Huwag Kang Mag-alala Mga Nobela at Kwento

Sobrang tipid talaga niyang ngumiti. "Huwag kang mag-alala dahil nakausap ko na si Karen. Kung hindi niyo gusto ang isa't isa ay mag-iwasan na lamang kayo. Basta huwag ninyong ipapakita kay lolo na nag-aaway kayo, okay?" mariing bilin sa akin ni Phil.

"Wag mo nang alalahanin muna baka sumakit lang ang ulo mo, Sa ngayon kailangan mo munang magpahinga at kumain ng marami para bumalik ang iyong sigla" "Pero-" Hindi ko na naipagpatuloy pa ang sunod ko sanang sasabihin sa kanya dahil muli syang nagsalita "Wag kang mag-alala wala naman akong ginawang masama at wala rin akong gagawing masama sayo"

"Paalam baby, magiingat ka sa pagmamaneho, mahal kita" ____________________ +Sorry for Grammatical Erros and Typos:) Enjoy Reading?

ARABELLA POV "Huwag kang mag-alala. Nandito lang ako at hindi kita pababayaan. Huminahon ka at huwag kang matakot!" malambing nitong wika sa akin. Pagkatapos ay inalalayan akong muling mahiga sa papag.

Umiling agad ako at ngumiti. "Hehehe, wala po manong, may inaayos lang po ako dito sa gamit ko," pagpapalusot ko. Sana naman ay maniwala siya, para hindi na siya mag-alala pa. Ngunit, ano na ang gagawin ko? Baka mamaya bigla akong makita dito ni Aljur. Ede, malagot pa niya ako? Isipin niyang, hindi ako nagpaalam sa kaniya. Lagot talaga ako nito ehh. --- Huhuhu! Bakit kasi hindi man lang niya binasa ang message ko. Isa pa self, hindi mo kailangan na matakot sa kaniya. Wala ka naman kasalanan ehh. Kaya, kalma lang, kalma. Enhale, exhale, enhale, exhale. Nang makahinga na ako nang maluwag. Inayos ko ang sarili ko. Hindi ako dapat na magpadala sa kaba ko. Kung sakaling mapagalitan ako ni Aljur n

nakangiting wika ko "Don't worry, alam kong kaya mo iyan. Basta, magtiwala ka lang sa sarili mo." muli nitong sambit. Buong galak naman na kaagad akong tumango OO naman, kailangan kong matuto. sayang naman kasi ang bago kong cellphone kung hindi ko naman magagamit diba? Bitin ang pamamasyal ng kambal kasi naabutan na kami ng pagsara ng mall. Pero, masaya kaming umuwi lalo na at may kanya-kanya kaming hawak na shopping bag.

"Huwag kang mag-alala, titingnan ko lang at gagawin ko ang makakaya ko." Napakunot-noo si Mercedes at mapait na natawa. "So akala mo talaga ngayon ay nagkaroon ka na ng pakpak para lumipad sa langit? Fine, pumunta ka! Pero kapag may mangyaring masama, huwag na huwag kang lalapit sa akin para ipaglinis ka ng dumi mo!"

Safe. "Nagising ako dahil kinatok ako ng nobyo mo. Binangungot ka, magdasal ka muna bago ka muling matulog, ako'y kinakabahan sa 'yo at baka mapaano ka." Bakas ang pag-aalala sa boses ni Inang. Hindi ako nakasagot at tumango na lang. Nanginginig pa rin ang katawan ko pero bahagyang kumalma na rin.

Buhay! "A-Ah, ayos naman po ako. M-Medyo nagkaproblema lang itong sinasakyan ko. Pero baka malapit na rin po kami," pagsisinungaling ko. Ayoko nang dumagdag sa iiisipin niya. "Huwag po kayong mag-alala." "O, sya, sya, mag-iingat ka. Tumawag ka sa akin kapag malapit ka na o kapag hindi mo na alam kung nasaan ka. Naintindihan mo?"

Wika n'ya na puno ng pag-aalala. Nang maramdaman na n'yang umuusad na ang sasakyan. "Don't worry about VJ okay, hindi naman s'ya mawawala. Hindi ba sabi ko nga ako sa'yo na ako na ang bahala sa kanya? H'wag kang mag-alala hindi naman ako papayag na mawala s'ya sa atin. Kukunin natin s'ya bago tayo umalis at pumunta ng Australia."