Hunger Mga Nobela at Kwento

Wala naman akong pambayad dito! Hindi naman siya pinansin ng mga waiter at patuloy lang na hinain ang mga pagkain sa kabila ng pagpoprotesta niya. Nang matapos ang mga ito ay nanatili lang siyang nakatitig sa hapag, walang kakilos kilos. Her stomach started growling again. Hindi talaga sapat ang biscuit para maibsan ang gutom niya dahil pasado alas dose na ng tanghali. Nasaan na ba kasi si Jake?

gusto na ni Cire malaman na agad-agad ang sagot sa kanyang problema, but she was beaten down by Sunny to shut up. "Hmm...let us think later, let us eat first. I am starving, and so are you. A hungry stomach cannot make your brain cells work, and it is uncomfortable to have food in front of you and only look at it." So, they have to solve the hunger problem first.

Failed na nga sa job applications, failed pa sa buhay. Naglakad ako papunta sa may counter. The sound of my stomach growling pulled me from my thoughts. Kahit gaano pa ka-problema ang tao ay hindi dapat malipasan ng gutom. Kaso kung isang piraso lang din ng instant noodle ang makikita mo sa kusina ay mawawalan ka talaga ng gana kumain. The rest of the kitchen was as empty as my bank account. Bills piled up on the table, and my landlord's not-so-friendly warning about overdue rent echoed in my head.

There, siya na ang bumasag sa katahimikan. “Tinapay at gatas.” Her usual meal. No wonder na ang payat nito. Paano ito magkaka-stamina sa kama kung ganito ito kapayat. Kama. of all things, ‘yon ang naiisip niya. Gusto na niyang batukan ang sarili. Iba na naman ang tinatakbo ng utak niya. This is just hunger, ipinagpalagay niya. Minaniobra niya ang manibela paliko sa drive thru ng isang fastfood chain. Magiliw siyang binati ng crew. She was smiling from ear to ear. Nagsisikuhan pa ito at ang isa pang crew habang sumusulyap sa kanya.

Marahan akong tumango bago inextend ang kamay ko para abutin ang tumbler ko na may lamang malamig na tubig. “Hindi ka ba talaga kakain, Gab?” Umiling ako. “Wala akong gana, Kath. Kahit na subukan kong kumain, sigurado akong isusuka ko rin iyan. Hindi kaya ng sikmura ko na tumanggap ng pagkain ngayon. My system is upset. My whole body including my appetite just won’t cooperate. I’m a mess.”

wika ni Lydia na siyang sinang-ayunan ko na lang. Kahit pa alam ko naman na imposible itong maligaw. Ang mahalaga'y mahanap namin ito. Third Person's POV Samantala ang babaeng hinahanap nila ay masayang kumakain sa isang fast food chain. Inabot na din ito ng gutom sa pamamasyal at pagbili ng ilang gamit niya. Hindi naman alintana dito na pinagtitinginan siya dahil sa dami ng inorder niya. What can she say? She's starving, alright! Isa pa kung hindi naman niya ito maubos pwede pa din niya iuwi o kaya ibigay sa mga nagugutom sa labas.

no matter how hard she tried, they were both just not meant for each other. "I'm not hungry." Oh yes, I am! Pero hindi ako kakain kasama ka sa unang araw pa lang ng pagdating ko! Iniwas niya ang tingin sa mesa kung saan naroon ang tatlong klase ng ulam, dalawang klase ng dessert at kanin. She was hungry as hell— galing pa siya sa Bataan at simula kagabi ay wala pa siyang kinaing kahit ano dahil sa antisipasyon.

ni hindi niya namalayan na pang 1 month grocery pala yung last na binili nila ni Duncan Kaya ito at nag-grocery na naman sila. Gusto niya sanang siya na lang ang mag-grocery magisa para hindi siya makaistorbo dito, pero fast thinker naman siguro si Duncan at narealized din nito na nauubos na ang groceries, siguro iniisip nito na wala na siyang makain at kawawa sa paglilihi niya. Well it was okay. She was just starting to crave for foods na din kaya minsan kahit yung niluluto nniya or yung bine-bake niya ay di niya nakakain minsan kasi ay gusto niya lang titigan.

Isa iyong babala para sa sinumang magtatangkang saktan ako muli. Makalipas ang ilang segundo ay nanatili muna kaming tahimik ni Haze habang magkatabi. Hindi ko maiwasang pagmasdan ang seryoso niyang mukha habang tila may malalim siyang iniisip. Pero maya-maya ay muli siyang tumingin sa akin. "Are you hungry?" marahan na saad ni Haze sa akin. "Ano ang gusto mong pagkain?" dagdag pa niyang tanong.

t’s like a party that turned into the worst nightmare But her hunger supersedes all of that. At lahat sila ay hindi pa kumakain ng kahit ano mula kagabi dahil sa mga pagkaing inihain na mas pipiliin nalang siguro ng iba na magpakamatay kaysa kumain.