Novel & Cerita I Feel That My Father Seldom

Pero ang halos hindi niya na pag-uwi ng ilang araw, linggo, o minsan ay inaabot pa ng buwan, I really feel like there's something fishy going on with that old man's business. "Busy lang talaga ang papa mo, anak. Don't worry, I'll ask him to lend us more time and—" "As if naman makikinig siya sa iyo. I know, you know him very well. Tsaka kung gusto niya talaga maglaan ng oras para sa atin, hindi na natin kailangan pang sabihan siya tungkol doon." Pagkatapos ng sinabi kong iyon ay hindi na siya nakasagot pa. Napayuko pa siya at tila biglang nalungkot. And yeah, that's what my beloved father always makes my momma right here feel. Always.

Ang tanging paraan ko lang kasi na maramdaman na kasama ko si mommy ay bisitahin ang puntod niya. Napahinga ako nang malalim. I should not complain because I am enjoying all my life's luxuries. I am loving the fact that I am a Licaforte with all its privileges. But I always miss my dad, ...the only family I consider I still have. Bumangon ako sa kama ko. I felt like talking to dad kahit saglit lang para gumaan yung pakiramdam ko. We never had a heart-to-heart talk lately. Halos puro pagtatalo lang and his rants kung gaano ko pinapasakit ang ulo niya.

Hindi niya maiwasang mapatitig sa mukha nito. Oo nga’t na sa bahay na siya ngayon ng daddy niya nakatira, ngunit hindi niya maramdaman ang daddy niya roon. Her father is always busy. More like, busy with Irish. Hindi sila halos nagkakasalubong sa bahay. How will she ever tell her father about what she knew, right?

Ito ang paraan ko para iparamdam sa kanya na may halaga pa rin ako bilang tao. Bahagya siyang huminga nang malalim, tila nabawasan ang bigat sa dibdib niya. "Fine. But I hope you can be a little more patient, okay? Especially when it comes to my father." Tumango ako nang may katapatan. "Oo naman. Pangako, maiintindihan ko palagi."

For the nth time around ay muli ko na namang inignora ang kanyang mensahe patungkol kay Barron- na layuan ko raw ito hangga't maaari. Today is my father's birthday- plano ko namang pumunta, kahit papaano ay gusto ko namang ipakita sa kanya na parte pa din ako ng buhay n'ya kahit na napakarami naming disagreements pagdating sa isa't-isa.

Dapat maging masaya na lang ako kasi masaya siya sa ginagawa niya? Pero bakit ganito? Bakit sa halip na maging masaya ako, heto ako ngayon nagdudurusa't nakakaramdam ng hapding lubos at sugat na kay lalim? Mahal ko ba ang Daddy ko more than just a father and son relationship? No! Hindi pwedi, Hindi pweding mahulog ako sa sarili kong ama, hindi maaari.

My father was like so much into the vehicles halos hindi ko na rin siya makita sa bahay sa tuwing pinipili ko ditong umuwi. Dumeretso ako sa kwarto ko doon na hindi man kang nagalaw.Magisa p rin naman ako doon sa picture pero hindi kagaya sa mansiyon ni Ate kung saan kumpleto ang mga picture ko hanggang sa paglaki.

Baka busy siya sa trabaho. "At bakit naman hindi ako sasama? Na-miss ko kaya ang anak ko," sabat ni Daddy mula sa kabilang kwarto habang tinutulak niya ang wheelchair ni Daddy Voultier—Hugo's dad. I am so happy seeing my Dad. I felt like bumalik kami sa dati. Naramdaman ko ulit ang presensya ni Daddy noong bata pa ako. He is sweet and gentle, and it's been so long since I last feel it.

Buntong hiningang sabi ko. Wala naman akong galit or sama ng loob sa mga kapatid ko, pero minsan nakakaramdam din ako ng kaunting inggit dahil sa atensiyong ibinibigay sa kanila ni Daddy. Oo nga at naibibigay ni daddy at mommy ang mga gusto ko pero iba pa rin talaga kapag sila ate at kuya na ang usapan...

Kaya’t naghintay ako sa kwarto hanggang inantok ako at nakatulog. Ngayon, excited akong gumising nang maaga hoping to see him, pero wala pa rin sya dito. Nakaramdam ako ng kalungkutan at disappointment. Kahit bago ko lang nakilala ang daddy ko, naramdaman ko ang malakas na koneksyon sa kanya. Perhaps dahil nga magkadugo kami. Pero sa tingin ko ito ay dahil naramdaman ko na mahal kami ng daddy ko.