Novel & Cerita I Hate It Here

Napakagat labi ako nang mapansin ko na hindi nababagay sa lugar na ito ang suot ko ngayong damit. I can't believe this! Wala ito sa plano ko ngayon ang pumunta dito! I hate you mom! I really hate you!

I hate waiting. *******

Mukhang hindi magandang nalaman pa nito ang tungkol sa nakaraan nila ni Venice, mukhang hindi siya kumbinsidong maayos na ito ngayon at wala na kay Venice ang peklat na likha ni Sapphire. "I hate my old self!" she said it with frustration, kapansin-pansin ang sumisilay na iritasyon sa kaniyang mukha. "I hate what I used to be before. Can we just stop this? Hindi naman talaga masayang maalala pa ang lahat, e! Hindi naman worth it, walang saysay dahil wala akong magandang nagawa noon. I was just a spoiled brat—"

Gumaralgal na ang kanyang boses at nararamdaman na niyang nag umpisang uminit ang gilid ng kanyang mga mata. "I hate you..!" matigas nitong pagkakasabi. " Hate me hanggang kailan mo gusto at wala akong pakialam Doon! Ang hindi ko lang maintindihan pati ibang tao ayaw mong kausapin ako! Bakit may sakit ba akong nakakahawa?!" "No! Pero ayaw kong mahawaan mo si Kim sa kalandian mo!" Hindi na siya nakapagtimpi at malakas na nasampal niya ito sa pisngi.

At kung magbiro pa ito ay wala itong pinipiling lugar. “Paano ako maglalakad nito pauwi kung ganitong tinatamad ang buong katawan ko dahil sa sobrang pagod!” padaing na sabi nito. Ngumisi siya at biniro ito, “habang nagtatalik tayo kagabi ay hindi naman kita narinig na nagreklamo pero bakit ngayon ay para kang parrot sa kakaulit sa ‘I hate you’ na iyan. Eh, alam naman natin na patay na patay ka talaga sa akin!”

Inabot niya ang isang unan at ibinaon ang mukha roon at tumili. Ahhh! Bwesit! Bakit ba kasi kailangan ko pang tumira rito? Masaya naman na ako sa Maynila. Hindi naman ako gahaman na boss ah. Hindi ko nga sila tinitipid. Those ungrateful employees! "Ayoko rito!" tili niya. Gusto ko nang umuwi! Mommy, iuwi n'yo na ako. I hate it here! I love the view but I still don't like to live here!

Ang sakit ay napalitan ng isang bagay na ayokong maramdaman—isang sarap na hindi ko dapat ikatuwa. Hindi ko inaakalang magagawa akong pagtaksilan ng sarili kong katawan. Hindi ko kayang paniwalaan na kahit puno ako ng galit, kahit kinamumuhian ko ang lalaking ito… hindi ko maitangging gusto ng katawan ko ang ginagawa niya. I hate him. I despise him. But my body is betraying me.

"Are you crazy? Listen to you? Talk to you? And even LOOK AT YOU?" Huminga ito ng malalim bago nagpatuloy.".. Tang Ina mo pala eh.. I hate you so much that even your smell or shadow or voice I don't want any of it.. I want all of it to just gone.. Like I didn't got the chance to know those..feel those gross.."

Hindi naman ako ganoon kasamang tao para parusahan ng Diyos ng ganito katindi. Agad akong pumasok sa loob ng walk in closet at pinagkakalat lahat ng gamit na mahawakan ko. Nanginging ang buo kong katawan dahil sa matinding galit. Hindi ko ito kaya...Hindi ko na kaya pang magtagal sa mansion na ito...Tama, aalis ako! Ayaw ko na siyang makasama pa habang buhay! I hate him! Niluko niya ako! Sobrang sakit!

Nahihiya at naaawa ako sa sarili ko. Akala ko ipagtatanggol niya ako. Akala ko lang pala... He wasn’t my knight-in-shining armour anymore. He is now someone I hate the most. Nang makapasok ako sa hotel room na inuukupa namin, I went directly in front of the mirror. Tears keep falling on my cheeks as I whispered. “I hate you, Daze Jaden.” “Fuck!” I cursed as I felt my head about to crack. Anong nangyari?