Hunger Mga Nobela at Kwento

“Alam… hindi lang sanay… I mean hindi pa! Sanay…” Hindi pa rin mawala ang ngiting sabi ni Faith. “Are you hungry?” Tanong niya saka napa pikit nang lapitan siya nito’t mahigpit na niyakap sa bewang sabay halik sa kanyang leeg. “Yes, very hungry… But not for food…”

Saad ni Draco sa akin at pumwesto na ito sa harap ko at nagsimula itong kumain! Bawat hiwa at nguya nito ay nasusundan ko. My stomach is growling and asking for food already. The food looks too tasty. Pero parang gusto naman umiyak ng kalooban ko dahil hanggang tingin lang ako. Napakagat labi na lang ako at inilihis ang tingin pero kahit anong gawin ko ay naaamoy ko pa rin ang pagkain which is worst. My senses is now very sensitive dahil kinulang ako sa pagkain kanina.

Hindi bale, hindi naman na maki-clickbait ng isa pang oras si Selene. Kalaunan, napahalakhak ang binata. "My stomach grumbled, did you hear it? Usually, vampires don't eat too much solid food since we're depended on blood. But for some reason, my stomach has been demanding more food recently. It must be because I'm still a growing boy."

I badly want to say I don't feel hungry at all but to save my dignity… "Of course not! I am hungry, duhh," maarte kong sagot sa kanya dahilan para mas lalo siyang matawa.

Nakakasira ng konsentrasyon! He chuckled. “Are you hungry or you want me?” he asked again. Pakiramdam ni Zyline ay umakyat lahat ng dugo niya sa mukha niya. “I’m hungry, come on, let’s eat first. We’ll have our dessert later,” he even winked at her. Gusto tuloy ni Zyline na biglang kainin na lang siya ng lupa! Sa sinabi ni Hunter, nagmukha kasi na siya ang may gustong may mangyari sa kanila.

Hangang sa ito na ang kusang sumuko. Hunger strike kung hunger strike. Hindi siya kakain kahit na pilitin pa siya nito. Gusto niyang ipakita at iparamdam dito ang galit niya!

Hindi niya napigilan na tumingin muli sa bag na dala ng dating asawa. ‘Hingi pa kaya ako? Bayaran ko na lang siya kapag nakalabas na kami? I mean palitan ko na lang ang tinapay?’ This feeling of hunger made Felicity anxious and was driving her a little crazy. Napansin iyon ni Jago. Bumakas agad sa mukha niya ang gulat sa biglaang pagiging glutton ni Fae. Natatandaan niya na maliit lang kung kumain noon ang babae. He simply picked up the bag and opened it in front of her. Mukha kasing nahihiya lang si Fae na gusto niya pa ng tinapay.

He didn't even eat breakfast because problems kept on bugging him from morning 'till night. And after what happened in the restaurant a while ago, mas lalo siyang nawalan ng gana sa pagkain. Can't even feel the hunger, wala namang pag-alma sa sikmura niya kaya't nang makarating sa condo ay nag-order lang siya ng pizza para sa snack. Inuna niyaang maligo para ibsan ang inis na nananalaytay sa buong katawan niya.

Kahit simpleng kilos lang, may mensahe, may pahiwatig, at may damdaming hindi kayang itago. Si Hunter naman, habang nakasandal sa pinto ng study, ay hindi maalis ang mapanuring titig. Hindi lang ito tungkol sa pagkain o sa bahay ito ay tungkol kay Ayumi. Sa bawat kilos, bawat ngiti, bawat halik na kanyang natanggap, nararamdaman niya ang isang bagay na mas malalim kaysa sa simpleng pag-aalaga o init ng katawan.

Kakaibang damdamin ang humaplos sa puso niya nang masamyo ang mabangong aroma niyon. His stomach growled in response, reminding him of how long it had been since his last meal. The gesture, simple yet thoughtful, was another reminder of his mother’s unwavering care. It wasn’t just any sandwich either—it was his favorite. Somehow, she always knew how to provide the exact kind of comfort he needed, even without him asking.