Hunger Mga Nobela at Kwento

Yung mainit, puno ng damdamin, at may halong pananabik. “I’m hungry,” bulong ko matapos ang halik naming puno ng init. “Nag-almusal ka na ba?” “Hindi pa, hinihintay kita syempre.” Bahagya siyang yumuko, saka hinimas ang aking tiyan na bahagya pa lang ang umbok. “Gusto kong makasabay ang pamilya ko sa pagkain.”

Wala pa ring pinagbago ang lalakas pa rin ng mga trip. Natatawa akong tumalikod sa kanila at humarap kay Hunter pero pagtingin ko sa kanya magkasalubong na naman ang kilay nito at mukhang wala na naman sa mood. "I lost my appetite. I don't want to eat anymore."

HANNAH'S POV Gutom na gutom na ako. Kahapon pa akong di pinapakain ni Andrew. Anong silbi ng pera ko kung di naman ako makakakain. Ang sakit na nang tiyan ko. Puro tubig na lang ang laman. Daig ko pa ang mag fasting. Dapat nga ba talaga akong magpakumbaba? Siguro nga kailangan ko ng gawin ang magpakumbaba. Hindi naman ako mabubusog sa taas ng pride. Ito na siguro ang nagagawa ng gutom. Mapapapayag ka na lang.

"You guys! I am hungry!" Hungry? Where did that come from? Lame.

Pero, ang galit sa mga mata ang imposibleng itanggo na galit siya. Kinaligtaan ni Avery ang kanyang almusal at tanghalian, kaya nagsisimula nang manakit ang tiyan niya sa gutom. Inabot siya ng halos isang oras bago matapos ang kanyang pagkain dahil ang pagkagutom sa kanyang tiyan ang magiging dahilan ng hindi pagkatunaw ng pagkain at ang magdadagdag sa kanya sa kasalukuyang kahirapan.

Irregular kasi ang pagdating ng dalaw niya kaya 'di siya ng takang hindi siya nadatnan noong nakaraang buwan. Kahit nagmamadali na siya hindi pa din niya maiwasang kumain ng kumain, pakiramdam niya kasi para siyang mauubusan ng hininga kapag nagpapagutom siya, she always feel hungry, she craves burger every day mga 5 ata lagi na uubos niya with 1 gallon of ice cream, oh diba ang weird. "Check-up ko pala mamaya," bulong niya sa sarili nang mapatingin siya sa calendar.

Mukhang napikon naman si Kenneth dahil ito lang ang hindi nakaintindi sa mga sinabi niya. “Just stop… Please, stop…” Naii-stress na si Eclaire. Hindi lang dahil sa makulit ang kausap niya, pera lumalamig na ang pagkain niya at kanina pa siya gutom na gutom. Tipong kung pwede lang niyang kagatin ang binatilyo para layuan na siya nito, ginawa na niya. Bukod pa roon, parang gusto nang dumugo ng tenga at ilong niya sa kaka-ingles nito. Wala siyang sapat na carbohydrates para sunugin, hindi nagpa-function nang maayos ang utak niya. “I’m really starving…”

Because I was in such a hurry to go to the bar last night, I skipped dinner and didn't eat again until the next morning, and now I'm feeling lightheaded and remembering that I didn't eat enough. I went to the store and got some porridge to eat there; however, I was feeling weaker and didn't have much of an appetite, so I ended up sobbing and hiding my face with a handkerchief when I tried to eat it. It is quite painful, and those words are like daggers cutting me. Even though it's finished and behind us, the hurt is still very much there. because I have complete faith in Navi and cannot see a reason to question him.

'Yon lang at tahimik ng umalis ang ginang. Naging tahimik naman silang mga naiwan sa hapag kainan. Si Xander ay patuliy lang sa pagkain na para bang hindi kumain ng isang linggo. He seems hungry. Habang siya naman ay hindi man lang magalaw ang pagkaing nasa harap niya. Gusto niya na lang makaalis kaagad dahil mukhang kakaliskisan sila ng buhay mamaya ni Mrs. Oxford.

tanong pa ni Finn. "Gutom?" ulit naman ni Hunter na nagtataka. Kumunot ang noo niya. "There's plenty of food here. How can you she be hungry?" "Hindi ka kumain?" tanong pa ni Finn. Umiling ang babae. "Bakit hindi ka kumain?" "Eh...wala namang sinabi na pwede ako kumuha ng pagkain...baka...baka bawal," sagot nito.