrabaho na mayroon silang inampon na bobo. Pareho naman kasi silang professional, haha..." "I stay in their house for another couple of months. Pero hindi ko na kinaya ang mga sunod na buwan na 'yon... Nagkaroon ulit ako ng mababang grade and they starve me for two days. I was lock in my room without water or food... I thought I was going to die. I even... I even ate my paper because of hunger," tuluyan ng bumuhos ang luhang kanina pa pinipigilan ni Elle. Wala na ring nagawa ang kaniyang mga kasama kundi ang umiyak. Nasasaktan sila sa dinanas ni Elle.

Paulit-ulit ko nang hinalughog ang kusina at halos buong bahay pa ang hinanapan ko ng pagkain pero nabigo lang ako. Halos maiyak na ako sa frustration. Nagugutom na ako pero wala akong mahanap na pagkain. Gusto ko nang kumain pero hindi ko alam kung anong klaseng pagkain ang gusto ko, basta gusto ko ‘yong masarap. Magkahalong inis at frustration na ang nararamdaman ko ngayon lalo pa't lumalala ang gutom ko at pakiramdam ko ay hindi ito mawawala kung hindi ako makakakain. Kailangan kong kumain.