Novel & Cerita Huwag Kang Mag-alala

Mabibilis ang mga ito kung kumilos at mahahalata talagang sanay sa paghawak ng s*****a. "Lola, mag-iingat ka! nababahalang sigaw ni Alea. Namangha man sa pinapakitang bilis at galing sa pakikipaglaban ng lola ngunit hindi niya pa rin mapigilan ang sarili na mag-alala.

“Hmm?” “Don’t do that again. Huwag mo akong pag-aalalahanin ng ganun dahil hindi ako magdadal’wang isip na pumatay kapag may nangyaring masama sa’yo,” seryoso n’yang pahayag na nagbigay kilabot sa akin.

kunwaring balewala kong tanong at kumain ulit. Pilitin ko man ang sarili kong huwag mag-alala, pero hindi ko yata kaya. Sa tuwing maririnig ko pa lang ang pangalan ng babaeng yon, feeling ko anytime pwede niyang putulin ang isa kong paa. Kailangan kong mag-isip ng plano. "Hindi niya sinabi sakin pero mag-iingat ka. Hindi mo alam ang sikmura ng pinsan mo." paalala niya sakin.

Agad kong ibinaba ang kutsilyo dahil hindi ako makapaniwala na nagawa ko iyon "A-ate wag kang mag alala okay lang, walang nangyaring masama" Pagpapakalma ni Cassy sa akin ngunit hindi agad ako kumalma dahil marami mga bagay bagay na umiikot sa aking isipan

Kailangan niyang manatili sa ospital hanggang manganak siya. Wei Long, huwag kang mag-alala, sabi ko. Huwag kang mag-alala? Paano ko hindi mag-aalala? Nasa ospital ka. Nanganganib ang buhay mo at ng anak natin. Kaya nga kailangan mong manatiling kalmado. Hindi makakatulong ang pag-panic mo. Huminga siya nang malalim. Tama ka. Pasensya na. Umupo siya sa tabi ng aking higaan. Hinawakan ang aking kamay.

Ngunit sa pagitan nila, malinaw ang hindi masabing pag-aalala. Pagkarating sa bahay, hindi napigilan ni Zuri ang magpaalala. Tumingin siya sa sugat sa ulo ni Zeth, halatang hindi mapalagay. “Kung may maramdaman kang kakaiba mamaya… tawagan mo ako, ha? Huwag kang magtitiis ng sakit. Darating ako agad.” Tumango si Zeth. “Huwag kang mag-alala. Okay lang talaga ako.”

“Aalis na ako, mag-iingat ka lagi, Euridice. Don’t worry, hindi ako makakapayag na masaktan ka ulit. I’ll protect you.” “Lex. Ayos lang ako, h’wag ka na mag-alala. Isa pa, hindi naman ako napano. Sige na, magpapahinga na ako, balitaan na lang kita kapag nakalabas na ako.” “Sige,maghihintay ako.”

Nag-aalalang tanong ko sa kaniya. Siya na lang ang natitira kong pamilya kaya naman hindi ko maiwasang hindi mag-alala, kahit na nga ba ilang oras lang ang layo namin sa isa't isa. [I'm okay Laira, 'wag mo akong intindihin. This time... sarili mo naman ang isipin mo. Gawin mo kung ano man ang makapagpapasaya sa'yo... don't worry, I'm okay.]

" Mom, I'm okey so don't worry about me, I can handle myself , wag na po kayong mag -alala okey?????" " Hindi mo mai-aalis ang mag alala sa akin anak kasi alam mo sa umpisa kung bakit? Tatawag na nga sana ako sayo kaso na una kana." Paliwanag nito " Mom, like I said I'm fine wag niyo akong aalahanin, instead of worrying me just take care of yourself there alright??" Sabi ko

Sobrang worried na nga ako sa lagay niya tapos nagagawa pa niyang sabihin ang mga bagay na 'yon. "Wag mong papabayaan ang sarili mo. Kumain ka sa tamang oras, matulog ng maaga at wag mag puyat. Masama 'yon sa kalusugan. Kung may nambubully sayo—" "Wag ka ngang magsalita ng ganyan, parang nagpapa alam ka na eh. 'Yang mga sinasabi mo dapat sa sarili mo sabihin 'yan. Kaya ko namang alagaan ang sarili ko. Mas kailangan mong alagaan ang sarili mo sa ngayon. Mag pa lakas ka. Kumain ka at mag pa galing para makasama pa kita ng matagal."